því allir ættu að eiga zeta fall
Núna eru tveir dagar í að ég komi heim.
Úti eru þrumur og eldingar, hellirigning, og fullt af litlum skordýrum sem ég kann engin deili á að skríða um á jörðinni í garðinum mínum og reyna að forðast kóngulærnar þar, með frekar litlum árangri.
Er ekki einhver hérna sem kann á svona fyrirboðadót?
Ég lærði mikið á sínum tíma í Háskólanum. Eins og að Newton er og mun vera svalasta manneskja í heimi, að það er vel hægt að drekka alla nóttina og mæta svo til tannlæknis, og að einn daginn mun mannleg siðmenning líða undir lok og að orsök þess verður lýðræði.
Mig minnir að það hafi verið Churchill sem sagði að lýðræði væri versta form stjórnar sem til er, ef maður teldi ekki með öll hin. Og jújú, á pappír hljómar þetta allt saman voða spennandi. Allir eru jafnir fyrir ríkinu, allir hafa sitt að segja, og svo framvegis. Auðvitað virkar þetta ekki þannig í daglega lífinu, því það er gjörsamlega ómögulegt að ætla að taka lýðræðislega ákvörðun um allt sem þarf að gera. Til dæmis er aðeins svo takmarkaður hópur fólks sem hefur skoðun á því hvar á að reisa nýja styttu í Reykjavík, og af hverjum hún á að vera.
Það eru samt ekki þessir vankantar á ofanvarpi lýðræðis á daglega lífið sem sannfærðu mig um að þetta á allt eftir að enda illa. Það var skorarfundum í HÍ sem tókst það. Þeir voru byggðir á grundvallarhugmyndum lýðræðis, og ég skora á hvern sem er að hlusta á tólf fullorðna menn rífast í korter um hvort að ákveðinni setningu í auglýsingu eigi að vera skipt í tvo hluta með punkti eða kommu án þess að sannfærast um komandi útrýmingu mannkyns.
Nú, ég held ég sé alveg með lausnina á þessu máli. Án þess að fara út í of mikil smáatriði snýst hún um að velja einræðisherra með lottói á fjögra ára fresti. Líkindafræðin segir okkur að meðalþjóðhöfðinginn sem við fáum út úr því endurspegli fólkið í landinu. Auðvitað er það rétt að við gætum endað með einhvern Björn Bjarna sem þjóðarleiðtoga, en líklega er að við fáum mannlega hlutleysu eins og Björn Inga. Eitt er þó ljóst, að alltaf verður það Björn.
Vandamálið við þessa sérdeilis prýðilegu lausn er svo að þetta er nokkuð stór breyting frá því hvernig hlutirnir eru núna. Eiginlega bylting. Sérhver bylting þarf sína stuðningsmenn, og satt að segja eru þeir ekki margir í lýðræðisríkjum. Það vantar eitthvað sem æsir fólkið upp; eitthvað sem gerir hættuna við ríkjandi ástand raunverulega; eitthvað sem virkilega sparkar í rassa.
Til allrar hamingju hef ég einmitt fundið eitthvað slíkt. Nokkrir gaurar sem heita Komar, Melamid og Dave Soldier tóku sig saman og héldu könnun. Þeir spurðu fimm hundruð manns hvað það væri sem það fílaði mest við gott popplag, og sömdu svo lag sem skrifar undir allar vinsælustu niðurstöðurnar. Í stuttu máli er það rokkballaða sem inniheldur saxafónsóló og dúett um ást og að vinna á næturvaktinni sem er sunginn af karli og konu. Hugrakkir geta hlustað á lagið hérna.
Það líður ekki augnablik þar sem ég er annað en sannfærður um að þetta sé lýðræðislegasta tónsmíð heimsins hingað til. Og að við séum öll dauðadæmd.
Ég held ég hafi náð að besta það að fara úr partíi í gær.
