Framtíðin er björt

Í kvöld er afmæli hjá einni stelpunni í húsinu, svo við erum að halda partí með framtíðarþema. Allir, eða alla vega þeir sem nenna, eiga að mæta sem eitthvað úr framtíðinni.

Ég er bjartsýnismaður, svo ég er í rifnum gallabuxnum og sundurskornum bol, sem fyrir utan misstórar blóðslettur lítur út eins og síðasta verk einhvers hafi verið að skella blóði drifinni hendi framann á hann. Uppvakningar eru framtíðin.

Nú þarf ég bara að finna sannfærandi afsökun fyrir að ráfa um með gin og tónik í allt kvöld.

———– daginn eftir ———–

Ég fatta ekki stelpur. Venjulega tekst mér alltaf að missa boltann, en klukkutíma eftir að ég mæti í partí útbíaður í tómatsósu er ég farinn að græta Jesúbarnið með einhverri slembistelpu.

Það er spurning um að gera þetta að vana.

Framvegis sæki ég mína löggæslu til einkaaðila

Til þess er málið varðar,

Í mörg ár hef ég borgað skatta eins og góður ríkisborgari, og notið góðs af hinni ýmsu þjónustu sem mér hefur verið veitt í staðinn. Vegakerfi, heilbrigðisþjónusta og menntakerfi eru allt dæmi um þjónustu sem ég hef nýtt mér ítrekað, og mun gera það áfram. Því að þó stundum vanti herslumuninn upp á að hlutirnir virki, og að oftar en ekki sé litað út fyrir línurnar, þá er augljóst að þetta eru kerfi sem eru rekin af ást.

En nú verður því miður breyting á þessu samlífi míns og Íslenska Ríkisins. Vegna trúnaðarbrests sem er kominn upp á milli mín og hæstvirts dómsmálaráðherra finn ég mig tilneyddann til að segja upp áskrift minni að löggæslu landsins, og sækja samsvarandi þjónustu til einkaaðila. Þar sem á Íslandi ríkir nú blómlegt og hvetjandi umhverfi fyrir slíka þjónustu, sem er aðallega innflutt frá lukkuminni ríkjum Evrópu, hefur ekki verið erfitt að finna menn til að hlaupa í þetta skarð, og mér hafa verið gerð mörg spennandi tilboð.

Þessir erfiðleikar milli mín og hæstvirts dómsmálaráðherra eru alls ekki nýjir af nálinni. Um áralangt skeið hefur dropað af grýlukerti óánægju minnar í poll uppsafnaðrar gremju, þannig úr er orðið úthaf brostinna vona og biturleika, þar sem úfnar öldurnar eru saltar og beiskar í senn, og skemmtisiglingar bannaðar. Þrátt fyrir að ég hafi svarið þess eið að snúa aldrei þangað aftur, sé ég mig tilneyddann til að draga upp akkeri og róa á mið vosbúðar eitt síðasta sinn, svo ástæðurnar fyrir ákvörðun minni verði ljósar.

Þó ég sé að mörgu leiti ánægður með hversu mikið hæstvirtur ráðherra hefur tekið internetið í þjónustu sína, og veitt með því almenningi greiðan aðgang að sjálfum sér, þá er ég ekki frá því að samskiptin þar fari um einstefnugötu. Vissulega er aðdáunarvert að ráðherrann svari yfir höfuð fyrirspurnum, en í mínu tilfelli hafa svörin verið fá, og óljós þegar þau berast. Til dæmis hef ég eftir tæp tvö ár ekki enn fengið svar við spurningu minni: ,,Hví eru til svona mörg lög um regnboga?”. Af hverju þarf yfir höfuð að setja lög um regnboga? Það hefur aldrei verið útskýrt fyrir mér á fullnægjandi hátt.

Í öðru lagi er hæstvirtur dómsmálaráðherra kominn af öpum. Ég átta mig á því að hið opinbera getur ekki keppt við einkageirann þegar kemur að því að laða að starfsfólk, en engu að síður finnst mér markið hafa verið sett full lágt hér. Áttar fólk sig á því að fyrir aðeins 20 milljón árum var hæstvirtur ráðherra ofbeldisfullur prímati, sem svaf í trjám og ráfaði um nakinn á almannafæri? Jú, að vísu hafa slík atvik ekki endurtekið sig nýlega, og batnandi mönnum er best að lifa. Engu að síður ber að hafa í huga að maður sem er eitt sinn skáti, er ávallt skáti. Ekki segja að ég hafi ekki varað ykkur við þegar apaeðlið brýst fram einn daginn, og opinberir starfsmenn þurfa að lokka hæstvirtann ráðherra niður úr trjám með banönum.

Þó þetta séu alvarleg atriði blikna þau í samanburði við kornið sem fyllti mælinn, og mér þykir ótrúlegt að enginn hafi minnst á það áður. Er ég virkilega einn um að undrast það að sjálfur dómsmálaráðherra hafi aldrei neitað því að hafa átt aðild að árásunum á Tvíburaturnana 11. september? Fyrir utan hvað það er fullkomlega óviðeigandi að slíkur maður gegni embætti dómsmálaráðherra finnst mér við sem þjóð hafa sett hættulegt fordæmi hér, og greitt leiðina að ábyrgðarstöðum fyrir hvers kyns úrþvættum. Áður en við vitum af gæti Framsóknarmaður haft áhrif á líf fólksins í landinu. Mér blöskrar hugsunin, og hér verð ég hreinlega að segja stopp. Suma hluti getur maður ekki sætt sig við.

