Ragnarök verða á minni vakt

Allt er með kyrrum kjörum í vinnunni. Sem kemur ekki á óvart, því klukkan er rétt að skríða sjö um morguninn. Ég vaknaði klukkan fimm og er búinn að vera einn hérna frá því um hálf sex. Þetta er einn af kostum þess að vera með frjálsan vinnutíma; ef maður getur ekki sofið af einhverjum ástæðum, og vantar eitthvað að gera, þá mætir maður bara í vinnuna.

Í dag var þetta samt viljandi gert. Ég stillti vekjaraklukkuna mína á að vekja mig á þessum ókristnilega tíma. Mér finnst nefninlega lúmskt gaman að vakna svona snemma og fara að vinna. Þetta gætu verið einhverjar leifar af bakarísvinnunni í gamla daga, ég veit það ekki, en mér finnst ég alltaf koma meiru í verk á morgnana heldur en yfir daginn. Fimm til eitt er minn tími fyrir almennilega vinnu. Á milli tvö og átta á daginn er ég alveg ónýtur, sama hvenær ég vaknaði.

Allt þetta tal um að koma einhverju í verk er þó auðvitað kokkað saman eftir á. Þetta er bara afsökunin sem ég segi fólki svo það komist ekki að sannleikanum.

Ég held það sé nokkuð einfalt að fá fólk til fara út í fyrirbyggjandi aðgerðir. Maður byrjar á að sannfæra manneskju um að eitthvað hræðilegt gæti komið fyrir, og sýnir svo að þessi hræðilegi hlutur gæti komið fyrir hana. Þess vegna eru bílbelti svona vinsæl. Og smokkar í seinni tíð. Örkuml og alnæmi selja. Í mínu tilfelli eru það Half-life og 28 Days Later sem sannfærðu mig um að eitthvað svakalegt á eftir að gerast.

Half-life er tölvuleikur sem gengur út á að tilraun á rannsóknarstofu misheppnast, með þeim afleiðingum að verur streyma inn frá annarri vídd og byrja að drepa fólk. Góðu fréttirnar eru að herinn fljótur á vettvang, en vondu fréttirnar að þeir ætla að drepa þig líka. 28 Days Later er svo bíómynd þar sem bráðsmitandi veira sleppur út af rannsóknarstofu og veldur martraðarlegri sundrun þjóðfélagsins á sirka korteri. Bæði Half-life og 28 Days Later eiga sameiginlegt að heimsendir byrjar á rannsóknarstofu.

Á hæðinni fyrir neðan mig er fullt af rannsóknarstofum.

Eitt og sér var þetta allt í lagi. Jú, vissulega gátu hræðilegir hlutir gerst, en það var fjarstæðukennt að þeir gætu komið fyrir mig. Alveg þar til að sjúkrabíllinn var kallaður upp í vinnu.

Á föstudaginn fann ein stelpan sem vinnur hérna fyrir hjartsláttartruflunum í miðjum hádegismatnum. Auðvitað hringdum við strax á sjúkrabíl, en í gegnum einn af símunum á skrifstofunni í staðinn fyrir gemsa eftir að einn af eldri starfsmönnunum skipaði okkur það. Þetta smáatriði virtist reyndar vera nokkuð hitamál fyrir hann. Við stóðum öll eins og illa gerðir hlutir í smástund, og föttuðum svo að spyrja hann af hverju það var svona mikilvægt að nota skrifstofusímana. Það kostar jú ekkert að hringja í neyðarlínuna, og þó það væri ekki ókeypis held ég að maður gæti tekið það á sig.

Hann sagði okkur að Raunvísindastofnun er með samkomulag við neyðarlínuna. Þegar maður hringir venjulega í 112 fær maður samband við manneskju. Hún spyr mann einhverra spurninga, reynir að átta sig á hversu alvarlegt málið er, og forgangsraðar svo símtalinu. Ef það er kviknað í kemur slökkviliðið sæmilega fljótt, en ef það var brotist inn kemur löggan einhvertímann í næstu viku þegar Dr. Phil er búinn.

Gaurinn hélt áfram, og sagði okkur að fyrst að það er fullt af stórhættulegum efnum á Raunvísindastofnun, þá virka símtöl þaðan svipað og spilin í Monopoly sem senda mann beint í fangelsi. Þau fara ekki í gegnum neitt forgangsröðunarrugl, heldur hoppa sjálfkrafa efst í hrúguna. Og það er ekki allt, heldur er líka til rýmingaráætlun fyrir hverfin í kring, þannig þegar og ef allt fer til fjandans verður kannski hægt að bjarga einhverjum.

Því miður hættum við ekki spurningunum þarna. Við komumst nefninlega að því að það er ekki til nein slík áætlun fyrir Raunvísindastofnun sjálfa. Sem er alveg skynsamlegt þegar maður hugsar um það. Til hvers að eyða púðri í að rýma ground zero? Það eru allir dauðir þar hvort eð er.

Síðustu viku hef ég verið viðbúinn því að heyra sírenur nálgast úr fjarska og að þykkt plasttjald sem á stendur ,,SÓTTKVÍ” dragi fyrir gluggana, rétt áður en endurlífgaðir efnafræðingar byrja að berja á skrifstofuhurðinni og verur frá öðrum víddum taka að birtast undir borði. Þess vegna hef ég ákveðið að byrja að vinna á nóttinni. Líkurnar á heimsendi hljóta að vera minni meðan það er enginn hérna.

Svona einu sinni vildi ég óska að ég fyndi vinnu þar sem ég þyrfti bara að hafa áhyggjur af því hvort kaffið væri búið.

Einföld sönnun á Riemann tilgátunni

Ef þið hafið gaman af megalómaníu mæli ég með þessari ritgerð eftir þá félagana Leon Oiler, John Grauss, Joe Lagrunge, John Dirishlay, og Joe Fouray. Í henni tengja þeir saman internetið, róbóta og Markov, og álykta einhverjar niðurstöður. Þær eru svo notaðar til að sanna Riemann tilgátuna á einfaldan hátt og álykta sem fylgisetningu að P = NP.

Ég hló eins og vitfirrt smástelpa bara við að lesa abstraktið.

Geta uppvakningar orðið til?

Ég skrifaði þetta sem föstudagssvar fyrir vinnuna og áttaði mig svo á tvennu: Þetta er alltof langt, og of deadpan til að vera fyndið. Þannig ég saltaði þetta og skrifaði annað svar sem var miklu styttra og hefur kannski möguleika á að einhver hlæji að því. En þið getið alveg fengið að lesa þetta, og það gæti bjargað lífi ykkar.

Næstum hvert einasta þjóðfélag á jörðinni hefur sagt sögur af uppvakningum í einni eða annarri mynd. Þó smáatriðin breytist á milli heimshorna, þá eiga sögurnar alltaf nógu mikið sameiginlegt til að hægt sé að segja að sama hugmyndin eða hugtakið hafi lifað með mannkyninu svo til frá upphafi. Á síðustu áratugum hafa uppvakningar svo flutt sig úr þjóðsögunum og öðlast nýtt líf á hvíta tjaldinu. Því er eðlilegt að spyrja sig hvort slík að fyrirbæri eigi við einhver vísindaleg rök að styðjast, eða hvort þau séu skáldskapur einn?

Því miður geta uppvakningar ekki aðeins orðið til, heldur hafa þeir látið á sér kræla með reglulegu millibili gegnum alla mannkynssöguna, og með vaxandi fólksfjölda á jörðinni og auknum ferðalögum milli landa hefur hættan á að faraldur þeirra brjótist út aldrei verið meiri en nú. Ekkert ríki heimsins hefur staðfest tilvist uppvakninga, og ekki er vitað til þess að sérstakar ráðstafanir hafi verið gerðar af opinberum stofnunum til að bregðast við faraldri þeirra. Ástæðan þar að baki er þó ekki að um samsæri sé að ræða, heldur er hér á ferð mikil tortryggni ráðamanna í garð einhvers sem þeir álíta í besta falli sögusagnir, líkt og átti við um alnæmi þegar vísbendingar um tilvist þess komu fyrst í ljós.

Náttfari
Ástand uppvakninga er sjúkdómur sem orsakast af veirusmiti, en ekki yfirnáttúrulegum atburðum eða athöfnum töfralækna eins og almenningur heldur oft. Veiran sem orsakar sjúkdóminn heitir náttfari (lat. solanum) og henni var fyrst lýst af hollenska lækninum Jan Vanderhaven árið 1913, þó sjúkdómurinn sem hún veldur hafi verið þekktur frá fornöld. Náttfari er banvænasta veira sem mannkynið hefur rekist á; sjúkdómurinn sem hún veldur er bráðsmitandi, og smit leiðir í öllum tilvikum til dauða. Eins og gefur að skilja er erfitt að rannsaka þennan sjúkdóm við æskilegar aðstæður, en vissir eiginleikar veirunnar og sjúkdómsins eru vel þekktir.

