Ég er búinn að horfa á hálftíma af nýju Indiana Jones myndinni.
Guð minn almáttugur, af hverju? Hverjum dettur í hug að gera svona lagað? Og hver borgaði honum fyrir það?
George Lucas. Þetta er örugglega honum að kenna. Fokking George Lucas.
Sarpur fyrir október, 2008
Það er sirka tíu daga frí í skólanum. Ég ætla að fagna því með að panta pítsu og drekka Fernet, sem maður má alveg eftir að hafa borðað lítið annað en salat og samlokur í mánuð.
Á morgun eða hinn ætla ég svo að eyða nokkrum dögum einhverrstaðar annarsstaðar en hér, og hugsa ekki um stærðfræði. Það má líka, eftir heilablóðfallið sem ég fékk næstum í fyrirlestri um hjásvipugrúpur knippa í dag.
Í gærnótt beit moskítófluga mig fjórum sinnum. Einu sinni í þumalinn, einu sinni í öxlina, einu sinni bakvið eyrað, og einu sinni á vinstri kinnina.
Gaur. Í alvöru, andlitið? Það er slappt.
Jú, það er rétt, bæði orðin sem forsætisráðherra Breta lét falla um íslensk stjórnvöld og efnahaginn okkar, og yfirtaka útibúanna í Bretlandi með hryðjuverkalögunum eru mér að kenna. Ég tek þetta á mig. Sorrí.
Í fyrra bjó ég á gangi í litlum bæ í Frakklandi. Á ganginum bjuggu líka nokkrir Englendingar og við hengum mikið saman. Englendingar hafa almennt svipaðan húmor og við Íslendingar, og við skemmtum okkur mikið saman með því að stríða hvort öðru, og höfum haldið því áfram gegnum Facebook og slíka hluti eftir að leiðir okkar skildu.
Í síðustu viku náði Cat, ein af ensku stelpunum, nýjum hæðum í þessum vinalegu skotum. Fyrir einhverja tilviljun var hún á sama pöbb og Gordon Brown, og eftir að hafa útskýrt þennan leik okkar fyrir honum fóru þau að tala um efnahagsvandann hérna. Og hvað haldiði, þeim fannst alveg helvíti flippuð hugmynd að beita hryðjuverkalögunum á bankana og hrauna svo yfir þá í fjölmiðlum.
Algert hrun Kaupþings er því óbeint mér að kenna. Ef ég hefði aldrei farið til Frakklands, eða aldrei vingast við þessa Englendinga, þá stæði hann ennþá. Mér þykir þetta leiðinlegt, og ég geri þetta ekki aftur.
Viðskiptavinir Kaupþings geta samt huggað sig við að það er verið að refsa mér í þessum töluðu orðum. Fyrir utan gluggann minn er breiðgata með litlu torgi fyrir framan kirkju. Þar hefur staðið indíáni í allan dag fyrir framan tvo hátalara og mixer, og spilað panflautuútgáfu af Titanic laginu aftur, og aftur, og aftur.
Helvíti er kannski annað fólk, en þetta er miklu verra.
Góðir Íslendingar,
Það dylst engum að við eigum í vandræðum eins og er. Síðustu daga hef ég fylgst agndofa með fjármálafréttum af Íslandi, sem hafa færst frá vondum draumi, yfir í martröðina sem ég sofnaði útfrá í gær, þegar enginn vissi hvert gengi krónunnar var gegn evrunni.
Ég veit ekki hvenær, en einhvertímann sá ég svarthvítar kvikmyndir af fólki að brenna þýsk mörk í kreppunni á fjórða áratugnum, af því að eldiviðurinn sem var hægt að kaupa fyrir peningana var minna virði en seðlarnir. Við erum ekki þar ennþá, en engu að síður veit ég hvernig þessu fólki leið.
Í rúmt ár hef ég haldið að það sé hægt að hlaupa frá hvaða vandamáli sem er. Sama hvað málið er, þá er hægt að sleppa frá því með því að flytja til nýs lands, byrja í nýjum skóla eða vinnu, og hefja nýtt líf. Ég átta mig á því að til er fólk sem finnst þetta syndsamleg leið til að takast á við vandamálin sín, en ég stend í þeirri skoðun að sú tilfinning stafi aðallega af því að hafa aldrei prufað að hlaupa frá öllu sem er í ólagi.
Þegar ég flutti frá Íslandi fannst mér það mjög fín leið til að takast á við ástarsorg. Það er varla til betri leið að jafna sig á stelpu en að flytja hvert sem er í heiminum, þar sem fólki finnst spennandi að maður sé frá ofmetinni eyju í Atlantshafi, og það er svo dýrt að hringja heim að maður gerir það ekki einu sinni í ölæði. Þessir búflutningar virkuðu svo vel síðast að ég hef þá sífellt bakvið eyrað.
Á dauðum stundum, eins og í léttlestinni í skólann, hugsa ég um hvaða tungumál mig langar að læra, og hvaða lönd mig langar að heimsækja, til að hafa lista yfir næstu áfangastaði í sigtinu. Fyrir utan bækur, sem ég á það til að skilja eftir þar sem ég klára þær, er ég hættur að kaupa hluti sem er ekki hægt að afrita á stafrænt form, svo það verði minna að henda næst þegar ég flyt, sama af hvaða ástæðu það verður.