Þangað til að ráðamenn sjá sóma sinn í að bæta úr þessu ófremdarástandi get ég ekki með góðri samvisku nýtt mér þjónustu lögreglunnar eða dómskerfisins, og mun í staðinn reiða mig á þá Iaroslav og Marçin til að sjá um þau mál. Þeir eru ágætis piltar, sem sjá um heildar öryggislausnir og veita góða og persónulega þjónustu. Svo eru þeir líka miklu ódýrari en sambærileg löggæsla frá Ríkinu.

Mig vantar eldflaugar

Dagar eins og í dag gera lífið aðeins skemmtilegra. Úti er 20 stiga hiti og glampandi sólskin, og ég er búinn að gera fátt annað í dag en að ráfa um á stuttermabol, lesa skáldsögur og drekka bjór. Eins og er ligg ég í sólinni úti í frímerkjastóra garðinum heima og …

Við biðjumst velvirðingar, en ekkert heyrist í Gunna vegna háværra druna.

…andskotans sjúkraflug.

Gluggaveður í Frakklandi er með öðru sniði en á Íslandi. Hér er í alvörunni það veður sem maður sér, en það hjálpar lítið þegar sjúkraþyrlunum frá spítalanum finnst ekkert jafn spennandi og að fljúga yfir húsið manns, og gera það svona fjórum, fimm sinnum á klukkutíma yfir daginn.

Ég er ekki frá því að þetta sé það næsta sem ég hef komist því að búa á stríðssvæði. Það eru verkföll og mótmæli annan hvern dag, fólk á einkabílum virðist vera haldið mikilli sjálfseyðingarþörf, og svefni mínum er raskað oft og óreglulega af þyrlum sem sveima lágt yfir. Svefni mínum á daginn, það er að segja.

En vandamálin eru til að leysa þau. Með snöggri interbotnvörpu komst ég í samband við mjög indæla menn frá Írak sem voru ekki aðeins fullir skilnings á þessu vandamáli, heldur ætla þeir að kíkja í heimsókn við fyrsta tækifæri og redda þessu. Það eina sem ég þarf að gera er að hafa nóg kúskús tilbúið, hýsa þá í tvo, þrjá daga, og setja upp eldflaugapallinn sem þeir sendu mér teikningar af. Það er svona nettur IKEA fílingur í þessu.

Nýmóðins martraðir

Ég fékk martröð í nótt. Sem er svo sem ekkert voðalega merkilegt, það kemur einstaka sinnum fyrir okkur öll, en mér fannst þessi sérstaklega vel heppnuð.

Fram að þessu hafa martraðirnar mínar yfirleitt gengið út á að ég sé í hlutverki persónu í hryllingsmynd, og að hlutirnir gangi ekki sem best. Ég hef samt mjög gaman af hryllingsmyndum þannig það má deila um hversu ógnvekjandi þessar matraðir eru. Undanfarna mánuði hef ég til dæmis skemmt mér konunglega í Cloverfield, The Mist og Dawn of the Dead.

Í nótt var annað uppi á teningnum, og í fyrsta skipti í langan tíma vaknaði ég virkilega hræddur. Martröðin gekk nefninlega út á að ég var á örvæntingafullum flótta undan hópi af bankastarfsmönnum sem vildu endilega fá heimilisfangið mitt, svo þeir gætu sent mér ítarlegar skýrslur um hvað ég hefði tekið mikið út úr hraðbönkunum þeirra.

Ég er ekki frá því að undirmeðvitundinni minni hafi tekist vonum framar að laða sig að lífi þar sem engin náttúruleg rándýr eru til staðar.

Fyrsta persóna eintölu

Hef rekið augun í undanfarna mánuði að fólk er farið að sleppa persónufornafni í upphafi setningar í rituðu máli. Skil af hverju. Finnst stundum leiðinlegt hvað persónufornafn fyrstu persónu eintölu kemur oft fyrir.

Við prófun fæst nett kikk. Minnir hressilega á Rorschach úr Watchmen. Er þó viss um að það sé ekki ætlun brotamanna. Hafa örugglega ekki lesið Watchmen.

Ekki frá því að þetta sé gjörsamlega óþolandi. Er þeirrar skoðunar að ef fólk ætlar að stytta sér leið svona ætti það að sleppa því að tjá sig. Veit ekki um neinn sem talar svona í daglega lífinu. Finnst þetta gera skrifaðann texta viðurstyggilega tilgerðarlegann.

Held það megi kenna Þránni Bertelssyni um þetta. Tók eftir að hann gerði þetta reglulega fyrir rúmu ári í Bakþönkum í Fréttablaðinu. Var ömurlegt þá. Hefur ekki skánað með aldri. Er kannski sprottið af löngun til að tala bæði eins og blaðamaður og einstaklingur. Veit það þó ekki.

Finnst rökrétt lausn að gera Þráinn og helstu sambrotamenn að útilegumönnum. Geta ekki tjáð sig eins og fólk. Eru því ekki fólk.

Nákvæmlega

Til að fatta þessa færslu þarftu að:
      1. – Kunna frönsku
      2. – Vera mikill Linux lúði
Ég held þetta sé því fyrsta færslan sem bara ég skil. Klöppum fyrir því.

23 sekúndur eftir

Á næstum öllum tónlistarspilurum er svona gaur sem telur hversu mikið er liðið af laginu sem er verið að spila, og hversu mikið er eftir.

Ég þoli þann gaur ekki, því ég verð alltaf mjög stressaður við að fylgjast með honum. Ég verð svo hræddur um að lagið nái ekki að klárast áður en tíminn rennur út.

Leikurinn

Í alveg þónokkur ár er ég búinn að pæla í hvernig ég geti fengið stelpur til að sofa hjá mér. Það hefur í besta falli gengið brösótt.

Þess vegna fannst mér svolítið gaman að lesa bókina The Game, þar sem er sagt frá sannsögulegum tilraunum Neil Strauss til að besta það að pikka upp stelpur. Í bókinni deilir Neil reynslu sinni með fólki, þeim hindrunum sem hann varð fyrir á leið sinni og lausnum sínum á þeim.

Bókin er rosalega skemmtileg lesning, og persónulega finnst mér fyrsti þriðjungurinn bestur, þegar hann er ennþá að glíma við þann þröskuld að fá stelpur til að kyssa sig. Lausnin frá lærimeistara hans á því vandamáli er svo alveg fáránleg; Spurðu bara: ,,Langar þig að kyssa mig?”

Ég hló upphátt þegar ég las þetta. Það er ekki nokkur leið að þetta geti virkað, og að í besta falli á maður eftir að geta sagt frá skemmtilegum kinnhest daginn eftir.

Heyrðu, þetta virkar svo bara prýðilega. Who would’ve thunk it?

Stephen King ákveður að skrifa bækur annarra rithöfunda

Þetta kom mér nokkuð á óvart, en samkvæmt heimasíðu höfundarins og viðtali á vefsíðu Guardian er Stephen King, sem gefur út bækur með sömu tíðni og venjulegt fólk skiptir um nærbuxur, orðinn langþreyttur á afkastaleysi kollega sinna. Herra King hefur því ákveðið að hlaupa undir bagga með þeim og skrifa skáldsögur fyrir þá, þangað til þeir ,,taka sig saman í andlitinu”.

Framtak Stephen hófst í síðustu viku og gengur víst ágætlega; fyrsta bókin er tilbúin, önnur er hálfnuð og hugmyndin að þriðju sögunni liggur nokkurn veginn fyrir. Þær munu allar koma út í lok apríl í Bandaríkjunum, og stuttu seinna hér í Evrópu. Í dag var tilkynnt hvaða rithöfundum King ætlar að byrja á að redda fyrir horn, og það var jafnframt aðeins drepið á söguþræði hverrar bókar.

Fyrsta sagan og jafnframt sú eina sem er fullkláruð þegar þetta er skrifað, þó það gæti breyst á hverri stundu, heitir Frelsarar og Flóttamenn og verður opinberlega eftir Dan Brown. Bókin hefst þegar Da Vinci Lyklinum lýkur, og segir frá rannsókn Robert Langdon á dularfullum kaþólskum söfnuði í smábæ í Maine fylki Bandaríkjanna sem gefur ógæfufólki tækifæri á að vinna háar fjárhæðir með að leggja líf sitt að veði í grimmilegum sjónvarpsþáttum. Þegar upp kemst um Langdon er hann neyddur til að taka þátt í harðsvíraðasta leiknum, Flóttamanninum, sem gengur út á að þáttakendur eru eftirlýstir sem glæpamenn, eltir uppi, og myrtir í beinni útsendingu.

Eins og er vinnur hr. King hörðum höndum að framhaldi að hinni gríðarlega áhrifamiklu dystópíu George Orwell, 1984. Í framhaldinu, sem hefur fengið nafnið 1985, vaknar Winston Smith við hlið Juliu, heitkonu sinnar. Allur seinni helmingur fyrri bókarinnar var víst einungis vondur draumur, og þegar Hugsanalögreglan ryðst inn til að handtaka Winston og Juliu uppgötva þau áður dulda yfirnáttúrulega hæfileika sína og sleppa við handtöku. Þau eyða nokkrum árum á flótta, aðallega í Boulder í Colarado og smábæjum í Maine í Bandaríkjunum, og eignast stúlku sem erfir hæfileika foreldra sinna og getur kveikt elda með huganum einum saman. En Stóri Bróðir fylgist með.

Mikil leynd hvílir yfir efni þriðju bókarinnar, en þar sem svo stutt er þangað til hún verður gefin út hafa aðalatriðin lekið út. Svo virðist sem aðalpersóna hennar sé sjálfur Jesú Kristur, en Stephen hefur oft áður látið í ljós óánægju sína með þann hluta Nýja Testamentsins sem segir frá uppeldi Krists því þar sé svo miklu sleppt úr. Í Guðspjallinu verður bætt úr því, en þar er sagt frá þegar Jesú var lítill drengur og flutti með foreldrum sínum, Jósep og Maríu, til Colarado í Nýja Heiminum þar sem Jósep hefur störf sem húsvörður í afskekktu hóteli. Hinn ungi Jesú, sem er viðkvæmur og skynjar hluti sem öðrum eru huldir, finnur að eitthvað skuggalegt býr í hótelinu, en ákveður að þegja því hann sér að starfið er föður sínum mikilvægt. Það munu reynast afdrifarík mistök.

