RSVP

Áðan var ég að komast að því að skammstöfunin RSVP stendur fyrir: ,,Respondez, s’il vous plait.” Ég er búinn að pæla í þessu í mörg ár, en ekki það mikið að ég hafi nokkur tíman nennt að gúgla þessu, og nú er þetta skýrara en dagurinn sjálfur. Gaman að því.

Svo við förum í önnur mál, þá finnst mér gjörsamlega tilgangslaust að biðjast afsökunar á litlu rugli hér undanfarnar vikur. Í fyrsta lagi hefur aldrei verið nein áætlun á tíðni þess, í öðru lagi vinn ég við að skrifa og langar þess vegna lítið að sitja við tölvuna þegar ég kem heim, og í þriðja lagi er fokking sumar. Farið á Austurvöll og drekkið bjór og svoleiðis. Ég veit að ég ætla að gera það.

Ég þori ekki að lofa reglulegu bulli fyrr en að ég byrja aftur í framhaldsnámi í september, eins undarlega og það hljómar. Maður myndi halda að bloggvilji væri í öfugu hlutfalli við hversu mikið er að gera hjá manni, en svo virðist ekki vera. Þangað til í september dettur örugglega eitthvað hingað inn, en ef fólk hefur áhuga á að fylgjast með þessu mæli ég frekar með RSS straumum en reglulegum heimsóknum á síðuna. Alla vega í sumar.

Útaf með þig

Á tveggja ára fresti, meðan EM og HM eru í gangi, finnst mér gaman að horfa á fótbolta. Ekki það að ég sjái ekki einstaka leik inn á milli, en það er yfirleitt af því að ég nenni ekki að drekka einn á barnum. Mér finnst miklu skemmtilegra að horfa á þessar stóru keppnir, þar sem maður fær á tilfinninguna að eitthvað sé í húfi, og það tekur ekki allan helvítis veturinn að klára málið.

Akkúrat núna er ég einmitt að bíða eftir að leikurinn milli Frakklands og Hollands byrji. Maður er ekkert öskrandi bjartsýnn á að fósturlandið nái að hífa upp um sig, en engu að síður er hluti af ferlinu að halda sig við liðið sem maður valdi. Ef allt fer í fokk getur maður svo byrjað að halda með Svíþjóð.

En fyrst ég hafði ekkert að gera, og var á annað borð að hugsa um þessa hluti, fór ég að spá í hvort það mætti ekki bæta daglegt líf með að heimfæra nokkur hugtök úr íþróttaheiminum yfir á það. Og jú, ég held barasta að það séu miklir sóknarmöguleikar á þessu sviði.

Þó fyrsta hugtakið sem kemur upp í hugann sé ekki úr fótbolta held ég að það myndi strax gera alla hluti miklu þjálli. Ímyndið ykkur bara hvað það yrði þægilegt að geta dæmt leiktöf á fólk. Það er náttúrlega ekkert annað en pen leið til að segja fólki að drulla sér áfram.

Labbar konan á undan þér hægt og er fyrir þér? Leiktöf.

Er maðurinn í næsta bíl á undan svo lengi að beygja til hægri að hann reynir á öll þolmörk raunveruleikans? Leiktöf.

En hvað með fólkið sem þú ert að spjalla við? Ætlar það aldrei að hætta að endurtaka sömu hlutina aftur og aftur? Sögurnar voru ekki fyndnar í fyrsta skipti og rökin fæddust andvana. Leiktöf.

Þetta vandamál með samræður fólks leiðir auðvitað beint í næstu hugmynd úr íþróttunum, og í þetta skipti kemur hún úr fótbolta. Í þjóðfélaginu er aragrúi af fólki sem tjáir sig reglulega án þess að hafa hundsvit á því sem það er að tala um, eða nokkurn skilning á röksemdafærslum. Moggabloggarar, unglingar, næstum allir yfir fertugu. Þið vitið, þannig lið.

Sjáið þessar aðstæður fyrir ykkur: Ein þessara ópersóna hefur ráfað í kallfæri og vill endilega deila skoðun sinni á málefni sem manni er skítsama um. Eftir að hún er búin að kasta upp einhverri forkastanlegri þvælu í smástund dregur maður upp flautu, blæs í hana, og bendir ásakandi fingri á ruslið um leið og maður segir: ,,Rangstaða,” og gengur í burtu.

Þetta yrði frábært.

Auðvitað þyrfti að innleiða eitthvert autoritet til að framfylgja þessum nýju reglum. Svona dómara. Þetta er vandasamt starf, og ekki hægt að fela það neinum sem er gerður úr öðru en fljótandi sanngirni. En það þarf ekki að leita lengi að kandidat, því ég klára bráðum námið, og ykkar auðmjúkur æðislegur væri alveg til í að taka þetta viðvik að sér.

Ég myndi líka ekki biðja um nein ofurlaun. Bara sirka milljón á mánuði. Maður væri náttúrlega eins og þorpslæknirinn, alltaf á vakt og svona.

En til að gefa þessu embætti almennilegt vægi þarf að innleiða eina fótboltahefðina í viðbót. Ég verð að hafa vald til að gefa fólki spjöld ef þetta á að virka. Ég meina, ég er dómarinn. Hvað ef einhver fremur endurteknar leiktafir? Eða þráast við rangstöðurnar? Eða er bara ömurleg manneskja?