Við vorum nokkur úr stærðfræðinni að drekka og spjalla fram eftir öllu, sem var alveg frábært. Bæði af því að þetta var eitt af þessum heimapartíum sem maður fer aldrei í lengur, og af því að það er alveg subbulega gaman að tala frönsku drukkinn.
Eitthvað um þrjú leytið var sirka helmingurinn af fólkinu farinn, og ég og tveir aðrir gaurar ákváðum að kíkja líka. Nema þegar við erum að kveðja fólkið kemur mjög sæta stelpan sem býr í íbúðinni að mér og segir mér að ég ætti að vera kyrr, því það gæti orðið mjög skemmtilegt. Ég spáði aðeins í þessu og svaraði svo að ég myndi verða kyrr ef hún myndi kyssa mig. Sem hún gerði. Að vísu stutt og ekki á hátt sem myndi græta jesúbarnið, en þetta var ágætis byrjun.
Ég hugsaði um rúmið heima, hversu sæt hún var, að ég var frekar fullur, komst að niðurstöðu og sagði: ,,Sorrí, þetta var ekki nóg,” og gekk út.
Stundum langar mann bara að sofa.
Aldrei huggar mig
að heimilið sé
þar sem hjartað er,
því hver veit,
hver veit,
hvar hjartað er?
Á sinn hátt er frekar skemmtilegt að frumlesa námsefni fyrir próf. Maður rekst á svo mikið af sniðugum hlutum sem hefði verið kúl að vita af yfir önnina.
Hinsegin er líka gaman að fara í próf úr efni sem maður er löngu búinn að læra, og jafnvel kenna dæmatíma úr. Maður fær að spila algera fíflið sem fylgist áhugasamt með og spyr alltaf út í næstu niðurstöður rétt áður en kennarinn fer yfir þær.
Ég mæli samt ekki með því að gera hvorugt í meira en einu fagi. Bæði verða fljótt þreytt.
Jæja, best að taka þessa sprautu með eitri og læra áfram.
Ég fíla hvernig hlutirnir reddast alltaf ef maður slappar bara af og gerir nákvæmlega ekki neitt.
Fyrir svona mánuði var ég mjög deprimeraður yfir tilhugsuninni um að vera hérna á næsta ári, því ég var orðinn þreyttur á náminu og langaði ekki að búa á sama stað aftur. Eitthvað kvöldið vorum ég og nokkrir vinir mínir að spjalla og drekka vín heima, og þá nefnir ein stelpan að hana vanti meðleigjanda á næsta ári í íbúðinni sinni, sem er á besta stað í bænum og kostar jafn mikið og hér.
Auðvitað stökk ég á tækifærið að leigja með henni, og þó ég sé ekkert spenntari fyrir náminu en áður hlakka ég mikið til að vera hérna á næsta ári.
Fyrir helgi fékk ég svo frekar mikið sjokk þegar ég fór í heimabankann minn og sá að alls átti ég 50 evrur. Það er ekki spennandi. Ég hefði svo sem getað reddað þessu með miður skemmtilegum aðferðum, og ætlaði að gera það áðan, þegar ég sá að það var komið fullt af pening á reikninginn minn.
Það sem gerist víst þegar maður er í vinnu er að það er tekið mánaðarlega smá af laununum manns og það lagt inn á reikning, sem er svo borgað út í byrjun maí.
Ég held að iðjuleysi sem vandamálalausn sé stórkostlega vanmetin í daglega lífinu. Hmm… það eru kannski peningar í þessu. Já, ég held að í sumar reyni ég að markaðssetja þetta sem heildar lífsstíl eða eitthvað álíka rugl.
Auðvitað reyni ég það ekkert voðalega mikið, því það myndi skarast á við höfuðsetningu mína: Ef það tekst ekki í fyrstu tilraun, gefstu þá upp.
Góðan dag, fröken.
