Björt augu

Will Ferrel er góður leikari. Ég veit að það eru margir sem myndu hugsa sig tvisvar um áður en þeir létu eitthvað svipað út úr sér, en ég byggi þetta mat á nákvæmlega einni mynd. Sama hversu oft hann hefur leikið sama gaurinn, þennan sem vill lifa eins og hann sé ennþá í menntó, þá verður aldrei tekið frá honum hvernig hann gæddi skattmanninn í Stranger Than Fiction lífi.

Einhvernveginn var Will Ferrel fullkominn fyrir þetta hlutverk. Myndin fjallar um mann sem vinnur hjá skattinum og byrjar að heyra rödd sögumanns í daglegu lífi sínu, og áttar sig smám saman á að hann er sögupersóna í bók viðkomandi sögumanns, sem hefur enga hugmynd um að hann sé til í alvörunni.

Inn í þetta fléttast samband Wills við bakarastelpu í hverfinu sem hann er að rannsaka vegna gruns um skattsvik, sem og tilraunir Wills til að átta sig á hvað er að koma fyrir hann. Þessar tilraunir bera árangur í því sem hlýtur að vera eina hugsanlega hagnýting bókmenntafræðigráðu, þegar Dustin Hoffman samþykkir að hitta Will og ræða vandamál hans.

Will er sirka sannfærður um að eitthvað sem hann getur ekki útskýrt sé í gangi, og eftir að prófessor Hoffman spilar með hugarórum hans, þá byrjar Will að halda eins konar stigatöflu yfir hvort hann sé í gamanleik eða harmleik. Hugmyndin er að líta á sérhvert atriði í lífi hans og ákveða í hvorum hópnum það á heima, til þess að auðvelda ,,sjúkdómsgreininguna” hans Hoffman.

Í kringum miðja myndina er alveg dásamlegt atriði. Will hefur áttað sig á því að hann er skotinn í bakarastelpunni sem hann á að vera að rannsaka fyrir skattsvik, og eftir að hafa eytt deginum í að spyrja hana spurninga út í hin ýmsu formlegu atriði, og reyna á vandræðalegan hátt að koma persónulegum spurningum að, þá lýkur hann deginum á því að krossa við enn einn kassann öðrum megin í glósubókinni sinni og segja: ,,Ég veit að þetta hljómar eins og algert rugl, en ég held að ég sé í harmleik.”

Brandarinn er auðvitað að okkur, sem höfum fengið að fylgjast með söguþræðinum frá byrjun, finnst þetta ótrúlega fyndið.

Ég held að ég sé í harmleik.

Háskólinn minn er svo góður að bjóða okkur erlendu nemendunum upp á frönskukúrsa, sem við fáum ekki aðeins ókeypis, heldur einnig metna til eininga. Einingarnar skipta okkur stærðfræðinemana tiltölulega litlu máli, því við fáum okkar skammt nú þegar úr þessum tveim námskeiðum sem við sækjum, en þær eru skemmtilegar engu að síður.

Þessir frönskukúrsar eru einu sinni í viku, tvo tíma í senn, og eru á víxl eins leiðinlegir og áhugaverðir og skyldukúrsar geta orðið. Þegar við þurfum að vinna í mjög nauðsynlegri málfræði eru þeir alger hörmung, alla vega fyrir stærðfræðing eins og mig, sem lítur á málfræði sem formlegt kerfi með fullt af sértilvikum sem hann gæti alveg eins lært einn inni á safni. Ég neita því ekki að verkefnin frá kennaranum hjálpa til við hvatninguna, en mér finnast þau ekkert merkilegri en venjuleg heimadæmi frá Reyni.

Þegar við vinnum hins vegar í almennri tjáningu í tíma er gaman. Bæði af því að ég er eini gaurinn sem bjó hérna í fyrra, og er þess vegna með ákveðið forskot á framburðinn hjá öllum öðrum, þó að við kunnum öll svipað mikið í frönsku, og vegna þess að maður fær að heyra fólk frá ótrúlegustu löndum tjá sig um hvernig þau fíla hitt og þetta í daglega lífinu.

