Southland Tales

Í kvöld tókst mér loksins að klára að horfa á Southland Tales, sem er nýjasta mynd Richard Kelly, sem margir þekkja sem leikstjóra Donnie Darko. Ég þurfti þrjár tilraunir til að komast gegnum Southland Tales. Að segja að þetta sé erfið mynd er mjög ónákvæmt, því erfiðar myndir hafa einhverja heilsteypta sögu til að segja. Hver fjandinn gerðist þarna veit ég ekki.

Southland Tales er án efa langbilaðasta mynd sem ég hef séð í mörg ár. Það er ekki heil brú í einni einustu mínútu í henni. Og þó ég myndi ekki mæla með henni fyrir nokkurn mann, þá er hún eiginlega alveg frábær, á sama hátt og Buckaroo Banzai er frábær. Þetta eru ekki myndir sem maður elskar af því að þær segja góðar sögur, heldur af því að þær bjóða upp á aragrúa af frábærum augnablikum. Það er nú ekki í hvaða mynd sem er sem að The Rock (sem er ótrúlega góður hérna) mætir á svæðið og segir hluti eins og: ,,I’m a pimp… and pimps don’t commit suicide,“ eða það er gert stutt hlé á myndinni í miðjunni svo að Justin Timberlake geti hellt yfir sig bjór og mæmað með Killers lagi.

Næst þegar við hittumst er vídjókvöld. Double feature. Buckaroo Banzai og svo Southland Tales. Við munum þurfa áfengi og eiturlyf. Því meira af báðu því betra.

Southland Tales trailerinn

Vatnið vs. lækurinn

Núna sit ég heima hjá mér í Suður-Frakklandi og horfi á sporvagnana keyra framhjá glugganum mínum.

Ég er að hlusta á tónlist frá Kanada, drekka bjór frá Kína, borða skinku og lax frá Ítalíu og Noregi, og því miður ekki að fara út í kvöld með stelpu frá Kólumbíu, þó það breytist vonandi á næstu dögum. Það var alla vega gaman hjá okkur síðast.

Ég held að þetta heiti að sækja vatnið yfir lækinn. Kemur í ljós að það er svona andskoti huggulegt.

GAGA

Ég náði mér í kynningarbók um géometrie algébrique et géometrie analytique setninguna hans Serre (betur þekkt sem GAGA) í dag og keyrði í gegnum fyrsta kaflann og las eitthvað lauslega í hinum. Það var ekki gert mikið í þessum fyrsta kafla, bara kynnt bauguð rúm og víðáttur skilgreindar út frá knippum (sem er kúl), og það litla sem ég las var svo um Zarinski-grannmynstrið á Spec-rúminu.

Fokk hvað þetta er kúl! Þetta er alger abstract nonsense, en þetta er akkúrat rétta blandan af algebrupervertisma og greiningarrúnki.

Ég er nett að spá í að spyrja hvort ég megi ekki skipta og gera mastersverkefnið mitt um þetta. Að láta hjásvipugrúpur hverfa gegnum L^2 möt á drasli á vigurbindum er örugglega gaman, en það er engan veginn jafn leðurblökuskítsbilað og þetta.

Hefurðu gaman af hryllingsmyndum?

Kíktu þá á Ár hinna lifandi dauðu.

Þetta er allt útskýrt á síðunni, en í aðalatriðum ætla ég að horfa á nýja hryllingsmynd í hverri viku og skrifa svo hvað sem mér dettur í hug út frá því. Maður verður að hafa metnað fyrir tímasóun eins og öllu öðru.

Kettlingar eru ennþá sætir

Í dag var síðasta prófið mitt. Það var mjög velkomið, því mér var farið að leiðast svo í prófum að mig verkjaði í bakið, og á nóttunni svaf ég ekki heldur íhugaði að komast í opinber embætti og fremja auðgunarbrot.

Ég er búinn að fagna þessu síðan í hádeginu með nokkrum bjórum, kebab og upprunalegu útgáfunni af Day of the Dead. Próflokafögnuðurinn er einfaldari fyrir námslán.

Ekkert er lífið samt án markmiða, þannig ég er búinn að splæsa í ginflösku, kettling, garnbolta og límband. Garnið batt ég í einn fótinn á kettlingnum og límdi hinn endann við skrifborðið mitt, þannig að hann hefur tæpan hálfan meter til að athafna sig. Hann situr nú á borðinu og horfir ringlaður á garnið, á milli þess sem hann veltist um og reynir að losa sig. Það er voða krúttlegt.

Ginflaskan er svo líka fyrir framan mig, ásamt nokkrum sítrónusneiðum, glasi fullu af klökum, og tónikflösku. Planið í kvöld er að drekka þar til kettlingurinn er ekki sætur lengur.

Nei sko, honum tókst að flækja sig í garninu og liggur núna ósjálfbjarga á bakinu eins og kálfur í kúrekareið, nema að hann mjálmar í staðinn fyrir að baula.

Þessi barátta verður alveg upp í móti.