Ég heiti Gunnar og er öldungur í Kirkju Hins Skínandi Ljóss. Ég heyrði útundan mér að lífið gengi ekki sem best hjá þér. Kreditkortaskuldin rís með sólinni, kötturinn þinn var að deyja, og alla síðustu viku hefur þér fundist þú vera óhrein og ein eftir að kærastinn þinn fór frá þér.
Við höfum leiðir til að komast að þessum hlutum.
Við vitum líka að í morgun sastu úti í horni á baðherberginu með glas af svefntöflum í höndunum, og óskaðir þess að þetta tæki allt enda. Satt að segja get ég ekki ímyndað mér betri tíma til að bjóða Krist velkominn í hjarta þitt, og finna votta fyrir ást aftur eins og fyrstu regndropum á kinn.
Gleymdu því. Jesús vill ekkert af þér vita.
Þú mátt alls ekki misskilja mig. Kristur situr ekki við hlið föður síns almáttugs og kastar glösum í bræði á vegginn við tilhugsunina um þig. Honum er bara alveg sama. Þú hefur ekkert að bjóða honum. Ég meina, í alvöru, þú getur ekki einu sinni haldið í dauðlegann mann. Bjóstu virkilega við því að geta nælt í uppsprettu kærleikans og lífsins sem býr innra með okkur öllum? Plís.
Það er ekki eins og það hafi ekki verið vísbendingar um þetta. Hvað eru liðnar, þrjár, fjórar vikur síðan þú reyndir að adda Kristi á Facebook? Þú getur hætt að bíða, Jesús hundsaði það. Hann getur ekki tekið við hverjum sem er, þá verður ekkert merkilegt að vera Facevinur Krists. Svo þekkti hann þig ekki af myndinni, og fannst síðan þín ljót og óspennandi.
Og bænirnar þínar? Þessar sem þú varst að kyrja í allt gærkvöld meðan þú grést þig í svefn? Auðvitað heyrir Kristur allar bænir. Hann þurfti að hækka upp úr öllu valdi í sjónvarpinu til að heyra í CSI. Stundum langar Jesú bara að slappa aðeins af, skilurðu? Hann spilaði sig alveg kúl á þessu, en ég sá að hann var pirraður á þessum stöðugu truflunum. Það er til fullt af öðrum æðri verum, af hverju biðurðu ekki til þeirra? Mér er alveg sama til hvers, Búdda eða einhvað, en láttu frelsarann í friði.
Svona, svona, hættu að skæla. Ég skal segja þér hvað við getum gert. Ég skal spjalla við kappann á eftir og sjá hvort hann getur ekki séð af nokkrum mínútum handa þér. Það væri samt best ef ég gæti komið með pakka handa honum, hann er alger sökker fyrir gjöfum. Ekkert of glæsilegt, bara flott bindi eða eitthvað. Ég veit hvað hann fílar, þannig það væri best að þú létir mig hafa pening og ég finn eitthvað.
Ertu ekki með meira á þér en þetta? Einhvern langar ekki til himna. Komdu, það er hraðbanki á horninu. Nei, vertu ekkert að laga hárið. Það er ekki til neins.
Jæja, Trent Reznor er opinberlega orðinn svalasti maður í heimi. Á heimasíðu Nine Inch Nails er hægt að ná í nýjustu plötu þeirra á mp3, flac, Apple lossless eða wav formi, algerlega án endurgjalds.
Af hverju ertu ennþá að lesa þetta?
Í dag finnst mér nokkuð undarlegt að hugsa til þess að ég hlustaði næstum ekkert á tónlist áður en ég varð 14 ára. Það var eitt lag sem breytti því fyrir mig; ,,Where is my mind?” með Pixies sem tröllréð öllu eftir að Fight Club kom út. Eftir að hafa heyrt það þónokkuð oft útundan mér áttaði ég mig á að ég var að missa af einhverju, fékk Pixies disk lánaðan hjá frænda mínum og hlustaði stanslaust á hann í hálft ár. Ef ég man rétt á ég ennþá eftir að skila disknum.