Í gegnum þennan hluta kúrsanna hef ég kynnst svolitlu af fólki. Nokkrum Kínverjum sem eru ótrúlega auðveldir í umgengni, íranskri stelpu sem þegir yfirleitt nema á hana sé yrt, Ítölum sem skipa sér sjálfir í fylkingar eftir hvort þeir eru í Erasmus skiptinámi eða hvort þeir séu hérna til að læra, og rúmönskum læknanema sem fílar Bright Eyes.

Ókei, ég komst ekki að því að læknaneminn fílaði Bright Eyes fyrr en um þarsíðustu helgi, þegar við tókum lestina saman heim og fórum að spjalla um tónlist á leiðinni. Einmitt þá komumst við að því að tónlistarsmekkirnir okkar eiga kjánlega mikið sameiginlegt, hún fílar Porcupine Tree, dEUS og þrátt fyrir að dýrka Smashing Pumpkins játaði hún að eiga í miklum vandræðum með nýjustu plötuna þeirra. Eins og ég.

Við skiptumst á númerum og ákváðum að gera eitthvað í vikunni. Sem við gerðum, í kvöld. Við hittumst við Notre Dame gosbrunninn, ásamt nokkrum sam- og ósameiginlegum vinum okkar og fórum á barrölt. Á strandbarnum, sem heitir það vegna þess að gólfið er hulið sandi og sætin eru öll flugvélasæti, fengum við okkur bjór og tekílaskotbakka, og hún og vinkona hennar þýddu fyrir okkur hin textann úr Numa-numa laginu, sem er víst á rúmönsku.

Eftir strandbarinn enduðum við á mjög litlum bar. Hann var kannski sex metrar á lengd, en þegar það var búið að koma barborðinu fyrir var hann tveir metrar á breidd. Tónlistin inni var mjög slæm, en þeir reyndu að bæta upp fyrir það með ódýru áfengi.

Framan af gerðist ekki mikið. Ég spjallaði við félaga minn sem ég hafði dregið með mér og við ýmsa félaga hennar sem ég þekkti ekki mikið, þangað til að vinur minn fór og hún endaði við hliðina á mér við barinn. Mér fannst þessi stelpa áhugaverð, og ég lagði hendina á kinnina á henni og sagði henni hvað mér fannst, sem hljómar miklu betur á frönsku: ,,Tu m’intresse.”

Í staðinn fyrir að svara horfði hún á barborðið. Ég hélt hendinni á sínum stað og strauk þumlinum gegnum hárið hennar. Hún færði sig ekki í burtu, en hún færði sig heldur ekki nær mér, og hún horfði áfram á barborðið. Ég færði hendina niður og tók utan um hökuna hennar. Andlitið hennar færðist aðeins í áttina að mínu.

,,Hættu.” Hún leit undan.

,,Ég get ekki horft framan í þig,” sagði hún og horfði á barborðið.

,,Af hverju ekki?”

,,Af því að þá kyssi ég þig.”

Mér mistókst að finna eitthvað að því og færði hendina aftur á kinnina á henni og strauk þumlinum undir eyrað.

,,Ég á kærasta,” sagði hún.

,,Ég elska hann ekki lengur. Ég vil hætta með honum.” Hún fékk sér sopa úr glasinu.

,,Hann er heima, en ég vil geta sagt að ég hafi aldrei svikið hann þegar við hættum saman.” Hún leit framan í mig, og svo strax niður aftur.

,,Ég get ekki kysst þig, en mig langar til þess. Mig langar svo til þess.”

Ég sagði ekki neitt á móti. Stelpa í stuttu svörtu pilsi og rauðum bol klifraði upp á barborðið og gerði vondu tónlistina að sinni. Læknaneminn hofði ennþá niður fyrir framan mig og mig langaði að kyssa hana, en ég skildi af hverju við gerðum það ekki. Ég færði mig nær henni og faðmaði hana og kyssti hana á höfuðið.

Vinir hennar komu og sögðust vera á leiðinni heim, og mér fannst það góð hugmynd.