Eins góð og þessi úrræði eru, þá eru þau á stærðfræðimáli mjög staðbundin. Þau taka einungis tillit til þeirra erfiðleika sem ég á við að stríða, og hundsa alla aðra í heiminum. Sem er mjög eðlilegt. Bæði af því að á þessu heimili hugsum við fyrst og fremst um númer eitt, og af því að stærðfræðingum er eðlislægt að leysa sértilfelli fyst. Þannig geta þeir áttað sig á almennum eiginleikum vandamálsins, og útbúið hæfilega lausn.
Því miður er offramboð á vandamálum sem snerta fleiri en mig. Sérstaklega núna, þegar ekki aðeins er íslenska hagkerfið hrunið, heldur virðist það bara vera veikasti hlekkurinn í hagkerfi Vesturlanda í heild sinni.
Ég hef enga lausn á kreppunni. Ég er bara einn maður. Eins og flestir aðrir gat ég ekki séð fjármálakreppuna fyrir, bæði af því mér datt hún ekki í hug, og af því að ég hef ekki næga þekkingu á hagfræði til að geta komið með einhverja lausn á henni. Aftur á móti hef ég lausn á öðru vandamáli sem gæti skollið á heiminum á hverri stundu. Eða, tja, ég hef alla vega tilbúna lausn fyrir nokkur hundruð, eða jafnvel þúsund, Íslendinga.
Segjum sem svo að á morgun myndu hinir dauðu rísa upp úr gröfum sínum, eða hinstu hvílustöðum, og gera árás að hinum lifandi. Bræður myndu berjast, foreldrum yrði stefnt gegn börnum sínum, og samfélagið myndi hrynja. Hvað væri til ráða? Ég held að besta lausnin væri að búa um sig á Vestfjörðum, með Ísafjörð sem bækistöð.
Vestfirðir eru frekar auðvarðir samanborið við restina af landinu, sérstaklega ef ógnin sem um ræðir er bundin við landhernað. Eina leiðin inn er í gegnum tíu kílómetra langan háls, og ef hann fellur má iðka skæruhernað hvern þröngan fjörðinn eftir öðrum nærri fram í hið óendanlega. Þar að auki er myndarleg höfn á Ísafirði, þaðan sem mætti róa til fisks til að fæða flóttamennina, og einhver grasbreiða teygir sig inn eftir firðinum þar sem má beita kindum og öðrum búfénaði.
Vissulega er þetta fín lausn á uppvakningaárás, en af hverju nefni ég hana í þessu samhengi?
Í stærðfræði er til vinsæl aðferð við að leysa vandamál. Þetta er jafnvel uppáhalds aðferð stærðfræðinga við að leysa vandamál. Brandarinn gengur einhvern veginn í þá átt að stærðfræðingar séu latir, og þess vegna vilji þeir frekar sýna fram á að það sé hægt að leysa hvaða nýja vandamál sem er með aðferð sem er nú þegar til, en að leysa vandamálið með einhverjum nýjungum. Það nægir víst að finna hjólið upp einu sinni.
Mín lausn á efnahagsvandanum er því að helstu erfðafræðingar og læknar Íslands sameinist og finni upp ólæknandi sjúkdóm sem breytir hvaða fórnarlamdi sem er í nær ódauðlegt og viljalaust verkfæri sem smitar aðra af sama sjúkdómi.
Ég hef ekki ennþá heyrt neitt sem nálgast sannfærandi lausn á kreppunni, en ég er sannfærður um að við getum auðveldlega haldið uppvakningunum í skefjum.
Guð blessi Ísland.
Ef ég væri á Íslandi hefði kvöldið sennilega farið þannig að ég hefði komið heim úr vinnunni, borðað eitthvað, opnað bjór eftir kvöldmat, sest í stólinn inni í herbergi, og lesið í bók þar til ég væri orðinn of fullur til að greina á milli orða, þegar ég hefði farið að horfa á sjónvarpsþætti í tölvunni, þangað til ég hefði sofnað í kringum miðnætti.
Í staðinn vaknaði ég snemma í morgun, fór til Lyon til að fara í skólann, kom aftur upp úr sjö í kvöld, kíkti á stúdentabarinn og fékk mér einn bjór á meðan ég las blaðið, og fór svo til brasilíska félaga míns í baguette, osta, og rauðvín yfir spjalli í eldhúsinu með einhverju öðru fólki.
Á föstudaginn er svo afmæli hjá sambýlingi, á laugardaginn er annað eldhúspartí með ókunnugu fólki, og annað kvöld ætla ég að hitta þýska stelpu sem ég þekki varla á Notre Dame torginu. Að vísu las Gerolin nafnið hennar af blaði þar sem ég hafði skrifað niður planið næstu daga, og sagði mér að hún ætti kærasta í Þýskalandi, en ég og hann afgreiddum það okkar á milli með að yppa öxlum kæruleysislega. Það er hennar vandamál.
Lífið er betra í útlöndum.