Ég veit ekki um ykkur, en ég er bara nokkuð spenntur fyrir þessu. Ég verð aldrei þreyttur á að lesa Stephen King, enda er maðurinn alveg frábær þegar hann er í stuði. En fyrir þá sem nenna ekki að renna í gegnum þær 1200 síður sem bækurnar munu telja að meðaltali stendur einnig til að kvikmynda sögurnar. Það er Frank Darabront sem ætlar að leikstýra þeim, en hann hefur áður kvikmyndað The Shawshank Redemption, The Green Mile og The Mist eftir sögum Stephen King. Hann ætlar að taka þær allar upp samtímis, fyrir hádegi þann 1. maí til að þær komi út á mánaðarafmæli bókanna, svo það verður stutt að bíða.

Má bjóða þér poka?

Smásaga. Það er hægt að lesa hana á .pdf formi hér.

eitt

      Þegar ég tók mér árs frí í skólanum og fór að vinna á kassa skildi það enginn. Fólk sem tekur sér frí flytur til annarra landa. Skoðar heiminn. Það klárar síðasta árið og slæpist svo. Það pakkar ekki saman þegar skólinn er nýbyrjaður. Það sýnir ábyrgð og þroska. Það fer ekki að vinna á kassa.
      Allir höfðu sína útgáfu af þessari ræðu. Mamma og pabbi, systir mín, vinirnir, skólafélagarnir, amma og kærastan mín. Hún fór stuttu seinna frá þeim metnaðarlausa aumingja sem ég var orðinn. Hennar orð.
      Ég gerði fólki auðvelt að verða fyrir vonbrigðum með mig. Ættingjar og vinir buðu mér í kaffi, einn af öðrum. Meðan þau reyndu rólega að koma viti fyrir mig drakk ég kaffið mitt og smakkaði smákökurnar. Ég kinkaði kolli og samþykkti allt en sagði fátt og gaf engar ástæður. Þær voru til staðar, og þær voru sannfærandi, en ég gat ekki ennþá komið orðum að þeim.
      Ég get það núna. En það sem máli skiptir finnst ekki á aðfangastaðnum, heldur í ferðinni sjálfri. Hún hófst með atvinnuviðtali.

tvö

      Verslunarstjórinn var hálf undrandi. Hann var á fimmtugsaldri, með stuttklippt skollitað hár, brún augu og ljótt yfirvaraskegg. Á veggjunum voru myndir af hestum og gluggar sem snéru inn í búðina en ekki út á götu. Hann hélt á umsókninni sem ég hafði nýlokið við að fylla út og spurði mig út í það sem stóð þar.
      Já, ég var tuttugu og eins árs.
      Nei, ég hafði ekki unnið í verslun áður.
      Nei, ég reykti ekki.
      Já, ég var með hreina sakaskrá.
      Já, ég var með bílpróf.
      Hann spurði ekki af því hann hafði áhuga á svörunum. Þau stóðu öll fyrir framan hann. En það eru ekki margir Íslendingar sem hætta í skóla til að vinna á kassa. Verslunarstjórinn var að sparka í dekkin. Skoða tennurnar.
      Ég var ekki unglingur eða útlendingur. Ég var með stutt hár og enga pinna eða eyrnalokka. Ég var ekki í stuttermabol með ögrandi slagorðum. Ég notaði ekki slangur og sletti lítið.
      Já, ég gat byrjað á morgun.

      Klukkutíma fyrir opnun stóð ég fyrir utan stóra rauða hurð sem opnaðist inn á lager. Það var kalt. Það var engin dyrabjalla á hurðinni. Þegar ég bankaði meiddi ég mig í hnúunum og það svaraði enginn. Ég beið með hendur í vösum og horfði á andardrátt minn.
      Á endanum mætti vaktstjórinn í vinnuna og hleypti mér inn. Vaktstjórinn var glaðleg kona um fertugt. Hún fann skáp handa mér og benti mér á hurð þar sem ég gæti fundið flíspeysu. Hún fór inn í búð og sagði mér að finna sig þar þegar ég væri búinn að skipta. Annað fólk kom og kynnti sig en ég gleymdi nöfnunum þeirra jafn óðum.
      Inni fékk ég lærimeistara. Það var stelpa sem vann venjulega inni í búðinni en myndi kenna mér á kassann og vera til taks ef eitthvað kæmi upp á. Hún leit út fyrir að vera yngri en ég og var mjög sátt við að eyða deginum í að standa fyrir aftan mig og spjalla.
      Afgreiðsla er ekki flókið ferli. Maður býður góðan dag. Á kassanum eru nokkrir takkar sem stilla færibandið. Eftir bandinu rúlla vörur sem maður tekur upp eina af annarri. Ef það er strikamerki á vörunni veifar maður henni fyrir framan skanna. Ef ekki leitar maður á innplastaða blaðinu og slær inn númerið hennar. Stundum þarf maður að setja hana á viktina líka.
      Bananar eru númer 91.
      Rauð epli eru númer 154.
      Bland í poka er númer 911.
      Í fyrstu þarf maður að fletta upp hverju einasta númeri. Það líður ekki langur tími áður en maður kann þau utanbókar.
      Maður biður fólki poka og réttir því ef þarf. Eftir að maður les upphæðina þarf að borga. Peninga slær maður inn og telur út mismuninn. Kortum rennir maður í gegn eftir að hafa ýtt á debit- eða kredittakkann. Maður þakkar fyrir og brosir. Næsti.
      Ef simpansar hefðu skilning á heiltölunum væri hægt að lækka launakostnað stórmarkaða talsvert.

þrjú

      Það sem kom mest á óvart voru leiðindin. Fólk misskilur þetta alltaf. Að afgreiða á kassa er ekki andlega krefjandi starf, en það er í sjálfu sér ekki leiðinlegt. Þetta er vinna eins og hver önnur, og þó maður sjá ekki afrakstur erfiðisins í lok dags er gaman að finna að manni fer fram.
      Áður en ég byrjaði hélt ég að það yrði verst að bjóða góðan dag fimm hundruð sinnum á dag. Eða að hlusta á bípið úr kassanum nokkur þúsund sinnum á dag. Raunin er að eftir klukkutíma hættir maður að heyra bípið. Stuttu eftir það verður ómeðvitað að bjóða góðan dag. En maður venst aldrei aðgerðarleysinu.
      Vaktin mín var tíu klukkutímar. Ég kom klukkan átta og fór heim klukkan sex þegar kvöldvaktin kom. Einstaka daga kom kvöldvaktin ekki og þá vann ég til tíu. Í hádeginu var mikið að gera í klukkutíma og í kringum fjögur fylltist verslunin í tvo tíma. Á þessum þrem tímum kláraði ég þrjá fjórðu af afgreiðslum dagsins. Síðasti fjórðungurinn dreifðist á hina sjö klukkutímana.
      Ég kom með bók að lesa. Það var bannað. Ég fór að gera krossgátur. Það var ekki vel séð. Ég hjálpaði til að raða í hillur. Það var útskýrt fyrir mér að viðskiptavinurinn á aldrei að þurfa að bíða eftir afgreiðslu. Ég fann eina blettinn á kassanum þar sem var hægt að snúa sér í hringi á stólnum án þess að rekast í vegginn. Ég flokkaði peningaseðlana eftir hversu krumpaðir þeir voru. Ég kynntist playlistanum á Bylgjunni náið.
      Þegar maður er mjög þreyttur fær maður svefngalsa. Ómerkilegustu hlutir verða fyndnir og rökhugsun drukknar í syndaflóði súrrealískra hugmynda. Það sama gerist þegar maður situr aðgerðarlaus og einn með hugsunum sínum heilu vetrardagana í senn.
      Ég hló upphátt af engri sérstakri ástæðu.
      Ég gaf fólki afslátt ef það borgaði með korti og gat þulið upp kennitöluna sína afturábak.
      Ég benti fólki með jógúrt á hinn kassann því kerfið hjá mér hrundi ef maður reyndi að skanna í það mjólkurvörur.
      Ég fyllti út örk af nótnablöðum með tíu sinnum tíu kössum og númeraði þá frá núll upp í níu á sitt hvorum ásnum. Í þeim sverti ég nokkra reiti og spilaði Battleship með síðustu tveim tölunum á kortakvittununum.
      4972031524658681. Reitur 8-1. Hitti. Þú sökktir kafbátnum mínum.
      Ég vann ef ég lifði af daginn. Annars unnu viðskiptavinirnir. Sá sem sló náðarhöggið fékk afslátt.

      Í löndum sem hafa her eru úrræði í boði fyrir menn sem vilja kynnast sjálfum sér. Ég hef aldrei lært neitt um mig á því að ferðast og skoða nýja staði. Í besta falli hef ég uppgötvað að mér finnst gin og tónik ágætur. Ég held að maður geti ekki vitað hvaða mann maður hefur að geyma fyrr en það reynir í alvöru á siðferðisþrek manns.
      Í öðrum löndum gæti ég gengið í herinn. Þar myndi fólk öskra á mig daginn út og inn, segja mér að ég væri óverðugur, þræla mér út, svipta mig svefni, leggja mig í einelti. Ég yrði brotinn niður og byggður aftur í mynd sem mig hryllir við. Eftir allt þetta ofbeldi og allan þennan viðbjóð gæti ég litið í spegil og fundið hluti sem ég myndi aldrei kynnast á sólarströnd. Ég myndi þekkja sjálfan mig.
      Á Íslandi er enginn her. En það eru kassar.

fjögur

      Það liðu nokkrir mánuðir áður en ég varð kynferðisglæpamaður. Kannski er það of sterkt til orða tekið. Orðið glæpamaður felur í sér fórnarlamb. Svo finnst mér að maður geti ekki verið alvöru glæpamaður nema það hafi komist upp um mann.
      Sérhver afgreiðslukassi var lítill ferningur sem hafði verið byggður í kring um færibandið. Á einni hliðinni var plasthurð sem opnaðist inn í lítið box. Þar var stóll og stjórntækin fyrir kassann. Þar eyddi ég vetrinum milli átta og sex.
      Þegar það var lítið að gera sat ég. Það verður fljótt þreytt að standa ef það eina sem maður hefur að gera er að bíða. En þegar búðin fylltist og viðskiptavinirnir streymdu að stóð ég. Hlutirnir gengu hraðar þannig, og ég fékk á tilfinninguna að ég væri virkilega að vinna.
      Seinni örtröðin var alltaf betri. Ég stóð við peningakassann, teygði mig í næstu vöru, skannaði hana inn, og lét hana frá mér. Þetta endurtók ég í tvo klukkutíma. Það hljómar hræðilega, en tíminn líður fljótt þegar maður hefur eitthvað fyrir stafni. Og peningakassinn er í mjaðmahæð.
      Í tvo klukkutíma á dag nuddaðist ég við peningakassann. Fram. Og aftur. Undir venjulegum kringumstæðum þarf ekki mikið til að æsa tvítugan strák. Það þarf enn minna ef maður bætir við áreiti. Um leið og ég sá sæta stelpu var ég orðinn grjótharður. Eftir það dugði reglulegur núningurinn til að viðhalda mér út vaktina.
      Eitt og sér er þetta alveg nógu skemmtilegur vinnukostur. En í kringum mig voru tugir eða hundruðir viðskiptavina. Ef einn þeirra grunaði eitthvað yrði ég heppinn að sleppa með að missa vinnuna. Ég þurfti að halda hreyfingum mínum eðlilegum. Röddin mátti ekki breytast. Hugsunin um að vera gómaður greip hjarta mitt á nokkurra mínútna fresti.
      Gegnum þetta bauð ég góðan dag. Ég spurði hvort fólk þyrfi poka. Ég tók við greiðslukortum. Ég þakkaði fyrir og brosti. Í tvo klukkutíma hverjum degi keyrði ég á adrenalíni. Fingurnir voru dofnir af spennu. Í huga mínum skaut vandræðalegum spurningum upp með óhugnalegri tíðni.
      Þegar kvöldvaktin leysti mig af var ég næstum tregur til að fara. Ég gekk hröðum skrefum inn á lager og á klósettið, þar sem ég náði varla að koma honum út áður en taugatrekkingurinn og uppsöfnuð greddan sprungu eins hljóðlátt og hægt var. Fullnægingin fyllti skarð adrenalínsvímunnar sem hvarf hægt úr blóðinu meðan ég sat örmagna og náði andanum. Ég var lifandi.

fimm

      Venjulegt fólk er ekki kærulaust. Ég hef farið ótal oft út í búð, í sund, í bíó, og á alla þá staði sem maður heimsækir frá degi til dags. Öll þau skipti sem ég hef gleymt lyklum eða síma á einhverjum þeirra get ég talið á fingrum annarar handar. Ég býst við að það sé eins fyrir alla aðra.
      Þegar maður hittir nokkur hundruð manns á dag er tölfræðin á móti því. Líkurnar á að sérhver einstaklingur gleymi einhverju í búðinni eru hverfandi. En ef um tvö þúsund manns ganga um hana á dag hækka þessar líkur talsvert. Það er alla vega mín útskýring á öllu draslinu sem endar á kassanum.
      Að fólk gleymi lyklum eða síma get ég skilið. Það er venjulegt. Það er allt hitt sem ég skil ekki. Einn daginn var stór visnaður blómvöndur á kassanum. Einhver hafði gleymt honum kvöldið áður og kvöldvaktin vissi ekki hvað hún átti að gera. Annan daginn fann ég dagbók. Það var ekkert nafn eða símanúmer í henni. Ég finn ennþá fyrir stolti þegar ég hugsa um hana því ég las hana ekki.
      Veski eru algengust. Það fylgir ákveðið ferli því að finna veski. Fyrst gerir maður ekki neitt. Ef eigandinn kemur fljótlega sækir hann það til manns. Það þykir persónulegra. Ef honum seinkar fer maður með veskið til vaktstjórans. Hann setur það með uppgjörinu og lætur næstu vakt vita af því að það sé þarna. Nema honum leiðist mikið, þá leitar hann að nafni eigandans í veskinu og hringir til að láta vita. Það gerist sjaldan.
      Ég veit ekki hvað gerist svo. Það hljómar ekki sennilega að öll týnd veski komist til skila, en skápurinn með uppgjörinu er ekki fullur af týndum veskjum.

      Vaktstjórinn kom til mín í miðri seinni örtröðinni. Einhver af kvöldvaktinni hafði hringt sig inn veikann og ég þurfti að vera áfram. Ég mótmælti til að fá á hreint að ég væri að gera henni greiða. Það var ekkert svo slæmt að vera fram á kvöld. Það var ekki mikið að gera, en fólkið á kvöldvaktinni var skemmtilegra en fólkið á daginn. Ferskara. Það munar miklu að vakna á morgnanna og fara ekki í búðina.
      Við gerðum allt það venjulega. Köstuðum krumpuðum blöðum á milli. Spurðum hvort annað úr númerunum á innplastaða blaðinu. Laumuðum klökum úr ísvélinni inn á flíspeysurnar. Prentuðum út veltu dagsins og reyndum að sjá hvort vaktin okkar borgaði sig.
      Ég fann veski á kassanum. Ég kíkti á myndina á kreditkortinu og setti veskið til hliðar. Þegar klukkutími var til lokunar var eigandinn ekki kominn. Í staðinn fyrir að skila veskinu inn á skrifstofu skoðaði ég það. Það var traust leðurveski. Á kortamyndinni var fimmtugur jakkafataklæddur maður. Í veskinu voru nokkur þúsund krónur í seðlum. Ég setti veskið aftur til hliðar.
      Þegar kom að lokun var eigandinn ekki kominn. Ég gerði upp, setti veskið í vasann og stimplaði mig út. Eftir að ég kom út af lager tók ég peningana og setti þá í vasann. Veskinu henti ég í ruslatunnu sem hékk á nálægum ljósastaur. Ég þakkaði viðskiptavininum sem hafði boðið mér á barinn og gekk af stað.