Aðeins er hægt að smitast af náttfaraveirunni gegnum blöndun líkamsvessa, svo sem blóðs eða munnvatns. Veiran getur hvorki lifað af í andrúmslofti né í vatni. Ekki er fullskilið hvað gerist við smit, en vitað er að veiran berst með blóði til heilans. Þar tekur hún sér bólstað í ennisblaðinu og fjölgar sér, en við það eyðileggur hún þessa stöð heilans. Meðan á þessu stendur stöðvast líffæri líkamans eitt af öðru, og sjúklingurinn ,,deyr” í venjulegum skilningi orðsins. Heilinn lifir þó áfram, og veiran umbreytir frumum hans einni af annarri, þar til eftir stendur nær óþekkjanlegt líffæri, en eitt séreinkenna þessa líffæris er að það er algerlega óháð súrefni. Þegar þessu er lokið nær þessi nýji heili smám saman stjórn á líkama sjúklingsins, sem rís upp sem nýjasti meðlimur hinna lifandi dauðu.

Ytri einkenni náttfarasmits eru betur þekkt. Frá smiti líða að meðaltali um 23 klukkustundir þar til að einstaklingurinn verður að uppvakningi. Fyrstu einkenni eru sársauki og upplitun sem á sýkta svæðinu. Eftir fimm klukkustundir fær sjúklingurinn vægan hita, og þjáist af uppköstum og verkjum í liðamótum. Að átta klukkutímum liðnum dofna útlimirnir og hitinn verður að sótthita. Um elleftu klukkustund verður vart við lömun í neðri hluta líkamans og það hægist á hjartslættinum. Sjúklingurinn fellur í dá sextán tímum frá smiti, og eftir 20 klukkustundir stöðvast hjartað og engin heilavirkni mælist. Að lokum rís sjúklingurinn aftur á 23. klukkustund frá smiti. Náttúrlegir dauðadagar fyrir þann tíma útiloka ekki möguleikann á því að sjúklingurinn verði að uppvakningi, því fólk sem hefur látist í kring um fimmtu klukkustund frá smiti hefur engu að síður risið upp aftur.

Einkenni og hegðun
Þar sem uppvakningar eru í grunninn mennskir deila þeir einhverjum eiginleikum og takmörkunum okkar, en alls ekki öllum. Þannig búa uppvakningar ekki yfir neinum yfirnáttúrulegum hæfileikum á borð við fjarskynjun, þeir hreyfa sig ekki hraðar en menn, og þeir búa ekki fyrir neinum kröftum sem má ekki útskýra á einn eða annan hátt. Ómögulegt er þó að neita því að hegðun og skynjun uppvakninga er gjörólík okkar eigin.

Fyrst ber að nefna að ólíkt mannfólkinu virðast hinir lifandi dauðu ekki reiða sig á neitt skilningarvit umfram annað. Venjulegt fólk treystir að mestu á sjónina, en þekkt er að blindir hafa þróað með sér öfluga heyrn eða gott lyktarskyn, og engin ástæða er að ætla að svipuð breyting eigi sér ekki stað eftir náttfarasmit. Þekkt er að sjón og heyrn sýktra haldast að mestu óbreytt eftir umbreytinguna og starfa eins og í eðlilegri manneskju, en af heyrnarlausum eða blindum uppvakningum stafar alveg jafn mikil ógn og frá þeim sem óheftir eru. Ekki er þekkt hvernig náttfararnir túlka það áreiti sem þeim berst frá augum og eyrum, en enginn vafi leikur á því að þeir laðast bæði að hreyfingu og hvers kyns hljóðum og hávaða.

Eins og gefur að skilja eru litlar upplýsingar til um hvernig uppvakningar skynja bragð. Eitthvað skynja þeir þó, því þeir kjósa frekar hold af mönnum en af dýrum, og þeir sækja frekar í nýrra kjöt en eldra. Meira er vitað um þefskyn þeirra, en það virðist prýðilegt. Hinir lifandi dauðu hafa sýnt að þeir geta fundið lyktina af lifandi bráð í allt að kílómeters fjarlægð. Ekki er vitað nákvæmlega hverju þeir finna lykt af, hvort sem það er sviti, ferómón, eða eitthvað annað, en allar tilraunir um að hylja lykt lifandi veru með ilmvötnum eða öðru slíku hafa mistekist. Eins og áður kom fram gæti útskýringin á þessu aukna lyktarskyni legið í þeirri jöfnu áherslu sem öll skynfæri uppvakninga virðast fá.

Það skynfæri sem breytist mest við umskiptin er óneitanlega snertiskynið. Við umbreytinguna á sér stað líkamlegur dauði sjúklingsins, og við hann deyja allir endar taugafrumna. Þar af leiðandi skyna uppvakningar engan sársauka, þeir finna hvorki fyrir hita né kulda, og þeir taka ekki eftir þeim áverkum sem þeir verða fyrir. Fólk sem hefur lifað af faraldra hefur lýst hvernig hnífsstungur, skotsár og jafnvel aflimanir höfðu engin áhrif á sókn uppvakningana. Fyrir utan að hafa skelfileg sálfræðileg áhrif, þá þýðir þetta ónæmi fyrir sársauka að hinir lifandi dauðu búa yfir styrk og þoli sem venjulegt fólk getur aðeins látið sig dreyma um. Ekkert tiltökumál væri fyrir mann sem finnur ekki fyrir sársauka að reyna vöðva sína þar til að þeir trosnuðu í sundur, og eins gæti hann á ferðalögum haldið för sinni áfram löngu eftir að venjulegur maður hefði hnigið niður af þreytu.

Til allrar hamingju hafa heilbrigðar manneskjur forskot á uppvakninga á vissum sviðum. Eitt það fyrsta sem fólk tekur eftir er að hinir lifandi dauðu fara mjög hægt yfir. Hvort sem um er að kenna lélegu ástandi líkamans eða skorti á samhæfingu sökum heilaskemmda, þá geta uppvakningar aðeins staulast hægt áfram, en hvorki skokkað né hlaupið. Dæmi eru um að fólki hefur tekist forðast hóp uppvakninga með því að ganga rösklega í burtu frá þeim. Við ítrekum þó varnarorð okkar um aukið þol hinna upprisnu; margur maðurinn hefur haldið sig hólpinn að kvöldi en vaknað um nótt við hryllilegar aðstæður.

Eins og við munum, þá deyr líkaminn í venjulegum skilningi á lokastigum náttfarasmits. Eftir að ónæmiskerfi líkamans hættir að starfa er ekkert sem heldur aftur af þeim örverufjölda sem herjar á líkama okkar á hverri stundu, og við þennan líkamlega dauða taka örveryr að brjóta uppvakninga niður. Því miður forðast flestar lifandi verur náttfaraveiruna, og það á líka við um flestar örverur. Þess vegna tekur óratíma fyrir uppvakning að rotna að því marki að hann ógni engum lengur. Við venjulegar aðstæður gæti þetta ferli tekið fimm til tíu ár, en sá tími fer auðvitað eftir umhverfinu hverju sinni. Í fenjum eða frumskógum þar sem örverur þrífast vel minnkar þessi tími, en uppvakningar varðveitast vel í eyðimörkum eða á ísbreiðum. Sérstaklega ber að varast uppvakninga á kuldasvæðum, þar sem þeir geta frosið í heilu lagi yfir mesta kuldaskeiðið og vaknað að nýju þegar það hlýnar í veðri.

Ekkert veitir venjulegu fólki samt jafn mikið forskot á pláguna og greind þess. Á lokastigum smits verður heili sýktra fyrir gríðarlegum skaða, og afleiðing þess er að uppvakningar hafa aðeins vitsmuni á við skordýr. Þeir geta hvorki lært af mistökum sínum, né notað einföldustu verkfæri. Þegar uppvakningur verður var við bráð öðlast hún óskipta athygli hans. Hann snýr sér að bráðinni, hefur að gefa frá sér stunur sem laða að aðra uppvakninga, og ráfar í átt að bráðinni. Meðan uppvakningurinn skynjar ennþá bráðina mun honum aldrei detta annað í hug en að ganga beinustu leið að henni. Til eru frásagnir af því að hópar uppvakninga hafi hrapað til bana, hver á fætur öðrum, af því að bráð þeirra stóð á einum enda djúprar gjár en þeir á hinum.

Flokkanir faraldra
Skipta má faröldrum náttfaraveirunnar í fjögur megin tilvik eftir fjölda sýktra. Fyrsta stigs faraldur er algengasta tilfellið og fréttir af þeim berast á nokkurra ára fresti. Þau eiga sér yfirleitt stað á strjálbýlum svæðum og fjöldi sýktra nær ekki 20 manns. Undir venjulegum kringumstæðum geta óbreyttir borgarar og lögregla ráðið niðurlögum sýkingarinnar, og að meðaltali tekur það frá einum degi til tveggja vikna, eftir hversu lengi þarf að leita uppi hina sýktu. Heildarfjöldi dauðsfalla fer að öllu jöfnu ekki yfir 50 manns.

Annars stigs faraldur er þegar fjöldi sýktra er á bilinu 20 til 100 manns. Hingað til hafa þeir brotist út í smábæjum eða dreifbýlum úthverfum og þessi tilfelli eru talsvert mannskæðari en þau af fyrsta stigi, en oft hafa mörg hundruð manns látist í þessum faröldrum. Þó tekur yfirleitt styttri tíma að kveða niður annars stigs faraldra en vægari tilvik, því greiðari aðgangur er að sýktum fórnarlömbum og upplýsingar um faraldurinn komast fljótt til yfirvalda.

Mun alvarlegri eru faraldrar af þriðja stigi. Þar hleypur fjöldi sýktra á hundruðum eða þúsundum manna og heilu bæjarfélögin liggja undir umsátri. Ekkert minna en vel skipulagður og þjálfaður her dugir til að binda endi á faraldurinn, en það tekur bæði tíma að kalla til slíkan liðsauka og að ganga úr skugga um að enginn sýktur einstaklingur hafi sloppið. Allt ferlið tekur margar vikur og jafnvel mánuði, en þangað til að hjálpin berst verða íbúar svæðisins að treysta á sjálfa sig. Ekki er hægt að búast við öðru en að á þeim tíma láti tugir þúsunda manna lífið. Aðeins þrír eða fjórir faraldrar af þriðja stigi hafa komið upp í gegnum mannkynssöguna, sá síðasti árið 1893 í frönsku virki í Norður-Afríku.

Enn sem komið er eru fjórða stigs tilvik aðeins ímynduð ógn, og verða það vonandi um alla tíð. Þar hafa allar tilraunir til að hemja sýkinguna mistekist og hún breiðst um gjörvallan heim. Uppvakningarnir hafa tekið við af hinum lifandi sem hið ríkjandi afl á jörðinni.

Miðið á heilann
Skiljanlega fara bestu viðbrögðin við faraldri eftir aðstæðum hverju sinni og stærð ógnarinnar, og ómögulegt er að fara hér yfir öll þau úrræði sem má grípa til í sérhverju tilviki. Í staðinn bendum við lesendum á einhvern þeirra fjölmörgu leiðarvísa sem hafa verið skrifaðir til að fræða fólk um uppvakningapláguna. Þó að slíkir leiðarvísar séu nær alltaf skrifaðir með erlendar aðstæður í huga, þá geyma þeir mikilvægar upplýsingar um hina lifandi dauðu og hvernig best sé að bregðast við þeim. Þrátt fyrir plássleysi getum við þó farið í fljótu bragði yfir þau atriði sem ber alltaf að hafa í huga:

1. Haldið ró ykkar.
2. Vinnið saman.
3. Miðið á heilann.

Fyrstu tvö atriðin útskýra sig sjálf; sama hvaða hætta blasir við fólki gengur alltaf betur að takast á við hana ef það er gert af yfirvegun og með samvinnu. Það þriðja ætti heldur ekki að koma á óvart ef maður hefur í huga hvernig náttfaraveiran hegðar sér; heilinn er miðstöð sýkingarinnar og stjórnar öllum athöfnum uppvakningsins. Öll önnur líffæri hans mega missa sín. Eina leiðin til að binda enda á tilveru meðlims hinna lifandi dauðu því er að eyðileggja heila hans.