Við stóðum upp og náðum í jakkana okkar, og ég greip í hendina hennar þegar hún snéri baki í mig, kyssti vísifingurinn minn, og snerti honum á varir hennar, og hún kyssti hann á móti.

Hún fór heim til sín, og ég fór heim til mín.

Bright Eyes – First day of my life

Húsfélagar

Sumir dagar eru erfiðari en aðrir.

Eins og dagurinn í dag. Ég var í tímum í Lyon í allan dag, og fyrir utan ferðalögin á milli bæjana taka kúrsarnir mikið á, og þegar ég kom heim voru 18 tímar liðnir frá því að ég fór að heiman, og þar af 12 tímar frá því að ég borðaði síðast.

Þegar ég gekk inn um dyrnar heima var ég mjög þreyttur, svangur, og pirraður af þessu báðu. Þess vegna átti ég engan veginn von á slow-motion bíómyndabyssuslagnum sem Anja startaði um leið og ég kom inn.

Guð blessi húsfélaga, alla saman.

Doktor

Í gær ákvað ég að fara í doktorsnám eftir masterinn, svo það er komið í ljós hvað ég geri við restina af lífinu. Eftir að falsefnahagurinn hrundi er ekki mikil eftirspurn eftir fólki með doktorspróf annars staðar en hjá háskólum, fyrir utan hjá einstaka hátæknifyrirtæki eða leyniþjónustu, eins og venjan hefur verið síðustu áratugi.

Þar með hefur óvissunni um framtíðina verið skipt út fyrir óvissu í nánari framtíð. Hvar ætla ég að skrifa doktorsritgerð? Hjá hverjum? Hvar ætla ég að fá peninga fyrir þessu öllu saman? Hvað er reykskrýmslið í Lost eiginlega? Og af hverju eru til svona mörg lög um regnboga?

Þetta breytir svo sem ekki miklu á næstunni, því meirihlutinn af þessum spurningum eru seinnitímavandamál sem þarf ekki að tækla fyrr en ég klára masterinn, sem verður sér í lagi eftir prófin um jólin.

Mig langar samt að flytja frá Grenoble, svo ég held og vona að ég skrifi ritgerðina mína ekki þar. Þetta er frábær bær, en ég er búinn að búa hérna í eitt og hálft ár og langar að fara annað. Mig langar samt að vera í námi hjá Demailly, sem er hér í Grenoble, en ef allt gengur eins og í ævintýri þá flyt ég til Lyon en vinn samt með honum.

Peningarnir reddast svo örugglega með einhverjum styrkjum. Alla vega vona ég það, því ég hef nákvæmlega engan áhuga á að vera á námslánum lengur. Annað hvort fæ ég laun í engu samræmi við menntunarstig mitt og starfsálag, eða ég fer eitthvað annað.

Reykskrýmslið hef ég svo ekki hugmynd um, frekar en öll regnbogalögin. Þetta skýrist kannski í þessum tveim síðustu seríum af Lost, eða með því þráhyggjulega áhorfi á Prúðuleikarana sem ég mun taka upp ef ég fæ enga styrki til náms. Maður lendir alltaf á fótunum, sko.

Myndband af ræðu Katrínar Oddsdóttur á mótmælafundinum í gær

Ég lenti í veseni með að horfa á útsendinguna af mótmælafundinum því streaming kerfið hjá Vísi (og reyndar öllum fréttastofunum) er mjög óvinveitt Linux.

Sem betur fer er hægt að horfa á þrumuræðu Katrínar Oddsdóttur á vinveittara formi á þessari síðu.

Þetta er skylduáhorf fyrir alla sem finnst eitthvað að hegðun ráðamanna okkar síðustu vikur.

Beaujolais nouveau

Á hverju ári gerist svolítið skemmtilegt í Frakklandi. Einhvertímann um haustið er vínberjauppskerunni safnað saman og berin kramin og gert úr þeim vín, sem er sett á flöskur og leyft að þroskast í kjöllurum víða um landið. Nema smá hluta frá Beaujolais héraðinu, sem er hvattur áfram með blöðrum og fölskum loforðum um betra líf, og er dreift um miðjan nóvember.