Í geimnum heyrir enginn þegar þú skiptir um hnit

Í staðinn fyrir að læra fyrir prófið mitt um Riemann-fleti þá er ég að hita upp fyrir Dollhouse með því að horfa á Firefly og drekka hvítvínsflösku. Joss Whedon verður betri með aldrinum og eins og Hemingway sagði, þá er vínflaska góður félagsskapur.

Eins og við er að búast af þætti sem blandar saman kúrekaþemum og geimrúnki, þá er eitthvað af skotum af skipum á ferð um geiminn í Firefly, og í þetta skiptið var eitthvað tal um hnit í gangi. Venjulega er mér alveg sama um allt platvísindatal í kringum svona þætti, því að ég hef miklu meiri áhuga á góðum söguþræði og skemmtilegum persónum heldur en að jöfnurnar gangi upp. Þarna fór ég samt aðeins að pæla. Hvernig gefur maður upp hnit í geimnum?

Þeir sem hafa setið nokkra stærðfræðikúrsa vita að það eru til nokkrir möguleikar fyrir hnitakerfi í stöðunni, en þeir vita líka að öll hnitakerfi hafa núllpunkt. Hvernig velur maður eiginlega núllpunkt í geimnum?

Fyrir okkur væri jörðin augljósi kosturinn, en hún er líka frekar slæmur möguleiki, því hún á voða erfitt með að vera kyrr, og það flækir alla útreikninga. Eins og er, þá finnst mér alveg nógu erfitt að átta mig á hvar ég er án þess að þau hnit breytist ekki daglega eftir því hvar jörðin er í sólkerfinu. Auðvitað myndu þau ekki breytast neitt ef ég væri kyrr á jörðinni, en ef ég færi eitthvað annað yrði þetta flókið. Og þegar maður vill rata aftur heim vill maður ekki að hlutirnir séu flóknir. Sama vandamál gildir svo fyrir allar plánetur, því þær eru allar á sporbraut um eitthvað.

Næsti möguleiki er að setja sólina sem núllpunkt. Þetta er aðeins betra, því þó að sólin sé vissulega á hreyfingu, þá hreyfist sólkerfið með henni svo að allir útreikningar verða aðeins einfaldari. Ef ég er kyrr, þá breytast hnit mín ekkert, þó að hnit jarðarinnar breytist með tíma eftir því sem hún fer í kringum sólina.

Nýja vandamálið er hins vegar að þetta kerfi skalast virkilega illa. Eftir því sem maður fer lengra í burtu frá sólinni, því fleiri aukastafi þarf maður til að gefa upp nákvæma stöðu sína. Það er ekkert svo mikið vandamál ef maður er í kringum jörðina eða Mars, en ef maður er kominn á djammið á sporbraut um Síríus þá eru allir mögulegir áfangastaðir innan við áttunda aukastaf frá hvor öðrum.

Þar sem stjörnurnar eru frekar langt frá hvor annarri, þá er hægt að leysa þetta með því að segja að sérhvert stjörnukerfi hafi sitt hnitakerfi sem hefur miðju í sól viðkomandi kerfis. Að fara á milli sólkerfa verður ennþá vesen, samt ekki meira en það er núna, og það verður hægt að greina á milli nálægra staða án þess að það verði of erfitt að tala um það.

Þá er bara eftir að ákveða hvaða hnitakerfi maður á að nota, kartesísk hnit, pólhnit, eða eitthvað annað exotískt. Kartesísk hnit, með venjulega (x,y,z) formið eru vissulega kunnulegust, en þau eru ekkert sérstaklega hentug í geimnum. Hlutirnir sem maður vill hitta á eru á stöðugri sporbraut og þegar þeir hreyfast ekki endilega allir í sama plani þá getur verið erfitt að tengja þá við hnitin.

Pólhnitin eru skárri, alla vega að fyrstu nálgun. Þar sem sporbrautirnar í okkar sólkerfi eru mjög nálægt því að vera hringlaga, þá er fjarlægð þeirra frá sólinni gott sem föst, svo að pólhnit þeirra verða að kunnuglegum lengdar- og breiddargráðum. Hnitin breytast ennþá frá degi til dags, en breytingin er alla vega í tvívíðu plani, og með því að velja hnitakerfið rétt verður breytingin lítil sem engin í lengdargráðum og nærri línuleg í breiddargráðum. Eða hinsegin. Ég man aldrei hvaða gráður eru hvað.

Þetta skilur hurðina ennþá eftir opna fyrir athyglisverðari möguleika. Ég sé alveg fyrir mér að miðað við hvernig fjarlægðir í sólkerfinu vaxa fljótt gæti verið fínt að nota veldisvísisfall fyrir radíusinn í pólhnitum í staðinn fyrir vanilluradíusinn, og svo væri örugglega gaman að taka einhver sjúk breytuskipti í öðrum hvorum hnitunum.

Eins gaman og það væri veit ég samt ekkert meira um Riemann-fleti en áður.

Einhvern daginn ætla ég að byrja að halda lista yfir allt það sem ég hugsa um í prófum, í staðinn fyrir að hugsa um það sem ég verð í raun og veru prófaður úr. Það eru allar líkur á að það verði langur listi. Hversu langur fer eftir hvað kynlífshugóralýsingarnar fara út í mikil smáatriði.

Soit f une fonction holomorphe

Ég var í skemmtilegu prófi hjá Demailly í morgun, þar sem ég datt niður á tvö trikk sem vöktu með mér mikla hamingju. Bæði trikkin voru liðir í að sýna fram á Runge-setningu fyrir strangt pseudoconvex fágaðar víðáttur.

Það fyrra var reiknitrikk sem snérist um að reikna út smá alhæfingu á fáguðu hjúpunum úr tvinnfó ii. Ef K er þjappað mengi í X, og P(X) er safn allra þjálla fjölundirþýðra falla á X, þá látum við

Sem sagt í staðinn fyrir bara fáguð föll, þá tökum við hjúpinn með tilliti til allra fjölundirþýðra falla. Ég veit satt að segja ekki hvort það skiptir máli, en við spilum þetta eins og okkur er gefið. Dæmið gekk svo út á að reikna hjúpinn þegar K var jaðar D(0,r) fyrir r > 0, þegar X var annað hvort allt C eða C\{0}.

Þar sem |z|^2 er fjölundirþýtt, þá sést strax að hjúpurinn er innihaldinn í lokun D(0,r) í báðum tilvikum. Eins liggur beint við að K sjálft er innihaldið í hjúpnum, svo það þarf bara að skoða punktana sem liggja innan í hringnum.

Þarna kemur trikkið inn, því við vitum að ef u er fjölundirþýtt og f er fágað, þá er f*u := u°f fjölundirþýtt. Við vitum líka að það eru til fágaðar einsmótanir af einingardisknum sem senda jaðarinn á sjálfan sig, og hvaða punkt sem er á hvaða annan punkt sem er. Með smá breytuskiptum fáum við svipaðar einsmótanir D(0,r), og redúserum allt í tilvikið hvort 0 er í hjúpnum eða ekki. Þegar X er allt C fylgir það beint af meðalgildiseiginleikanum fyrir fjölundirþýð föll, og þegar X er C\{0} gefur u(z) = -log |z| að 0 er ekki í hjúpnum.

Hitt trikkið kom upp þegar við vorum að bera saman samleitni runa af fáguðum föllum í mismunandi grannmynstrum. Látum U vera opið mengi í C^n og f vera fágað fall á U. Með hágildissetningunni og breytuskiptum í pólhnit er fljótséð að

fyrir öll p > 0 og .

Látum nú K vera þjappað hlutmengi í U. Ef við tökum , þá fylgir að fyrir öll z_0 í K. Trikkið er að við getum notað sama r fyrir öll z_0 í K, svo við fáum að

þar sem C er einn á móti rúmmáli kúlunnar . Af því leiðir að ef runan (f_n) er samleitin í , þá er hún samleitin í jöfnum mæli innaní U, því þær verða báðar Caucy-runur.

Þetta eru auðvitað ekkert flókin trikk, því við áttum jú að gera þetta í beinni í prófi, en mér finnst alltaf gaman þegar manni detta svona hlutir í hug á staðnum. Alla vega finnst mér það nógu gaman til að eyða restinni af kvöldinu í vín, 24 og Kevin Smith. Sem er alls ekki slæmt.

Færanleg veisla

Í sönnum prófatarnaranda er ég ekki búinn að læra neitt í dag, en er í staðinn búinn að hanga á netinu og spá í hvað ég ætla að gera í sumar. Ég þarf að verja ritgerðina mína í kringum 20. júní og ég býst við að byrja aftur í skólanum, hvaða skóla sem það verður, í byrjun september, svo ég þarf að finna mér eitthvað að gera í rúma tvo mánuði.

Að koma til Íslands er ekki spennandi, bæði af því að þá þyrfti ég að vera á Íslandi og af því að flugfarið fram og til baka næði hátt upp í mánaðarlaun, svo ég held ég verði áfram í siðmenningunni. Það skiptir frekar litlu máli hvað ég fer að gera, það er örugglega fínt að vinna á kaffihúsi eða einhverri búð í tvo mánuði, þannig spurningin er frekar hvar maður verður.

Vegna þess að við erum hluti af einhverri skammstöfuninni þá má ég fara til hvaða evrópusambandsríkis sem er og vinna þar án þess að segja neinum. Ég gæti náttúrlega verið áfram í Frakklandi, kannski í Lyon eða nær miðjarðarhafinu fyrir sumarfílinginn. Svo eru náttúrlega nautaöt á Spáni yfir sumarið og mér langar að sjá eitt svoleiðis. Síðan þekki ég eitthvað fólk á Englandi og væri alveg til í að prófa að vera þar í smá tíma.

Þetta endar með korti og pílum. Þá vantar mig kort. Og pílur. Hvar fær maður eiginlega pílur í Grenoble? Fokk, þetta gengur aldrei upp.