Þetta var upphafið að þónokkurri þráhyggju minni af tónlist. Það líður ekki lengur sá dagur án þess að ég renni að minnsta kosti tveim, þrem plötum í gegn, og ég held án gríns að ég gæti komist ágætlega gegnum lífið með því að tjá mig eingöngu gegnum textabrot úr hinum og þessum lögum. Og þó ákveðnar plötur og hljómsveitir hafi gert meira fyrir mig en flest annað í heiminum samanlagt, finnst mér alltaf skemmtilegast hvernig eitt ákveðið lag getur fangað nákvæmlega eitt augnablik fullkomlega, alla vega í mínum huga. Þið vitið, svona eins og gerist í bíómyndunum hans Cameron Crowe.
Vandamálið er samt að ástæðan fyrir að þessi lög virka svona fullkomlega er grafin einhversstaðar í mínum sjúka huga, og því erfitt að deila því með öðrum. Sem er svekkjandi, því þar sem það eru aðeins rúmir tuttugu dagar eftir af árinu mínu í Grenoble langar mig að deila þrem svona lögum með ykkur. Ég er því hræddur um að það bíði ykkar útskýringar á hverju lagi, eða kannski frekar réttlætingar, í staðinn fyrir einfalda upptalningu.
GORILLAZ – KIDS WITH GUNS
Vikan áður en ég fór út var nokkuð stressandi, því það var ekki fyrr en þá að ég komst að því að ég væri kominn inn í skólann hér í Grenoble. Ég þurfti þess vegna að redda öllu því sem maður þarf að redda á einni viku, án þess að kunna eitthvað sérstaklega mikið í frönsku. Eftir á mæli ég alveg með því að gera þetta svona; maður tekur stressið út á mjög stuttum tíma, og þetta dót er ekkert svo mikið mál. Maður þarf að gera voða lítið annað en að mæta á staðinn.
Eftir stóð samt að ég þurfti að redda mér gistingu í París yfir nótt, því lestin mín til Grenoble fór ekki fyrr en um hádegi daginn eftir. Það var fljótgert gegnum Couchsurfing, sem er heimasíða sem gengur út á að redda fólki fría heimagistingu. Þannig í kring um miðnætti, eftir að hafa reddað mér gegnum Metro kerfið í París á alþjóðlega handamálinu, með bakpoka, gítartösku og hliðartösku hangandi á mér hitti ég fólkið sem ég myndi gista hjá. Því hafði leiðst biðin og ákveðið að mála sig eins og kettir í framan.
Daginn eftir var hvorki búið að myrða mig né nauðga og ég vaknaði á sófa í blokk í einhverju úthverfi Parísar. Ég skoðaði mig um meðan eini maðurinn sem var ekki í vinnunni hitaði pítsu handa okkur, og áttaði mig á að pottaplönturnar sem settu svo huggulegann svip á stofuna voru hassplöntur. Ég og gaurinn, sem ég spjalla ennþá einstaka sinnum við, áttum indælan morgunverð yfir bjór, heimaræktuðu, og tónleikaupptöku af Gorillaz í London.
FEEDER – YESTERDAY WENT TOO SOON
Um jólin fór ég til Íslands. Ég hitti fjölskylduna og vinina aftur, eyddi jólunum eins og áður með foreldrum mínum, systur minni og öldruðum ættingjum okkar, og talaði íslensku án sletta eins og mér væri borgað fyrir það. Undir lokin gat ég ekki beðið eftir að komast aftur til Frakklands.
Þetta er ekki jafn hræðilegt og það hljómar. Ég elskaði hverja einustu mínútu með fjölskyldu minni og vinum, og gerði ekkert annað en að skemmta mér. En það er einmitt vandamálið. Það var ekkert heima fyrir mig að gera, heldur var þetta eins og að vera í fríi. Og ég er alla vega þannig að á síðustu tveim, þrem dögum langs frís langar mig ekkert meira en að komast aftur heim í rútínuna.