Þetta vín er kallað Beaujolais nouveau, og dagurinn sem það kemur í búðir er álíka uppfullur af stemmingu og jólabjórsdagurinn í Danmörku. Ég vissi ekki af þessu í fyrra, og mér var illilega brugðið þegar ég fór út um kvöldið og sá herskara af Frökkum úti á torgum með hálftómar vínflöskur í höndunum. Þetta er eina skiptið sem ég hef séð Frakka drekka eins og þeir meini það, og ég hafði gaman af því.

Beaujolais dagurinn í ár var í gær, og hann byrjaði vel þegar það voru gefin glös af víninu með matnum í mötuneytinu í skólanum. Mötuneytin í skólanum eru mjög slæm, eiginlega alveg hræðileg, og það gerði matnum gott að þurfa ekki að borða hann ókenndur.

Ég kom ekki heim úr skólanum fyrr en hálf níu, því frönskukúrsinn minn er þangað til seint og ég slóraði lengi á háskólasvæðinu að spjalla við rúmanska stelpu um hvað Porcupine Tree, Bright Eyes, og Smashing Pumpkins eru frábærar hljómsveitir, og ég fór beint í næstu búð að finna vínflösku áður en ég færi heim.

Það er varla hægt að lýsa vonbrigðum mínum með orðum. Vegna þess að það hefur verið smá stemming á Beaujolais kvöldinu síðustu ár, þá var bannað að selja áfengi í öllum búðum eftir klukkan sjö. Þegar ég kom heim sögðu húsfélagar mínir mér svo að það væri líka bannað að vera með áfengi á almannafæri, að það væru einkennis- og óeinkennisklæddar löggur út um allan bæ, og að jólasveinninn væri ekki til í alvörunni.

Ókei. Svo það var stemming síðustu ár. Hvað með það að það hafi ekki verið hægt að sjá í Notre Dame torgið fyrir brotnum vínflöskum, eða að fólk hafi kveikt í nokkrum bílum? Það var kalt, og Frakkinn kann ekki aðra leið til að ylja sér.

Við fórum samt út, og stemmingin var ömurleg. Það var ekki þverfótað fyrir löggum hvert sem maður fór, enginn var einu sinni kenndur, og þrátt fyrir að það væri kalt úti var alger skortur á heimilislegum bílbálum.

Við gerðum það eina mögulega í stöðunni: Keyptum kassa af bjór undir borðið í einhverri hornbúð og hörfuðum í borgargarðinn, þar sem við kláruðum kassann í góðum félagsskap anarkistanna og kommúnistanna í bænum. Ég held að löggurnar hafi látið þetta sirka hundrað manna lögbrot í friði vegna þess að það hefði verið allt of mikið vesen að sundra því. Represent:

Ég, fyrrverandi húsfélaginn Tobias, Aurelian stærðfræðibuddy, og núverandi húsfélaginn Armin

Ég er ekki frá því að áfengi sé betra þegar það er ólöglegt.

Og hvernig er svo nýja Beaujolais vínið? Algert sorp. Þetta er nær ódrekkandi helvíti, enda er það bara búið að gerjast í mánuð eða svo. Ullabjakk.

Dekk

Heyrðu, pant vera síðasti maðurinn til að fatta þetta, en er þetta ekki Tyres þarna í gulu derhúfunni í þessum ramma úr Shaun of the Dead?

(Ef þú veist ekki hver Tyres er skaltu
a) skammast þín
b) horfa á Spaced)

Subjonctif passé

Ég hata þegar ég er að tala við fólk og veit að ég þarf að beygja sögn í ákveðinni tíð, og ég veit meira að segja nafnið á tíðinni, en ég hef ekki hugmynd um hvernig sögnin beygist í henni.

Putain de grammaire.

Gegndrepa

Ég hef mjög gaman af hvernig maður lærir ný orð á nýju tungumáli. Eftir að ég skipti bjór að mestu út fyrir vín og uppgötvaði að mér finnst hvítvín bara helvíti fínt, þá komst ég fljótlega að því að sec á frönsku þýðir þurrt. Þurrt og hæfilega kælt hvítvín með smá ávaxtakeim er málið.

Auðvitað er sec lýsingarorð, og þá liggur beint við að athuga hverjar andstæður þess eru. En það er ósanngjarnt að fletta orðum upp í orðabók, því fátæku börnin í Afríku eiga ekki orðabækur, og þær eru því tákn kúgunar hvíta mannsins á dekkri jafningjum okkar sem við bjóðum aldrei í partí og grunum um þjófnað þegar við sjáum þá á hlaupum.

Ég beið því þolinmóður færis, og eftir fleiri vikur af sólskini, sleikipinnum og litlum hvolpum rigndi loksins, og ég gat spurt Frakkana í skólanum út í allt blauta dótið úti. Óyfirþyrmandi nokk þýðir humide rakt, meira fullnægjandi þýðir mouillé blautt, pollur er une flaque, og gegndrepa er trempé.

Sem bónus varpar þetta síðasta ákveðnu ljósi á mikið af samtölunum í nokkrum kvikmyndunum sem ég hef séð upp á síðkastið, þar sem ungar og fallegar stúlkur verða fyrir því óláni að vera… of heitt… og það er alveg jafn heitt úti þannig það er ekki hægt að opna glugga… svo þær þurfa að fara úr peysunni. Og þá taka þær eftir að píparinn er ekki í neinum buxum. Sem þær fíla.

Entre tes reins

Frakkar hafa ákveðið orð á sér í heiminum. Allir vita að þeir eru ókurteisir, að þeir reykja allir yfir heimsspekilegum umræðum á kaffihúsum, og að þeir eru frábærir elskhugar.

Eins og allar aðrar steríótýpur byggir þessi á einhverjum sannleika, sem hefur svo verið ýktur út í hið óendanlega. Frakkarnir sem ég þekki eru upp til hópa virkilega almennilegt fólk, og alveg lausir við allan hroka og ókurteisi.

Það breytir því ekki að ef ég er að tala við fólk sem ég þekki ekki, eins og konurnar á nemendaskrá, og fer aðeins út af sporinu í útskýringum þá hefur oft verið gripið fram í fyrir mér með orðunum ,,mér er alveg sama.” Eftir upphaflegu undrunina finnst mér svona ótrúleg hreinskilni yfirleitt hressandi. Ég meina, mér væri alveg sama ef ég væri í þeirra sporum.

Og allir Frakkar reykja. Allir. Að fyrsta stigs nálgun alla vega. Að vísu fyrir utan kaffihús eftir að reykingarbannið tók gildi í febrúar, en þó að hvert einasta samtal snúist ekki um hvað tilvistarstefnan sé frábær, þá virðist möguleikinn á að lenda í áhugaverðum umræðum um eitthvað annað en hversu pirrandi hin og þessi manneskja er almennt vera hærri hérna en á Íslandi. Sérstaklega ef maður minnist á David Lynch myndir. Þeir fokking elska David Lynch.

Því miður hef ég ekki ennþá getað sannreynt að Frakkar séu betri elskhugar en gengur og gerist, þrátt fyrir ítrekaðar og áframhaldandi tilraunir að því marki. Ýmislegt í kringum mig, eins og að það er ekki hægt að ganga fimm metra án þess að sjá par að kyssast, styður þessa hugmynd, en ég sannfærðist um að hún sé rétt eftir að hafa loksins lært nóg í frönsku til að skilja textann í þessu lagi:

Serge Gainsbourg – Je t’aime… moi non plus

Je t’aime… moi non plus er mjög frægt lag eftir Serge Gainsbourg, sem er einn af ástsælari tónlistarmönnum Frakka. Ef maður hnoðaði saman Hauki Morthens og Megasi ætti maður samt langt í land með að finna eitthvað í íslensku tónlistarlífi sem jafnast á við Gainsbourg í Frakklandi.

Því miður liggja ekki allir dolfallnir yfir honum Serge, eins og ein af þýsku sambýlingunum mínum. Við höfum hnakkrifist yfir hvort að þetta lag sé frábært eða ekki. Hún segir að lagið sé það sem maður fái ef maður fær einhvern til að gera óendanlegt grín að ímynd Frakka sem elskhuga, og þar af leiðandi sé það ömurlegt. Ég segi nokkurn veginn það sama, nema að lagið hafi verið samið af Frakka og af fullkominni einlægni, og þar af leiðandi sé það frábært. Munurinn er að ég hef rétt fyrir mér.

Nú þekkja flestir þetta lag, og geta sönglað aðalstefið og kannski byrjunina á viðlaginu. Og flestir kunna nóg í frönsku til að skilja orðin je t’aime og oh, mon amour (ég elska þig og ó, ástin mín), en lítið annað en það er sagt í viðlaginu. Enda er það ekki besti parturinn af laginu.

Ó nei. Besti parturinn af þessu lagi, sem jaðrar við að vera ljósblátt klám fyrir eyrun, eru ekki einu sinni fullnægingarstunurnar í miðjunni. Bestu partarnir eru versin, sem neyða mann í fyrsta lagi til að hugsa um hvernig í ósköpunum einhver fékkst til að útvarpa þessu á sínum tíma — lagið var bannað í mörgum Evrópulöndum og fordæmt af páfanum — og fá mann í öðru lagi til að velta fyrir sér af hverju enginn semur ástarlög eins og þessi lengur.

Eins og með viðlögin er ekki mikið sagt í versunum, og þau ganga út á að sama setningin er endurtekin aftur og aftur, fyrst af karlinum, og svo konunni, en persónufornöfnunum er breytt til að hún passi betur. Á frönsku er þessi setning: Je vais, je vais et je viens, entre tes reins.

Beina þýðingin yfir á íslensku er í besta falli ruglingsleg, en hugmyndin er nokkurn veginn: Ég kem, ég kem og ég fer, innan í þér.

Ég held við getum öll verið sammála um að ástarlög komast ekki mikið nær kjarna málsins en þetta, og að þó öll mér/þér/hér rím í heiminum mynduðu bandalag og fengju Einar Bárða til að plögga sig, þá ættu þau aldrei séns í Frakkann. Og persónulega bíð ég spenntur eftir að lygar mínar í þá átt að vera fínn gaur hafi tilætluð áhrif á einhverja franska stelpuna, samkvæmt hr. Gainsbourg er til mikils að hlakka.

Hæfilegt kæruleysi

Ég eyði flestum mínum dögum á bókasafninu á Fourierstofnuninni. Það er hæfilega illa lýst og með stórum skrifborðum, þannig manni líður eins og heima hjá sér, og það er kjánalega mikið af stærðfræðibókum þar.

Margar eru gamlir klassíkerar, eins og Fellagreiningin hans Rudin, og aðrar eru minna þekktir spámenn sem þjást af alvarlegri geðveiki sökum metnaðar, eins og greiningarkúrsinn hans Schwartz.

Uppáhaldsbókin mín fellur kannski í annan hvorn flokkinn. Ég veit það ekki ennþá, af því ég hef aldrei opnað hana. Ég þori því ekki, því hvað sem stendur í henni getur engan veginn jafnast á við titilinn: Rings and things.

Einhverra hluta vegna finnst mér þetta ótrúlega fyndinn titill. Hann ber með sér svo kæruleysislega nálgun á stærðfræði. Ef sami höfundur skrifaði líka Maths ‘n shit get ég dáið hamingjusamur.

Heroes f. 2006 – d. 2008

Jæja, Heroes eru dánir. Það kemur ekki sérstaklega á óvart eftir að þeir eyddu annarri seríunni að mestu leyti í að hósta upp blóði og skrifa ljóð um hvað það væri erfitt að vera með berkla, en andi þeirra er farinn á betri stað, þó líkaminn höltri áfram í leit að lífi.

Önnur sería af Heroes var mjög vond. Það gerðist ekki rassgat, og allt of miklum tíma var eytt í persónur sem voru annað hvort óáhugaverðar með öllu (öll fjölskylda sterku gellunnar í speglunum), eða persónur sem voru einu sinni áhugaverðar og voru núna orðnar að vælandi aumingjum sem skáru sig af því þau fundu til (allir aðrir).

Þrátt fyrir langvarandi hik og metnaðarleysi tókst þeim samt að stilla upp skemmtilegum lokaþætti með áhugaverðum spurningum. Hver skaut Nathan? Mun hann lifa af? Mun Hiro einhvertímann fara aftur til fortíðar? Munu rannsóknir Mohinders bera árangur? Hvað gerist með Sylar? Þurfum við að sjá meira af fjölskyldu sterku gellunar í speglinum núna þegar hún brann upp á fullnægjandi hátt?

Í tvöföldum fyrsta þættinum af þriðju seríu Heroes var þessum spurningum svarað á sirka korteri (ef þig langar að horfa á þáttinn myndi ég hætta að lesa núna). Svörin eru: FramtíðarPeter. Nei, en samt já. Nei. Já, núna strax. Það sama og í fyrstu seríu. Nei.

Í staðinn fyrir þessar spurningar er svo búið að stilla upp stórum sandkassa þar sem n+1 vondur gæji slapp úr fangelsi fyrir hæfileikaríkt fólk, Mohinder keyrir hratt og örugglega í gegnum söguþráð The Fly, Sylar náði loksins Claire og hún hafði ekkert meint af, og Tokyo springur í framtíðinni nákvæmlega eins og New York gerði í gamla daga.

Fyrir utan þessa frekar ófullnægjandi sögupunkta, þá er búið að dreifa í kring ýmsum atriðum sem meika ekkert fokking sens. Eins og í fyrsta lagi að þátturinn byrjar á að FramtíðarPeter er að hlaupa frá einhverju, og er svo ógnað með byssu. Gaurinn getur nú þegar flogið, stoppað tímann, og flutt sig frá einum stað til annars með því einu að hugsa um það, þannig ég á erfitt með að ímynda mér ógn sem hann þyrfti að hlaupa frá. Þar að auki er það að miða skammbyssu á mann sem ýtir byssukúlum út úr líkamanum og nær sér samstundis af sárum sínum frekar máttlaus hótun.

Í öðru lagi eru allir sem hafa nokkur tímann dáið komnir aftur, með nýjar plötur! DraugaLinderman! Nathan! Óþolandi speglagella, sem er núna orðin gellan-með-heppilega-ísdrotting-viðurnefnið! Það verður ekki langt að bíða að pabbi Veronicu Mars snúi aftur, eins og mamma Sylars, öll fórnarlömb hans, Jesúbarnið, og mamma hans Bamba.

Og í þriðja lagi, þá eru viðbrögð Bennett við að dóttir hans hafi verið skorin upp á stofuborðinu algerlega fáránleg. Ef ég ætti dóttur sem gæti hvorki fundið fyrir sársauka (Claire Zero – Nú með engum sársauka) né dáið, nokkur tímann, þá myndi ég líka neita að taka hana með í stórhættulega leit mína að ótrúlega vondum manni. Þar að auki myndi ég líka skilja hana eftir með alvöru móður sinni, sem var í besta lagi í vondu andlegu jafnvægi síðast þegar ég vissi, og bætir einnig á heimilið akkúrat því sem vantar: krafti sem Sylar hefur ekki nú þegar.

Nú er ég ekki ættleiddur, svo ég veit ekki hvernig það er að hitta kynmóður sína í fyrsta skipti í langan tíma. Engu að síður myndi það fríka mig talsvert út ef að mamma mín kynnti sig eftir langa fjarveru, ekki með því að segja ‘hæ’, heldur með að rétta flamberaða hendi í áttina að mér, og ég er ekki viss um að sú tilfinning myndi breytast mikið þó ég hefði verið ættleiddur.

Þetta er komið út í svo mikið kjaftæði að það er ekki verjandi að horfa á þetta helvíti lengur. Og þetta kemur frá manni sem er búinn að fylgjast með Lost frá því þeir byrjuðu, og bíður spenntur eftir nýjustu seríunni af þeim. Mér er andskotans sama um að einn flóttavondikallinn sé Marlo, eða að Bubbles hafi verið á kreditlistanum, því eina leiðin til að ég horfi mögulega á meira af þessu helvíti er að þeir skipti líka út öllum hinum venjulegu leikurunum fyrir fólk úr The Wire, og byrji að fylgja handritunum The Wire alveg frá byrjun. Jafnvel þá er ég ekki viss um að ég horfi ekki bara á The Wire aftur.

Vatn, súrefni, 30 Rock

Ég bý við ómannúðlegar aðstæður sem enginn ætti að þurfa að sætta sig við á okkar tímum. Það er 21. öldin, og ef við sem tengund hefðum haldið almennilega á spilunum ætti aðeins að vera hægt að frétta af hlutum eins og stríðum, hungursneyðum og hægum internettengingum með því að lesa um þá í sögubókum.

Í alvöru. Við erum fimm í íbúðinni og við þurfum að deila 5 megabita tengingu. Þetta er slæmt ástand. Það líða nokkrar sekúndur á milli þess að ég smelli á fyndna mynd af köttum og að ég sjái hana, ég þarf að leyfa Youtube-vídeóum að hlaðast áður en ég horfi á þau, og það tekur svo langan tíma að stela sjónvarpsþáttum af netinu að ég gæti alveg eins beðið eftir að þeir séu gefnir út á dvd og horft á þá löglega.

Dexter fenginn með löglegum hætti er enginn Dexter.

Til allrar hamingju reddast þetta í næstu viku þegar við fáum almennilega tengingu, og þá get ég loksins byrjað að fylgjast með þáttunum mínum af alvöru, og vinna í sjálfsbetrunarverkefni vetrarins, sem er að sjá öll verk David Lynch og Charlie Kaufman. Sumt fólk finnur hamingju í að breyta um mataræði og fara út að skokka, eða í að reyna að breyta heiminum til hins betra. Mér nægja súrrealískar bíómyndir.

Þangað til læt ég mér nægja að hafa tölvuna í gangi á nóttunni og láta hana sækja aðeins hið allra nauðsynlegasta efni. Og efst á þeim lista er 30 Rock.

Mér er hálf illa við að viðurkenna það, en síðasta mánudag var ég spenntari fyrir því að sjá fyrsta þáttinn í nýju seríunni af 30 Rock en fyrir flestu öðru í lífinu, þar með talið jólunum og stelpum í stuttum pilsum. Það var alveg þess virði, þetta var eins og að hitta góðan vin aftur í fyrsta skipti í langan tíma.

Þeir sem fyldust með kosningabaráttunni í Bandaríkjunum þekkja örugglega Tinu Fey, sem hermdi stórkostlega eftir Söru Palin í nokkrum Saturday Night Live þáttum. Tina er heilinn á bakvið 30 Rock og leikur eitt aðalhlutverkanna auk þess sem hún skrifar líka fyrir þættina. Í stuttu máli fjalla þeir um fólkið sem vinnur grínþátt á borð við Saturday Night Live, svona svipað og Studio 60 gerði, en það skiptir ekki höfuðmáli. Það sem skiptir máli er að þetta eru bestu bandarísku grínþættirnir í gangi í dag, og þeir einu sem ég hef séð sem ná að jafna Arrested Development.

Það er ómögulegt að útskýra í stuttu máli af hverju 30 Rock eru svona frábærir, en fyrir fólk sem hefur gaman af þáttum með trúverðugum persónum sem manni þykir vænt um, endurteknum einkahúmor, og þéttum sögufléttum, þá er 30 Rock gull. Eins og með alla góða hluti tekur smá stund að komast inn í þá, og það tók þá fyrri helminginn af fyrstu seríu að finna rétta taktinn, en eftir það er hver einasti þáttur alger himnasending.

Mér er lífsins ómögulegt að læra fyrir prófin í næstu viku, ég er með slæma hálsbólgu, og sæta stelpan sem ég hitti um daginn er ekki búin að hringja í mig, en það er allt í lagi, því það er kominn nýr 30 Rock þáttur. Lífið er gott.