Vídjótækið stoppar og spólar til baka

Í kvöld komst ég að því að það verður ekkert á milli mín og kólumbísku stelpunnar. Mér finnst freistandi að skrifa eitthvað af því á að hún klikkaði á stóru prófi í vikunni og fer þess vegna aftur heim miklu fyrr en hún hélt, en sannleikurinn er örugglega nærri því að hún fílaði mig ekki þannig. Það er allt í lagi. Það er fullt af fólki í heiminum, og meirihlutinn af því á aldrei eftir að fíla mann þannig.

Á meðan að ég vissi þetta ekki hafði ég gaman af hnútnum í maganum sem ég fékk rétt áður en að ég hringdi í hana og hvernig mér leið þegar við heilsuðumst og föðmuðumst úti á torgi og hvernig hún tók öllum fréttum með stóískri ró. Ég hafði gaman af öllu þessu og meiru og ég geri það ennþá. Þetta er einfaldlega alltaf ein möguleg útkoma þegar að maður tekur áhættu og reynir að kynnast nýju fólki.

Og hvað nú? Núna spólar maður til baka og byrjar aftur á alveg sama hlutnum á morgun. Það er alltof gaman að hitta fólk og verða spenntur fyrir stelpu og halda að hlutirnir geti kannski gengið upp í þetta skiptið til þess að hanka sig á því að þeir hafa aldrei gert það áður. Þangað til að þeir gera það er best að hugsa til Daniel Johns, og muna að stelpur lýsa upp líf manns eins og pólýesterhattar sem bráðna í sólinni.

Skínandi hamingjusamt fólk

Það er júní. Við sitjum á rúminu hennar um miðjan dag. Á veggjunum eru plaggöt af rokkstjörnum og fæturnir okkar hvíla á milli óheinna fata á gólfinu. Hún er að spila á gítar með nælonstrengjum. ,,Ég á ekki stillitæki, en ég man nokkurn veginn hvernig E er og stilli út frá því,“ sagði hún á meðan hún stillti gítarinn áðan. Hún slær hægri hendinni hikandi á strengina og nær ekki alveg að skipta um hljóma í tæka tíð af því að hún er nýbyrjuð að læra. Hún syngur með, en lágt eins og að hún skammist sín fyrir röddina sína. ,,Þú syngur vel,“ segi ég þegar að hún klárar lagið og meina það. Hún fer hjá sér og segir takk og horfir niður og ég sé í augnhárin hennar yfir gleraugnaumgjörðina. Hana langar ekki að spila fleiri lög og stuttu seinna kveð ég og fer.

Það er apríl. Vinir okkar týnast framhjá tröppunum sem við stöndum á og reyna að syngja á meðan. Það er byrjað að hlýna svo að við erum í peysum og léttum úlpum þrátt fyrir að það sé langt gengið á nóttina. Mér langar ekki í annan bjór eftir Strohskotin sem við vorum að taka og við þurfum að vakna snemma á morgun. ,,Heldurðu að þú munir eftir þessu á morgun?“ spyr ég. Hún svarar nei og ég kyssi hana og við göngum heim með öllum hinum. Ég man ekki eftir kossinum daginn eftir, en hún minnir mig á hann nokkrum vikum seinna.

Það er júlí. Ég útskrifast á morgun og ég er á bar með vinum mínum. Við ætlum að vera þunnir í útskriftinni af því að okkur finnst út í hött að vera útskrifaðir í sömu athöfn og allar hinar námsgreinarnar. Það er nýbúið að banna reykingar og ég fylgi reykingarmönnunum út í lítið port á bakvið. Við setjumst niður við hliðina á öðrum hópi af fólki. Ég er sá eini sem reykir ekki við okkar borð, og á næsta borði er stelpa sem reykir ekki heldur. Hún er með dökkt slétt hár og gleraugu. Við spjöllum fram á nótt þangað til að ég segist þurfa að mæta í útskrift eftir nokkra tíma og ég fæ númerið hennar. Áður en ég sofna skrifa ég nafnið hennar á blað og geri stóra hringi í kringum það.

Það er mars. Við höfum hist tvisvar eða þrisvar áður en í kvöld en við höfum aldrei spjallað mikið saman. Hárið hennar hylur brosið á andlitinu næstum því á meðan hún færir sig upp og niður. Ég held um mittið hennar og reyni að færa mig með straumnum. Seinna liggjum við samantvinnuð og hún sefur og ég finn ilminn af hárinu á henni og ég vildi óska þess að við værum ekki heima hjá mér svo að ég gæti farið. Um morguninn get ég ekki búið til kaffið sem að hún biður um af því að einhver tók síuna af pressukönnunni minni. Þegar að hún fer kyssi ég hana bless í dyrunum og fer aftur að sofa.