sex

      Tilbreytingarleysið drepur. Ég meina ekki bókstaflega, en það gæti alveg eins gert það. Á endanum verður allt að rútínu. Mín teygði sig frá átta til sex. Þegar ég taldi saman tímann sem fór í að fara til og frá búðinni, vakna og undirbúa sig, fóru tólf tímar á hverjum degi í vinnuna. Eitthvað þurfti ég að sofa, og restin fór í vitleysu.
      Hver einasti dagur var eins. Hægt og bítandi tók kassinn yfir allt annað. Hann varð líf mitt. Ég las ekki lengur bækur. Ég hlustaði ekki á annað en Bylgjuna. Ég vann og horfði á sjónvarp. Í staðinn fyrir líf var gapandi tóm. Það hefði verið bærilegt ef viðskiptavinirnir væru ekki til staðar.
      Það tekur langan tíma að meta fyrirlitningu fólks á kassadýrum. Nei, fyrirlitning er ekki rétta orðið. Til að fyrirlíta einhvern þarf maður að líta á hann sem jafningja. Í augum viðskiptavina var ég ekki jafningi. Ég var lítið barn. Mig mátti skamma. Siða til. Aga. Helst fyrir allra augum.
      Viðskiptavinir eru frekir og tilætlunarsamir. Vegna þess að ég vann í búðinni átti ég að vita hvar hver einasta af mörg þúsund vörum var. Ég átti að vita hvaða krydd maður notar í líbanskan mat. Einn maður var með innkaupalista. Hann vildi að ég elti sig um búðina meðan hann verslaði og segði honum hvar næsti hlutur á listanum var.
      Satt að segja var mér alveg sama þegar það var ekkert að gera. Ef eitthvað var ég feginn að geta hætt að snúa mér á stólnum. En fólk kom yfirleitt ekki þegar það var ekkert að gera. Það kom í miðri örtröð.
      Eitt skiptið kom lítill strákur aftan að mér. Hann getur ekki hafa verið meira en átta ára. Hann var feiminn, og talaði lágt, en á endanum hélt ég að ég vissi hvað hann vildi og benti honum í rétta átt. Það var allt sem ég gat gert, röðin hjá mér teygði sig inn í búð, og það var enginn annar nálægt. Ég hélt áfram að vinna og hugsaði ekki meira um strákinn.
      Hálftíma seinna strunsaði maður um þrítugt að kassanum mínum, tróð sér fram fyrir röðina, henti poka úr búðinni á færibandið og byrjaði á að spyrja hvers konar hálfviti ég væri. Án þess að bíða eftir svari útskýrði hann hátt fyrir mér og öllum sem heyrðu að syni hans hefði gott sem verið hent út úr búðinni áðan. Hann hefði komið grátandi heim. Litli drengurinn sem vildi bara kaupa í matinn fyrir mömmu og pabba. Hann benti fingri á mig og sagðist vona að ég skammaðist mín. Svo hristi hann hausinn og gekk út.
      Þegar ég var kominn heim duttu mér alls konar hlutir í hug að segja á móti. Ég hefði getað sagt honum að strákurinn hans hefði verið næstum óskiljanlegur. Spurt hvort ég ætti að geta lesið hugsanir lítilla krakka. Eða af hverju hann hefði ekki kennt misheppnuðu fóstureyðingunni sinni að tala skýrt.
      Þegar ég hafði tækifæri til sagði ég ekkert af þessu. Í staðinn stóð ég þögull, horfði á færibandið, og spurði loks konuna sem ég var að afgreiða hvort hana vantaði poka. Hana gerði það ekki.
      Heima lamdi ég einu sinni í hurðina á ganginum. Ég öskraði ekki, því nágrannarnir hefðu kvartað. Mig langaði að gráta, en gat það ekki. Ég hef ekki getað það frá því ég var strákur.

sjö

      Eftir veturlangt tilbreytingarleysi, frekju og móðganir brast eitthvað. Ég hætti að hugsa. Dó inn í mér. Ég lifði dag frá degi. Þoldi ekki viðskiptavinina. Ég fylltist biturð í garð allra annara. Ég byrjaði að drekka mikið, og mætti oft þunnur í vinnuna. Mig langaði að hætta, en það var komið sumar. Ég sannfærði mig um að það tæki því ekki.
      Mér hafði orðið að ósk minni. Fólk öskraði á mig. Sagði mér að ég væri rusl. Ég vann lengi. Á næturna vaknaði ég oft. Það voru mánuðir síðan ég svaf edrú gegnum nóttina. Ég hafði verið brotinn niður. Mér höfðu verið sýndir hlutir í fari mínu sem hefði verið óhugsandi ári áður.
      En það var ekkert sem byggði mig upp aftur.

      Um miðjan ágúst hætti ég. Mánuðinn áður hafði ég látið mig dreyma um dramatískt uppgjör. Ég myndi storma inn á skrifstofu hjá verslunarstjóranum. Segja honum nákvæmlega hvar hann gæti troðið þessu starfi. Ég þyrfti ekki á þessu að halda. Enginn þyrfti á þessu að halda. Í staðinn gaf ég tveggja vikna uppsagnarfrest.
      Mig langar að segja að dagurinn þegar ég hætti hafi verið sá besti í lífi mínu. Að ég hafi fundið tilgangsleysið og biturleikann hverfa. Það er ekki satt. Undir lokin hataði ég hvern einasta viðskiptavin. Það er erfitt að slökkva á slíkum tilfinningum.
      Skólinn byrjar eftir viku. Ég býst ekki við að það verði erfitt að hafa metnað fyrir honum. Ég veit hverjir valkostirnir eru. Þangað til ætla ég að lesa bækur. Hlusta á tónlist. Fara út. Og reyna að sættast við síðasta ár.

