Ég flýg til Parísar eftir 10 daga. Þaðan tek ég lest til Grenoble, hendi draslinu til vinar míns og krassa á gólfinu hans yfir nótt. Daginn eftir tek ég tvær lestir og fer í eina flugvél til að komast til Valencia á Spáni, þar sem ég ætla að taka þátt í árlegum risastórum tómataslag með Andreasi og um 30.000 ferðamönnum. Síðan fer ég til Englands í viku, og verð fullur með fólkinu sem ég bjó með á síðasta ári, áður en ég sný aftur til Frakklands og flyt inn í frábæru íbúðina mína.
Ef ég hlakkaði meira til væri ég farinn að naga húsgögn.
Ég hef áður sagt að ég sé farinn að líta á Grenoble sem heimili mitt. Ég stend alveg við það, en sumarið kemst í ákveðið samhengi við þá tilhugsun. Á síðustu dögunum í fríi kemur yfir mann undarleg þrá til að komast aftur heim. Maður er búinn að sjá allt sem mann langaði, slæpast eins og maður vildi, og drekka alla þá skrýtnu kokteila sem maður hefur lyst á fyrir árið. Mann langar heim í rútínuna.
Ég er búinn að finna fyrir litlu öðru en þessari tilfinningu síðustu tvo mánuðina hér á Íslandi. Mig langar að komast heim.