Bara spjalda helvítið. Auðvitað gult við fyrsta brot. Fólk fær eina viðvörun. Einn séns til að haga sér eins og almennilegar manneskjur. Eftir það dugir ekkert annað en rauða spjaldið; það þýðir ekkert að ræða við svona pakk sem býr yfir einbeittum brotavilja. Það eina sem dugar er að reka það útaf í lífinu. Lóga helvítunum.

Ég er handviss um að heimurinn yrði miklu betri ef við gerðum þetta svona.

Hvað, ert þú ósammála?

Rangstaða. Og gult spjald fyrir að deila við dómarann. Passaðu þig.

Það er gaman í vinnunni

Þú veist að starfið þitt er athyglisvert ef þú hefur gilda ástæðu fyrir því að googla ,,aborted cow fetus” í vinnunni.

Hættu að gráta vinan

Stundum koma tímabil þar sem ég sakna einhvers frá Frakklandi gríðarlega. Ekkert löng tímabil, heldur sirka fimm mínútur þar sem mig langar ekkert meira en að hitta krakkana úti, sitja á uppáhalds kaffihúsinu mínu, eða reyna að finna eitthvað sem gæti talist drekkanlegur bjór.

Þessi tímabil koma reyndar nokkuð reglulega þegar ég fer að spá í því. Eiginlega á hverjum virkum degi klukkan 8:30, og aftur klukkan 17:30, þegar ég er að bíða eftir strætó eftir að hafa misst af síðasta. Svo aftur seinna þegar ég er í strætó. Það augnablik endist lengur. Í hálftíma eða svo. Þá sakna ég sporvagnanna.

Að ætla að fara að bera saman almenningssamgöngurnar í Grenoble og á höfuðborgarsvæðinu er eins og að ætla að slást einn síns liðs við hóp af fimm ára börnum; maður getur það alveg og það er gaman í smástund, en það er hálf tilgangslaust og undir lokin fær maður nett samviskubit.

Mesti munurinn á milli þessara tveggja kerfa finnst mér þó það stór að það er ekki hægt að sleppa því að minnast á hann. Hér á Íslandi er það frekar hlutlaus reynsla að fara í strætó. Maður fer um borð, hoppar yfir rónann sem er búinn að breiða úr sér yfir gólfið, og starir svo út um gluggann til að þurfa ekki að horfa framan í hina farþegana. Ef einhverjir eru.

Í sporvögnunum getur maður átt von á því að standa fyrir framan alvarlegum siðferðislegum spurningum í hverri ferð. Jújú, venjulega gengur þetta frekar svipað og hérna. Helsti munurinn er að stelpurnar eru sætari og að það er ekki grunsamlegt að vera með sólgleraugu.

Og fyrst ég minnist á þau mæli ég með því fyrir hvern sem er að fara út að labba með sólgleraugu og risastór heyrnartól. Ég held maður komist aldrei nær þeirri tilfinningu að vera ósýnilegur.

En já, úti koma viss tímabil þar sem það að fara í og úr skóla er meira spennandi en það hefur rétt á að vera. Eitt þeirra var í fullum gangi þegar ég fór. Grenoble er frekar stór stúdentabær, mig minnir að það séu á bilinu 60 til 80 þúsund nemendur þar. Af þeim er nokkuð stórt hlutfall annað hvort skiptinemar, eða nemar eins og ég sem fara heim yfir sumarið. Og meðan mér fannst alveg nógu leiðinlegt að fara heim, þá var það miklu verra fyrir fólkið sem var komið með kærustu eða kærasta og þurfti að kveðja hann yfir sumarið, eða kannski fyrir fullt og allt.

Sporvagninn sem ég tók fór frá háskólanum, framhjá stúdentagörðunum, stoppaði fyrir utan húsið mitt, og fór svo niður á lestarstöð. Vegna þess að háskólinn úti er nokkuð stór þá standa skólaslit og heimferðir yfir í svona mánuð, því deildirnar klára ekki allar á sama tíma. Þess vegna var það svo að í um það bil tvær vikur áður en ég fór heim stoppaði sporvagninn minn hjá stúdentagörðunum, og ég og allir aðrir í vagninum horfðum á pör kveðjast í síðasta skipti.

Ég ætla ekkert að halda því fram að það sé upplífgandi sjón. Það er kannski mjög rómantískt að standa í dyrunum og kyssa kærustuna í síðasta skipti, þar til dyrnar lokast og sporvagninn tekur af stað með hana innanborðs, en það er ég sem þarf að horfa á hana dröslast í sætið með allt of mikinn farangur og gráta hljóðlátt.

Einmitt þarna rekumst við á siðferðislegu spurninguna okkar; hér er stelpa sem er einhleyp, langar ekki í samband, og er á leiðinni úr landi á næstunni. Maður getur ekki annað en spurt sig: Hversu snemmt er of snemmt? Ég meina, maður býr í leiðinni á lestarstöðina, og hún hefði bara gott af smá rebound kynlífi. Það skipti heldur engu máli að lestin færi eftir klukkutíma. Við næðum því alveg. Eða ég alla vega.

Eins og vill oft gerast með spurningar um siðferði eru engin rétt svör hér. Það þarf bara að prófa sig áfram. Gefa þessu tvær mínútur eina ferðina, sex mínútur næstu. Maður fær þetta í puttana á endanum.