A simple lifestyle

Þá er ég búinn að senda neyðartölvupóst heim til Íslands, og biðja mömmu um að senda mér Boxy strokleður. Í Frakklandi horfir fólk undarlega á mig þegar ég spyr um þau, og mitt er að verða búið.

Ég hef notað Boxy strokleður frá því ég man eftir mér, og ég get ekki ímyndað mér að vera í skóla án þeirra. Allt annað er fúsk. Ó, hvað þau eru svört, mjúk, og stroka vel út.

Ef ég fæ mér einhvern tímann tattú eru sterkar líkur á að það verði:

The basic concept of Boxy always aims at a simple lifestyle.

Minnisleysi

Mér finnst lítil ástæða til að halda úti bloggsíðu ef maður ætlar ekki að gera tilraunir með framsetningu og skrif. Sjálfum finnst mér skrifin hafa batnað aðeins á síðustu mánuðum, þannig á þessari síðu ætla ég að gera tilraun með framsetninguna. Nánar tiltekið ætla ég að taka burtu þann kost að geta lesið allar færslur frá upphafi. Zeta fallið verður minnislaust. Að öllu jöfnu verður einungis hægt að skoða tíu nýjustu færslurnar, en allar hinar verða utan seilingar.

Þetta er eitthvað sem ég held að skipti ekki svo miklu máli, og það eru tvær ástæður fyrir því. Í fyrsta lagi gerist það örsjaldan að einhver dröslist í alvöru gegnum eitthvað af þessum gömlu færslum, þannig sárafáir sjá einhverja breytingu. Í öðru lagi er góð prósenta af gömlu færslunum ekki neitt sem nokkrum dytti í hug að halda upp á, og við erum í raun og veru öll betur sett án þeirra.

Það eru samt nokkrar færslur sem ég held upp á og finnst að ættu að lifa áfram. Þar kemur síðan Sumt inn í myndina. Á hana verða tenglar á þær færslur sem mér finnast standa upp úr, og þegar færsla dettur úr af lesanlega listanum má athuga að bæta henni þar inn. Ef ykkur finnst síðan einhver færsla vel heppnuð er ég viðkvæmur fyrir hópþrýstingi, þannig látið heyra í ykkur í ummælunum.

Allt þetta vona ég að skili tvennu; meiri samskiptum milli mín og ykkar og safni af góðum færslum. Eins og er virðist lítil ástæða fyrir fólk að kommenta á eitt eða neitt, en með þessu geta lesendur haft raunveruleg áhrif á síðuna, sem skilar sér kannski í fleiri umræðum. Það að hver einasta færsla skili sér ekki sjálfkrafa í sarpinn hlýtur svo að leiða til að heildarsafnið verður betra, án þess að skerða minniháttar ruglið og tilgangslausu færslurnar sem detta hingað inn.

Jæja, Ígor er kominn með kaplana, og þrumuveðrið er loksins brostið á. Nennirðu nokkuð að teygja þig í rofann þarna?

Óumflýjanlega kynningarfærslan

* Brýtur kampavínsflösku á WordPress viðmótinu *

Jæja.

Eins og fólk er örugglega búið að átta sig á er ég haldinn mikilli þörf fyrir að loka bloggsíðunum mínum og stofna nýjar. Síðustu tvær hafa enst í svona átta til níu mánuði og það verður örugglega svipað með þessa.

Þangað til ég rölti með þessa út í haga verður að mestu sama rugl og venjulega í gangi. Það var reyndar eitthvað svo deprimerandi að byrja með tóma síðu aftur þannig ég færði inn flestar færslurnar af Ég! Marmelaði! og þessar þrjár af Athyglisvert á núllmengi sem mér finnst eitthvað varið í. Svo bjó ég til síðuna Sumt, sem á að vera svona best-of síða.

Mais ouai. J’ai rien à dire maintenant. Donc… bof.

The Mist

Jáááá!!! Jahaháááááááá!!!

Í þessum töluðu orðum var ég að klára að horfa á The Mist, sem er besta mynd sem ég hef séð síðan ég horfði aftur á Shawshank Redemption um jólin. Án gríns erum við ekki vinir lengur nema þú takir þér tvo klukkutíma til að sjá hana á næstu viku eða svo.

The Mist er byggð á sögu eftir Stephen King og segir frá hópi af smábæjarfólki sem leitar skjóls í matvöruverslun þegar dularfull þoka herjar á bæinn þeirra. Þetta hljómar ekki spennandi, og reyndar frekar leiðinlega, en eins og í öllum góðum spennumyndum skipta persónurnar öllu máli. Annað er bara glingur.

Öll áhersla er lögð á hvernig fólkinu í búðinni kemur saman. Ólíkar týpur hafa ólíka sýn á hvernig á að bregðast við, sérstaklega í byrjun þegar það er ekki ljóst hvað er í gangi. Ég hef lengi haft gaman af Stephen King, og veit að hann getur skrifað óttalegt rusl, en þegar hann er góður er hann frábær. Eins og The Dark Tower og The Running Man er The Mist ein af hans betri stundum.

Ég vil ekki segja meira um myndina því það gæti spillt einhverju. Sjáðu hana. Gerðu það. Hún er frábær.

And now, for some entertainment:

Frí

Það var að byrja tíu daga frí í skólanum. Ég veit ekki hvað þið gerið í svona aðstæðum, en ég ætla að horfa á hryllingsmyndir og hlusta á sándtrakkið úr Lion King.