Eins og áður sagði getum við ekki farið hér út í þau smáatriði sem þarf til að búa fólk nægilega undir upprisu hinna dauðu. Við treystum því að lesendur taki málin í sínar hendur og geri ráðstafanir til að bregðast við faraldri af hvaða stigi sem er, því seint er að byrgja brunninn þá barnið er dottið ofan í.

Heimildir:
Max Brooks. The Zombie Survival Guide. 2003. Three Rivers Press.
Max Brooks. World War Z. 2007. Gerald Duckworth & Co Ltd.
George Romero. The Night of the Living Dead. 1968. Image Ten.

Les chinois et leurs portables

Já, ég held að þetta sé með meira brútal bröndurum sem ég hef séð lengi.

50% kínverja eiga farsíma.
,,Þetta slitnar kannski, ég er að koma að göngum.”

Frábært lag og vondar fréttir

Ég var að klára að horfa á Appleseed Ex Machina. Það er gríðarhress japönsk teiknimynd sem ég mæli alveg með, en í endann á henni heyrist þetta líka frábæra lag:

[edit: Jæja, wordpress hefur kúkað upp á bak. Af einhverjum ástæðum get ég ekki embeddað vídjóið hérna. Í bili verður linkur að nægja.]

Vondu fréttirnar eru svo þær að stelpan sem syngur þetta heitir Lina Ohta og er tvítugt japanskt módel sem hefur ekki gefið neitt annað út. Þetta eru bæði vondar fréttir af því hún er tvítug og hefur gert meira við lífið en ég, og af því að nú þarf ég að hlusta reglulega á þetta lag á youtube til að verða ekki geðveikur.

Námskeið í sparakstri hjá zeta fallinu

Mig hryllir við ástandinu í þjóðfélaginu í dag. Venjulegt fólk eins og þú og ég getur varla farið út úr húsi lengur án þess að verða svívirt og sert bæði frá hægri og vinstri. Stundum á ská líka. Hvað er það sem veldur þessum sárindum? Í þetta skipti er það hvorki kvótinn eða stóriðjan, né helvítis gyðingarnir. Nei, nú er það bensínverðið.

Hvers á fólk að gjalda þegar það kostar núorðið sjöþúsund krónur að keyra út í búð? Um daginn vantaði mig nokkur epli, og ég sat í lengri tíma í kvíðakasti úti í bílskúr með vélina í gangi og þorði ekki að keyra af stað því bensínverðið hækkaði örugglega meðan ég var að koma mér í skónna. Það kostaði mig helling skal ég sko segja ykkur.

Til allrar hamingju datt ég niður á nokkuð sniðuga lausn á þessu máli: Sparakstur. Ég fór á svona námskeið, og eftir að hafa borgað ökukennaranum fyrir að rúnta meðan hann sagði mér til, þá gat ég ekki annað en litið á hann með tárvotum augum fylltum lotningu. Þarna var kominn maður sem var búinn að átta sig á ástandinu.

Auðvitað vil ég miðla af þessari þekkingu minni. Þannig ég prentaði mér út svona kennsluréttindi af netinu, og er byrjaður að taka fólk í tíma í sparakstri. Og fyrst ég er svona nýbyrjaður, þá er tilboð.

Fyrir aðeins 15.000 krónur mun ég setjast upp í bíl með þér, horfa á þig keyra tvo hringi, og miðla persónulegum viskudropum úr óþrjótandi brunni mínum. Það munu alveg heyrast frasar eins og ,,Flott þetta!”, ,,Rólegur kallinn!” og síðast en ekki síst ,,Kappi!”. Hugsanlega mun svo ástúðlegt slow-motion þykjustuhnefahögg fylgja þessum síðustu hvatningarorðum á hvamm yðar.

En af hverju ættirðu að koma til mín? Því að ekki aðeins er ég ódýrastur í bransanum, heldur hef ég beitt áralangri stærðfræðireynslu minni til að sanna að eftir tímana hjá mér muntu spara allt að 50.000 krónur á ári, og eignast þar að auki fræga vini. Langar þig að hanga með Eið Smára? Pas de problème! Komdu í tíma!*

Til að þú sjáir að ég ýki hvergi hérna skal ég meira að segja birta þessa sönnun mína, svo þú getir sannreynt hana í góðu tómi:

Ástæðan fyrir að þú græðir!

Ég hlakka til að heyra frá þér. Hringdu núna. Þú hefur ekki efni á öðru eins og bensínverðið er.

*Eiður Smári ekki innifalinn í tíma.