Ég áttaði mig ekki á að ég væri farinn að líta á Grenoble sem heimili mitt fyrr en ég var kominn út úr lestinni. Áður hafði ég verið of upptekinn við að fylgjast með ljósunum renna framhjá glugganum, eða trilla farangrinum mínum með öllum hinum sem voru að koma aftur. Ég stóð fyrir utan lestarstöðina í myrkri og rigningu, og sá að það var hálftími í næsta sporvagn. Áður en ég gekk af stað setti ég heyrnartólin á hausinn, hettuna yfir, og meðan ég rölti fyrstu skrefin byrjaði ,,Yesterday went to soon”. Þó að textinn hafi ekki átt neitt sérstaklega vel við hefur aldrei fundist ég vera jafn kominn heim og þá.
EELS – P.S. YOU ROCK MY WORLD
Ég bý í stigagangi með átta manns, og á hæðinni fyrir ofan okkur búa níu aðrir. Það undarlega er að þrátt fyrir að vera svona mörg erum við öll ágætir vinir, og erum mikið saman. Og yfir ótal mörgum kvöldum og nóttum sem hafa farið í að drekka, spjalla og fíflast í staðinn fyrir að sofa og læra höfum við þróað með okkur talsverðann einkahúmor.
Það er náttúrlega alveg dauðadæmt að ætla að útskýra eitthvað af honum, eins og allir sem hafa einhver tímann reynt vita. Brandararnir verða aldrei jafn algerlega fokking Mexíkó og í daglega lífinu. Einn er þó nokkuð auðskiljanlegur, og gengur út á að fólk flytur ekki til annarra landa. Það deyr.
Næstum allir vinir mínir hérna eru Erasmusnemar, og önnin er að verða búin. Á þessum síðustu dögum og vikum tekur Electro shock blues með Eels á sig nokkuð óþægilegann blæ. En eins og maður er minntur á undir lok hennar, eftir í senn þau hvað mest niðurdrepandi og fallegustu lög sem hafa verið fest á plast, þá er það að allir séu að deyja bara lífið.
And I was thinking thinking about how,
everyone is dying,
and maybe it’s time to live.
Jæja, ég spjallaði við stelpu í dag og úr því kom að það verður ekkert á milli okkar það sem eftir er dvölinni hérna.
Sem er allt í lagi. Það er ekki hægt að tala um að það hafi verið neinar tilfinningar í spilinu, allt sem hefði orðið hefði verið tilkomið af öðrum ástæðum, og því hefði lokið á innan við mánuði.
Við klikkuðum samt á því að afgreiða þetta ekki strax, og biðum í staðinn með það í nokkra daga. Maður er voða fljótur að gæla við tilhugsunina um að vakna við hliðina á einhverjum, þó það sé ekki nema í nokkrar vikur.
Meh. Ég er alla vega betur staddur en þessi gaur.
Rétt er það að drykkja er flótti, en margur maðurinn hefur bjargast á flótta.
-Á vegg Stúdentakjallarans
Í staðinn fyrir að pæla í af hverju mér dettur stelpan sem ég svaf hjá í fyrradag í hug alltof reglulega ætla ég að fá mér gin og tónik og horfa á Black Books.
Það er miklu vænlegra til árangurs.
Í öðrum fréttum er kaffihús hérna í Grenoble þar sem fólk má mæta með hljóðfæri og spila eins og það vill. Það er mjög skemmtileg stemming þar um helgar þegar fólk hrúgast inn og púllar Radiohead ábreiður á ótrúlegustu hljóðfæri.
Við höfum aðeins spjallað við fólkið og mér hefur meðal annars verið boðið að taka í bassann þegar mig langar, sem ég vonast til að gera annað kvöld, en úr þessu öllu saman hefur komið það sem mér finnst vera best heppnaða mynd af mér í heimi:
