Gleðileg jól

… og farsælt komandi ár.

Ég vona að ykkur hafi þótt gaman að lesa ruglið í mér á síðasta ári. Mér þótti alla vega gaman að lenda í því og skrifa um það.

Ef ykkur langar í stuttan trailer fyrir næsta ár, þá lítur út fyrir pælingar um flutninga og sumarvinnu í útlandinu og mastersritgerðarvesen.

Fyrir utan allt draslið sem skiptir ekki máli stefnum við að áframhaldandi pólýesterhattaskiptum, hugleiðingum um hvaðan öll þessi lög um regnboga koma, og sannar ferðalagalygar.

Og ef ég sest einhvertímann niður til að skrifa þær, þá tvær zombiesögur – önnur staðlað umsátursástand sem brotnar niður og hin Charlie Kaufman-leg þráhyggjusaga – skáldað ritgerðarsafn, og frekar Íslensk heimsendasaga. Ef ég kemst vel áleiðis með eina þessara hugmynda á árinu verð ég sáttur.

Gleðileg jól.

Nýir skór og vínflöskur

Allt í einu fann ég að fæturnir mínir voru blautir. Ég rétti úr bakinu og leit í kringum mig, en enginn af hinum horfði á mig. Auðvitað ekki. Hvernig áttu þeir að vita að það voru göt á skónum mínum og að sokkarnir mínir voru blautir í gegn eftir rigninguna úti? Ég slakaði á og horfði aftur niður á skóna. Þegar ég fengi vinnuna ætlaði ég að henda þeim og fá mér nýja.

Biðstofan var lítil, hvítmáluð og niðurdrepandi. Til vinstri við mig var útidyrahurðin og gatan handan við hana, og til hægri var gangur inn að ýmsum skrifstofum. Gangurinn var við hliðina á mótttökuborði. Þegar ég kom hafði stelpan sem sat við borðið beðiðst afsökunar, það yrði einhver seinkun á viðtalinu, og hún bað mig um að fá mér sæti.

Svo ég beið. Hvað annað var í boði? Mig vantaði þessa vinnu. Ég hafði ekki unnið á þrjá eða fjóra mánuði og aðgerðarleysið var að gera mig brjálaðann, og þó ég hefði getað komist af á bótunum var allt erfiðara eftir að Stella flutti inn.

En hlutirnir voru að breytast. Jói frændi þekkti þennan Kjartan sem vann hérna, þeir voru saman í menntó eða eitthvað þannig, og hann hafði reddað mér viðtali hér. Vinnan var kannski ekki frábær, en þetta var vinna, og samkvæmt Jóa var bara formsatriði að mæta því ég var gott sem ráðinn. Mér leið illa fyrir hönd hinna mannanna á biðstofunni. Þeir voru alveg eins og ég, nema að þeir voru að sóa tímanum þó þeir vissu það ekki ennþá. En það var ekkert sem ég gat gert við því. Þeir hefðu gert það sama ef þeir hefðu haft tækifæri til.

,,Andri?“ Ég leit upp til stelpunnar á borðinu. ,,Kjartan getur tekið á móti þér. Þú mátt fara inn.“

Ég stóð upp og þakkaði stelpunni. Einn eða tveir mannanna á biðstofunni höfðu lyft hausunum þegar þeir heyrðu í stelpunni, en þeir sigu aftur þegar ég stóð upp. Ég forðaðist að líta til þeirra og gekk inn ganginn og taldi númerin af hurðunum. Ekki þarna… ekki þarna… þarna.

Skrifstofan var lítil og kuldalega frábrotin. Á veggnum gegnt mér var gluggi sem var næstum hulinn af hvítum rimlagardínum. Meðfram hinum veggjunum voru skápar úr gráum þunnum málmi. Nokkrar skúffur í þeim voru opnar og úr þeim glitti í möppur og pappíra. Fyrir framan mig var skrifborð og stóll, og hinum megin við borðið sat maður á sextugsaldri. Hann var með kringlótt gleraugu og gráhvítt hár sem hann gat ekki greitt yfir skallablettinn á höfðinu, en reyndi samt. Hann var í brúnum jakka með bótum á ermunum yfir röndóttri hvítri skyrtu. Hann leit upp.

,,Andri? Fáðu þér sæti.“

,,Takk.“ Ég tók tvö skref að stólnum áður en ég heyrði blautu smellina sem fylgdu skrefunum og áttaði mig á að ég skildi fótsport eftir hvert sem ég gekk. Ég ætlaði að biðjast afsökunar þegar maðurinn greip fram í fyrir mér: ,,Hafðu ekki áhyggjur af þessu. Það kemur einhver að skúra í kvöld.“ Hann beið þar til ég settist.

,,Svo þú ert frændi hans Jóhanns? Ég er Kjartan, við Jóhann höfum þekkst frá því í gaggó. Og þig vantar vinnu. Ég sá á umsókninni þinni að það er eitthvað síðan þú vannst síðast.“

,,Já… já, ég missti vinnuna eftir að bankarnir fóru á hausinn.“

,,Nú? Varstu hjá bönkunum?“

,,Nei, einn þeirra átti fyrirtækið sem ég var hjá.“

,,Einmitt það, já. Ég sá ekki alveg fyrir mér að bankarnir hefðu þurft sér deild í að keyra fyrir sig. En þú ert búinn að vera atvinnulaus síðan?“

,,Já, það er kreppan, það er lítið að gera í dag.“

,,Blessuð kreppan, já. Það eru erfiðir tímar hjá öllum, en vegna þeirra er meira að gera hjá okkur en áður, svo við erum að stækka við okkur. Hann Jóhann sagði mér aðeins frá þér, og meðmælin þín samræmast honum ágætlega. Þú ert með meirapróf, og þú hefur reynslu, og ég held að það sé lítið mál að finna pláss handa þér hér.“

Ég brosti og hugsaði um nýju skóna sem ég ætlaði að kaupa. Nei… fyrst almennilegan kvöldmat og vín handa Stellu, svo skó. ,,Takk, það er alveg frábært…“

,,Það er bara eitt smáatriði sem fyrir þurfum að ganga frá áður en þú getur byrjað,“ greip Kjartan fram í.

,,Nú? Hvaða smáatriði?“

,,Það er nú ekki mikið,“ sagði Kjartan og dró upp blað með spurningum og kössum til að krossa í, ,,Bara smá persónuleikapróf. Það tekur enga stund.“

,,Já, já. Ókei,“ svaraði ég. Þetta var undarlegt, en ég hlaut að geta látið mig hafa það.

,,Fyrsta spurning. Myndir þú segja að þú æsir þig gjarnan?“

,,Umm, nei, ég er yfirleitt frekar rólegur.“

,,Einmitt það.“ Kjartan merkti í kassa. ,,Önnur spurning. Hvert er viðhorf þitt til unglinga og hvers kyns námsmanna?“

,,Til unglinga?“

,,Já. Segjum á aldrinum þrettán til sextán,“ svaraði Kjartan og leit á mig yfir gleraugun.

,,Þeir eru fínir krakkar, flestir. Ég meina, það eru alltaf einhverjir sem eru til vandræða, en flestir krakkar eru fínir.“

,,Einmitt,“ sagði Kjartan og krossaði í kassa. ,,En námsmenn?“

,,Bara fínir… að mennta sig og svona.“

Kjartan krotaði í annan kassa og hripaði eitthvað niður á spássíuna. ,,Ég skil. Segðu mér nú, myndirðu líta á þig sem góðhjartaðan mann? Myndirðu til dæmis hjálpa konum með barnavagn?“

,,Já, ég myndi gera það.“ Ég var orðinn óþolinmóður á þessum spurningum sem komu málinu ekkert við. Kjartan krotaði í fleiri kassa og renndi augunum yfir blaðið og muldraði með sér. Hann dæsti, lagði blaðið og pennann frá sér, hallaði sér fram og spennti greipar.

,,Veistu Andri minn, mér þykir það leitt en ég held að þú sért ekki maðurinn fyrir okkur.“

,,Hvað meinarðu eiginlega!“ hrópaði ég.

,,Við erum að leita að persónu af öðru… kaliberi en þú ert. Ég held að þú ættir ekki heima hér. Þú ert of,“ hann horfði út í loftið meðan hann leitaði að rétta orðinu, ,,of beinn.“

Ég var allt í einu mjög meðvitaður um að ég var blautur í fæturna. ,,Nei, nei, gerðu það,“ sagði ég og stóð á fætur, ,,ég skal reyna betur. Ég skal gera hvað sem þú vilt.“

Kjartan horfði á mig. ,,Allt í lagi,“ sagði hann loksins, ,,ég skal gefa þér eitt tækifæri í viðbót.“ Hann sig í kalltæki á borðinu og hélt takka á því inni. ,,Rakel? Viltu koma með hana inn sem snöggvast?“ sagði hann í tækið, sleppti takkanum og hallaði sér aftur í stólinn. Klukkan á veggnum tifaði og ég gægði augunum í kringum mig meðan ég beið.

Skrifstofudyrnar opnuðust og stelpan úr mótttökunni gekk inn. Með henni var lítil stelpa sem gat ekki verið meira en sjö ára. Hún var skítug í framan og í slitnum fötum. Rakel leiddi hana að mér, og gekk svo út og lokaði hurðinni. Ég horfði á stelpuna, sem horfði áhugalaust til baka. Ég leit á Kjartan.

,,Sláðu hana.“

Ég skaut höfðinu til stelpunnar og aftur til Kjartans. ,,Hvað sagðirðu?“

,,Sláðu barnið.“

,,Þú ert bilaður! Ég ætla ekki að lemja lítið barn!“ hrópaði ég á móti. Kjartan dæsti.

,,Nei, ég hélt ekki,“ sagði hann, tók gleraugun af sér og handlék þau. ,,Eins og ég sagði áðan ertu ekki manngerðin sem við erum að leita að, og…“

Ég mundi eftir Stellu, vínflöskunni, kvöldmatnum og skónum og vissi að ég hafði ekki efni á að missa af þessu starfi. Ég snéri mér við og lamdi flötum lófanum í kinnina á stelpunni. Hún hafði verið hætt að fylgjast með og var óundirbúin. Hún datt á gólfið án þess að gefa frá sér hljóð, nuddaði á sér kinnina og horfði reiðilega á mig.

,,Hættu þessu, Andri. Við vitum báðir að þú hefur þetta ekki í þér.“ Kjartan stóð upp og gekk að glugganum. Hann dró rimlagardínurnar upp og leit á rigninguna fyrir utan. Ég fylgdist með honum til að þurfa ekki að horfa á stelpuna.

,,Ég skil ekki… ekki hvað þetta hefur eiginlega að gera með að… að…“

,,Að keyra strætó?“ botnaði Kjartan og gekk aftur að skrifborðinu. ,,Nei, ætli þú gerir það nokkuð.

,,Hefurðu aldrei spurt sjálfan þig af hverju strætókerfið hérna er jafn ófullnægjandi og það er? Af hverju leiðir eru lagðar niður og stokkaðar upp þannig að enginn möguleiki er að vita hvernig á að komast á milli staða? Af hverju vagnarnir koma oftast ekki nema á hálftíma fresti, af hverju þeir eru seinir, og af hverju sumir vagnstjórarnir komast upp með dónaskap og fyrirlitningu í garð farþeganna? Af hverju eru þeir ekki reknir?“

Hann hnussaði. ,,Reknir! Þeir eru einmitt manngerðin sem við viljum. Ég hef engan áhuga á að strætó sé þægilegur, eða hentugur, eða neitt annað en auðmýkjandi. Við hötum þessa farþega. Og núna er komið að okkur. Stundin er runnin upp.“

,,Síðustu ár, meðan góðærið varði, þá var erfitt að gera mikið. Jú, það er alltaf hægt að stokka upp leiðarkerfið eða minnka ferðatíðni, en fyrir utan einstaka góðan mann skorti mannlega þáttinn alveg. Það þykir ekki fínt að keyra strætó, og bestu mennirnir fóru annað. Núna er öldin önnur. Það er kreppa og samdráttur og enginn ræður nýtt fólk. Allir vilja spara, og sumir losa sig við bílana og taka, nema hvað, strætó. Sem þýðir að við þurfum að stækka við okkur. Og í þetta skipti erum við þeir einu sem erum að auglýsa eftir fólk, og í þetta skipti getum við valið hvern sem við viljum. Rjómann sem flýtur ofan á.“

Kjartan var farinn að anda djúpt. Hann strauk handabakinu yfir munnvikin, slétti jakkann með lófunum og settist í stólinn. Litla stúlkan gekk út og lokaði hurðinni á eftir sér. Ég var agndofa.

,,Þú ert snarbilaður,“ sagði ég og hristi hausinn. ,,Þú ferð á hæli. Ég hringi á lögregluna og hún fer með þig beinustu leið á hæli.“

Kjartan hló. ,,Og hvað ætlarðu að segja þeim? Það trúir þér enginn. Alla vega ekki eftir að þeir sjá myndir af þér að berja lítið barn. Nei, ég er ansi hræddur um að það yrðir þú sem færir á eitthvað hæli.“

,,Hvað ertu að tala um? Hvaða myndir?“

,,Gjugg í borg,“ sönglaði Kjartan og benti með pennanum í hornið fyrir ofan hurðina. Þar var svört öryggismyndavél. ,,Hún tekur því miður ekki upp hljóð, en myndgæðin eru ágæt.“

,,Ég held það sé best að þú farir núna,“ bætti hann við. ,,Þú ratar út, er það ekki? Skilaðu kveðju til Jóhanns fyrir mig.“

Það var ekkert hægt að gera. Ég gekk út úr skrifstofunni og fram í mótttökuna og skildi eftir mig fótspor á ganginum. Úti rigndi ennþá. Framhjá mér keyrði strætó númer 14 og stoppaði hjá skýli rétt hjá. Það var leiðin mín og ég spáði í að hlaupa og ná honum frekar en að labba heim í rigningunni, þegar að gömul kona með innkaupapoka kjögraði úr skýlinu og upp í vagninn.

Í gegnum gluggana sá ég hana tala við vagnstjórann, sem rétti annan lófann á móti henni og varð æstari eftir því sem leið á samtalið. Hann opnaði skilrúmið þar sem hann sat, stóð upp og ýtti við konunni, sem datt út úr vagninum og skall á götunni og lá þar áfram. Innkaupapokinn flaug út um hurðina og lenti rétt fyrir ofan höfuðið á henni, og niðursuðudósir og fernur köstuðust út úr honum.

Ég beið þar til að hurðin lokaðist og strætóinn keyrði í burtu. Það yrði ekki svo slæmt að labba.

Djúpblekun

Ef ég hefði haft skeið á mér í kringum hálf fimm í dag hefði ég stungið henni aftur og aftur í hálsinn á mér þar til mér blæddi út, eða alla vega þar til það hefði orðið virkilega sárt. Prófessorinn sem kennir kúrsinn um Riemann-fleti er alveg nógu slæmur venjulega, og í dag komst ég að því að hann skánar ekki mikið þegar hann gleymir því daginn áður að fríið hans er ekki byrjað og fer á rokna fyllerí.

Þetta er alveg til háborinnar skammar, og á ekki að líðast. Við nemendurnir vorum líka blekuð í gær, en við mættum bæði í dæmatíma klukkan tíu og svo í þriggja og hálfs tíma fyrirlestur um Riemann-fleti. Og höfðum gaman af. Svona fólk, sem fer út af laginu við mikla drykkju, hefur ekkert í menntastofnanir að gera.

En það er allt í lagi. Í dag var síðasti kúrsadagurinn, og ég er kominn í jólafrí. Ekki að ég hafi ekki verið í andlegu fríi alla síðustu viku – ég hef sjaldan komið eins litlu í verk inni á safni – en núna er þetta opinbert.

Því ber að fagna, sem ég er að gera. Ég pantaði hálfmána og keypti mér snakk, og í kvöld er í fyrsta skipti í tvo mánuði sem ég borða eitthvað annað en tómata eða salat í kvöldmat. Það var frábært, en ég fattaði samt að mér finnst snakk ekkert spes lengur, og skipti aftur yfir í ólífur með kjarna eftir nokkrar flögur. Þær eru skíturinn.

Í kvöld ætla ég svo út með vinum mínum, og þangað til ætla ég að drekka Fernet í kók og njóta Peep Show í botn. Á morgun kemur nýr og bjartur dagur, og ég er staðráðinn í að fela mig frá honum glerþunnur og fara helst ekki fram úr rúminu fyrr en um kvöldmat. Orð kvöldsins er djúpblekun, og ó já, það verður djúpblekun.

Tveir punktar

Eitt.

Mér þykir átakanlegt þegar að fólk klárar ekki brandarana sína. Það fær Jesúbarnið til að gráta flogaveikisvaldandi ekkasogum, sem er alls ekki í anda jólanna sem eru á næsta leyti. Eins og í dag, þegar ég ráfaði stefnulaust um á bókasafninu og rakst á hillu fulla af tímaritum sem heita Advances in Soviet Mathematics.

Hér er augljóslega kominn saman hópur af hæfileikaríku fólki sem vill láta gott af sér leiða. Barnið verður jú að fá nýja skó, og nýjir skór fást varla öðruvísi en með því að gefa út tímarit um allt það nýjasta í austantjaldsstærðfræði. En af hverju í ósköpunum gat þetta fólk ekki splæst í undirtitil líka?

Austantjaldhlutleysi er gott og blessað í hófi. Sjáiði til dæmis Jaws úr gömlu James Bond myndunum. Maðurinn var hlutleysið uppmálað. En þrátt fyrir þessa stóísku ró Jaws sem við stefnum jú öll að, þá er kalt mat mitt að þetta væri átján sinnum betra tímarit ef það héti: Advances in Soviet Mathematics: They will crush you.

Barnið fengi miklu betri skó þannig. Úr samvinnuverksmiðjum, að sjálfsögðu.

Tvö.

Allir þekkja ,,Don’t stop believing” með Journey, og ef þeir gera það ekki geta þeir hulið skömm sína með því að hlusta á það hér að neðan.

Nú hefst lagið á því að ung smábæjarstúlka í einmana heimi tekur miðnæturlestina hvert sem er, og stuttu seinna fylgir ungur piltur í fótspor hennar þegar hann tekur miðnæturlestina, einmitt, hvert sem er.

Er ég einn um að velta fyrir mér hvaða grannmynstri þetta fólk er eiginlega að vinna í fyrst það getur tekið lestina hvert sem er? Strjála grannmynstrið er það eina sem kemur til greina, en það er ekkert gaman að vinna í því. Allt er samfellt og gott, og allar runur stefna að hverju sem maður vill.

Allt í lífinu er ekki samfellt og gott, og lestirnar ganga ekki hvert sem er. Það þarf að deila einhverju út. Popptónlistin hefur blekkt okkur einu sinni enn.

C2: The Mighty Cooks

Jean-Pierre gróf andlitið í höndum sínum og hristi höfuðið. Hann hafði verið meistarakokkur í París, sá besti af þeim bestu, þar til hann var tekinn fyrir að keyra fullur eitt kvöldið. Hann hafði verið dæmdur til samfélagsþjónustu í mötuneytinu í háskólanum í Grenoble, og á meðan honum hafði fyrst ekki litist hætishót á blikuna, þá var honum byrjað að þykja vænt um undarlegu samstarfsmennina sína. En hann þurfti ekki á þessu að halda.

,,Segðu mér að þú sért að grínast.”

,,Nei herra,” svaraði Marie-Louise, aðstoðarkokkurinn með gullhjartað sem hafði verið vændiskona þar til hún snéri við blaðinu. ,,Ríku kokkarnir hjá einkaháskólanum INPG, þessir sem þú reittir til reiði með heiðarlegu framferði þínu þegar þú komst, stálu matarsendingunni okkar til að klekkja á þér. Við eigum ekkert til að gefa nemendunum að borða.”

,,Fantar! Illmenni!” hrópaði Jean-Pierre. ,,Þeir mega gera það sem þeir vilja við mig, en þeir ættu að láta nemendurna í friði!”

Hann snéri sér að uppvaskaranum Jean-Mickhail, sem hafði verið lengur en allir aðrir í mötuneytinu og þekkti staðarhætti eins og lófann á sér: ,,Eigum við virkilega ekkert til? Er geymslan alveg tóm?”

,,Því miður, já. Það eina sem er til eru þessar fjögurþúsund dósir af Campbell súpu úr seinna stríði sem Jean-Luc, uppvaskarabróðir minn sem býr yfir dularfullu leyndarmáli, fann um daginn.”

,,Aha! Það er ágætt, súpa geymist að eilífu. Okkur er bjargað!” sagði Jean-Pierre og tók gleði sína á ný.

Uppvaskarinn Jean-Mickhail leit á Marie-Louise og sagði svo hikandi: ,,En herra, við eigum engar skálar. Ríku kokkarnir hjá INPG boruðu göt í allar skálarnar okkar í skjóli nætur.”

Þar sem áður hafði bjartsýni og dyggð ríkt tók örvænting nú við. ,,NEI!” öskraði Jean-Pierre, sannfærður um að hann myndi bregðast nemendunum. Hann sá vonsvikin andlit þeirra leiftra fyrir augum sínum og missti stjórn á sér. Jean-Pierre snéri sér við og hrynti pottum og pönnum af borðinu á gólfið með miklum hamagangi.

,,Hvað með nemendurna! Hugsuðu þessir fantar ekki um nemenduna!” hrópaði hann örvæntingarfullur.

Bræði hans bar hann á hné þar sem hún kulnaði og storknaði í hreina uppgjöf. Jean-Pierre kjökraði og barði hnefanum máttleysislega hvað eftir annað í hveitipoka sem lá á gólfinu. Hvítt hveitið þyrlaðist upp við hvert högg og sveif aftur niður í kringum hann.

Allt í einu rann upp fyrir honum ljós. ,,Þetta er svarið,” muldraði hann og fann tilgang hellast yfir sig. ,,Jeminn eini, þetta er svarið!”

Jean-Pierre stóð á fætur og gaf skýrar skipanir til undirmanna sinna, sem voru þakklátir fyrir að hafa endurheimt leiðtoga sinn. ,,Marie-Louise, taktu til skálar, mælitæki og pönnur, og nóg af þeim. Jean-Mickhail, finndu Jean-Luc og náið í súpuna. Veriði snögg, hádegið er nærri runnið upp.”

Á meðan aðstoðarmennirnir hlupu til að sinna fyrirmælum hans snéri Jean-Pierre sér við og nuddaði saman höndunum um leið og Eye of the tiger tók að hljóma úr huldum hátölurum.

,,Við ætlum að elda hádegismat.”

———————–

Ég er búinn að velta þessu þúsund sinnum fyrir mér síðan í hádeginu. Þetta er ennþá eina atburðarrásin sem mér dettur í hug sem útskýrir af hverju ég fékk óþynnta Campbell-sveppasúpu innbakaða í pönnukökudeig í hádegismat.

Hawaii

Ég er búinn að eyða deginum í að horfa á Twin Peaks, gömlu sjónvarpsþættina hans David Lynch. Þeir byrja vel og lofa góðu, ég held að draumaatriðið í lokin á öðrum þættinum sé það undarlegasta sem ég hef séð í sjónvarpsþætti, og Kyle MacLachan er alveg frábær sem sérvitra FBI-löggan.

Fyrsti þátturinn klárar á svolítið spes atriði, þar sem geðlæknirinn í bænum situr í Hawaii-skyrtu, með gervipálmatré í kringum sig og mynd af sólarlaginu í bakgrunni, og sýpur á drykk úr kókoshnetu og grætur yfir upptöku af fyrrverandi sjúklingi sínum.

Mér fannst þetta atriði skemmtilegt, og ég ákvað að þegar ég stofna hljómsveit eigi hún að heita Árátta mín fyrir Hawaii.

Planið er skothelt. Að vísu er eftir að koma sér upp votti af tónlistarhæfileikum, semja öll lögin og textana, taka þau upp, og sigra heiminn, en erfiði parturinn er búinn.

Ljósahátíð

dEUS – Instant street

Klukkan eitt í nótt fékk ég sms frá læknanemanum þar sem hún sagði mér að hlusta á þetta lag. Sem ég er búinn að gera nokkuð oft í dag.

Við vorum á Fête des Lumières í Lyon í gær. Það er ljósahátíð til þakkar dýrðlingnum Maríu sem bjargaði borginni frá plágunni á miðöldum, og við gengum um borgina og horfðum á kertin í gluggunum á húsunum og listaverkin sem var varpað á stærri húsin.

Hún sagði mér að hún væri hrifin af mér, en að hún vissi ekki hvað hún vildi og að það væri ósanngjarnt gagnvart mér að við hittumst áfram. Persónulega er mér alveg sama hvort hlutir eru sanngjarnir eða ekki, en hún var ekki sammála.

Þannig hún fór aftur til vina sinna, og ég fann litla hornbúð og keypti bjór og gekk um Lyon meðan ég beið eftir að hitta húsfélagana aftur. Í einhverju húsasundinu voru tveir menn að selja jólasveinahúfur með litlum rauðum ljósum sem blikkuðu í sífellu, og ég keypti eina og gekk um bæinn með hana á höfðinu. Mér fannst það svo dásamlega óviðeigandi að ég gat ekki sleppt því.

A river of loving love

Ég var samferða læknanemanum úr skólanum áðan. Við sátum aftast í lestinni, blaut eftir rigninguna úti, og töluðum saman og héldumst í hendur. Hlutirnir eru frekar óbreyttir, en það er gaman að vita að þeir eru þarna ennþá þegar tekílaskotin eru runnin af og allt hefur fengið að sjatna. En ég held að George Lucas skrifi samtölin í lífi mínu.

Það hlýtur að vera svona sem Harrison Ford og öllu fólkinu úr nýju Star Wars leið eftir fyrstu sameiginlegu æfinguna. Á meðan henni stendur virka línurnar alveg af því maður hugsar ekkert um þær, en svo kemur pása og maður sest inn í hjólhýsi, og þegar maður er í miðjum klíðum að finna stað fyrir Óskarinn frosnar maður og segir við sjálfan sig: ,,Bíddu, ha?”

Ég sver að það var ekkert skrýtið þegar við fórum að tala um hendurnar á okkur meðan við vorum í lestinni. Þetta virtist koma nokkuð eðlilega upp og við gátum talað um það sem okkur langaði til án þess að það yrði of þvingað. Og mér finnst þetta ennþá sætt. En guð minn almáttugur hvað ég gæti aldrei endurtekið þetta samtal við nokkurn mann.

George Lucas er sá eini sem kemur til greina sem höfundur. Það útskýrir reyndar margt við síðustu vikur. Alla veggina sem er búið að mála græna. Sjálfsörugga og hrokafulla strákinn sem er nýbyrjaður að hanga með mér. Konuna með hárkolluna og vonda rússneska hreiminn sem eltir mig út um allt, sama hversu oft ég bið hana um að láta mig í friði.

En bíddu… ef George Lucas er genginn í verkið, þá er ekki langt að bíða að hann fari að fikta í fortíðinni minni. Hann á eftir að breyta öllu þannig það sé engin vitglóra í því lengur. Ég fíla þetta ekki. Ég vil skjóta Greedo fyrst!

Það er aðeins eitt í boði. Ég þarf að ferðast gegnum undirmeðvitundina mína og fela minningar mínar um fortíðina á stöðum sem George Lucas dytti aldrei í hug að leita að þeim, Eternal Sunshine-style. Hvaða heilasvæði sem tengist rökhugsun og slíku ætti að duga. Ég gæti þurft að sparka út smá félagsfræði til að rýmka til, en það gerir ekkert til. Hún átti aldrei það mikið heima þarna hvort eð er.

En ég þarf næði til að byrja, og Bar-Bar Kinks, með fjólubláu lafandi eyrun sín og barnalegu röddina sína sem er búinn að hanga í kringum mig alla síðustu viku, hjálpar ekki til. Haldið honum uppteknum í smástund. Ég ætla að ná í kodda. Hann hlýtur að þurfa súrefni eins og allt annað.

Mynstrið

Ég veit. Þó að enginn hafi kommentað á síðustu færsluna hérna hafa einhverjir vinir mínir kallað Rauðu seríuna á hana í gegnum msn. Það er allt í lagi. Ég skrifaði hana algjörlega blekaður um miðja nótt, og fyrir utan allt sem ég sleppti er þetta sirka það sem gerðist, eða er alla vega eins og ég upplifði það. Ef það er kjánalegt, þá er það af því það var þannig. Í alvöru, prófið að telja upp klisjurnar sem þið hafið lent í. Þær munu koma ykkur á óvart.

Þrátt fyrir að þetta hljómi alveg vonleysislega dramatískt á pappír, þá er allt voða rólegt í raunveruleikanum. Þetta er ekki flókið ástand. Ég hitti stelpu sem ég fíla, hún fílar mig líka, og það eru hindranir í veginum. Annað hvort endar þetta með því að ganga upp eða ekki. ,,So it goes,” eins og geimverurnar hans Vonnegut hefðu sagt.

Ég og hún höfum ekki haft tíma til að hittast ennþá, en ég býst við að við gerum það á morgun í skólanum. Hvað sem gerist þá hef ég alla vega haft gaman af síðustu viku.

Mér finnst gaman að halda að ég sé yfir höfuð raunsær gaur. Að ef það væru til einkunnarorð fyrir hvernig lífið sé, þá hafi Conor Oberst náð þeim nokkuð vel einu sinni: ,,Now and again it seems worse than it is, but mostly the view is accurate.” Það er mjög auðvelt að lesa þunglyndi og almenna deprimeringu úr þessum orðum, en mér finnast þau frekar bera tilraun til hlutleysis með sér. Ef lífið er fallegt, þá er það fallegt. Ef lífið er ljótt, þá er það ljótt. Hlutirnir eru það sem þeir eru, þó okkur finnist þeir stundum vera verri.

Vandamálið er að þessi hugmynd fer alveg svakalega illa með hvernig mér líður þegar ég hitti stelpu sem ég hef áhuga á. Þá er sjónarhornið á lífið ekki minnkandi. Mér finnst gaman að ranka við mér og átta mig á að ég hef setið í tíu mínútur inni á bókasafni og hugsað um hana í staðinn fyrir að læra. Mér finnst gaman þegar henni skýtur upp í kollinum á mér rétt áður en ég sofna og ég glaðvakna við það. Mér finnst gaman að hvernig mér líður rétt áður en ég hringi í hana og veit ekki hvort hún svarar.

Ef ég ætti að hugsa um stelpurnar sem ég verð skotinn í eins og restina af lífinu myndi ég aldrei gera nokkurn skapaðan hlut. Það fyrsta sem ég myndi hugsa um eftir að ég hitti spennandi stelpu væri að þetta hefur aldrei nokkur tímann gengið upp, og að það eitt að halda áfram að spá í henni væri tímasóun. Síðan myndi ég fara heim, opna vínflösku, hlusta á tónlist, og svo framvegis samkvæmt þrepun.

En vitiði hvað? Fuck that shit. Endrum og eins má lífið virðast meira en það er.