Það er desember. Ljóskastarar lýsa upp ráðhústorgið og dimma stjörnurnar yfir okkur á meðan minni ljós varpa myndum á ráðhúsveggina. Strákur sem er nýbúinn að læra að lesa staulast í gegnum sögu fyrir mannfjöldann á meðan ljóskastararnir teikna myndir á veggina. Í miðjum fjöldanum þar sem enginn sér tek ég í höndina á henni. Hún horfir áfram á sýninguna á veggjunum en losar smátt og smátt um fingurna og læsir þeim við mína og andardráttur okkar kristallast í köldu loftinu og flýtur á milli ljósanna. Eftir kvöldið sé ég hana einu sinni í viðbót og svo aldrei aftur. Þó að mig gruni núna að þetta endi þannig veit ég það ekki ennþá.

Það er janúar. Ég geng hratt eftir hellulögðu þröngu götunum í gamla bænum af því að ég er seinn. Ég er í vettlingum en samt eru hendurnar í vösunum á frakkanum mínum. Það er ekki fyrr en að ég kem á torgið og horfi á þurran gosbrunninn og styttuna af byltingarhetjunni sem að ég átta mig á því að ég man ekki hvernig hún lítur út. Við hittumst í partíi um síðustu helgi. Ég var drukkinn og ég man að hún var áhugaverð og skemmtileg og að ég fékk númerið hennar. Þegar ég hringdi sagðist hún ætla að hitta mig hér en ég hef ekki hugmynd um hvernig hún lítur út. Ég geng rólega í kringum gosbrunninn og horfi í kringum mig. Við brunninn stendur dökkhærð stelpa með axlarsítt hrokkið hár sem brosir þegar að hún sér mig. Ég brosi á móti og hún gengur til mín og heilsar mér með kossi á kinnina. ,,Jæja,“ segir hún, ,,hvert langar þig að fara?“

Live to dance another day

Stelpan sem ég ætlaði að fara að dansa með var að segja mér að hún kæmist ekki í kvöld.

Fjandinn. Ég var farinn að hlakka til að gera mig að fífli.

Ojæja. Bjór og rokktónleikar með Aurelian í staðinn. Þangað til: Bjór og Bruce Campbell. Svo púlla ég Liz Lemon á morgun og beila á þessum whittling IHOP monkeys og fer til Madríd.

Lemon out. *hendir míkrafóninum í gólfið*

Ég gæti alveg eins keppt við eskimóa í ísveiði

,,Jæja, hvað segirðu Gunni? Á að gera eitthvað á morgun?“

,,Já, ég ætla að kíkja aðeins út með stelpu.“

,,Nú? Einhver rómantík, eða?“

,,Tja, það er aðeins of snemmt að segja til um það. Vonandi samt, hún er mjög skemmtileg. Og sæt.“

,,Já flott. Hvað ætlið þið að gera? Fara á kaffihús?“

,,Nei, við erum búin að gera það einu sinni eða tvisvar. Við ætlum að fara á salsakvöld niðri í bæ.“

,,Nei? En skemmtilegt. Ég vissi ekki að þú kynnir að dansa salsa.“

,,Nei. Nei, ég kann það ekki.“

,,Hvað, alls ekki?“

,,Neibb. Ég er Íslendingur. Ég geri luftgítar.“

,,Jú jú, ég þekki það svo sem. Þetta gæti samt alveg reddast, ég meina, kann hún eitthvað frekar að dansa salsa?“

,,… hmm?“

,,Kann hún salsa?“

,,Sko… tja, pff… hún er eiginlega frá Suður-Ameríku.“

,,Einmitt það já. En pikkarðu þetta ekki bara fljótt upp?“

,,Umm… það er ekkert víst. Í fyrsta skipti sem ég prófaði eitthvað svona missti ég stelpuna á gólfið.“

,,Það kemur nú fyrir besta fólk. Er það ekki eitthvað sem gerðist bara nýlega?“

,,Nei. Það eru eiginlega sex ár síðan.“

,,Já, já. Og hefur þér ekki farið fram síðan?“

,,Jú! Jú, jú. Ég missi ekkert allar stelpur sem ég dansa við núna.“

,,Ég skil. Leyfðu mér aðeins að fá þetta á hreint: Þú ert spenntur fyrir stelpu þannig að þú ætlar að heilla hana með því að fara með henni að dansa salsa, þrátt fyrir að þú getir varla gengið á milli stóla án þess að missa jafnvægið og að hún hafi á meðan fengið taktinn í vöggugjöf?“

,,Já. Svona í hnotskurn alla vega.“

,,Þú ert fífl. Vissirðu það?“

,,Já.“

———————

Einhvern daginn ætla ég að byrja að halda dagbók yfir hvernig ég kem mér eiginlega í svona aðstæður. Eftir þúsund ár geta siðmenningar framtíðarinnar grafið hana upp og lært að halda bara kjafti.

Leitarorð af google og þú

WordPress heldur utan um leitarorðin sem fólk notar til að finna síðuna manns á google (eða öðrum leitarvélum, ef viðkomandi býr undir steini). Hérna eru nokkur þeirra orða sem fólk hefur notað til að finna þessa síðu:

fail
limastærð
læra að binda bindi
nauðga
lopapeysur
hrópmerkt+frumþáttur
ivory coast abidjan “regina scott”
fleigbogar
sparakstur
flugdrekar
yrt heilasvæði
loftdælur brúnku
stundin okkar svört stelpa
gervipálmatré
í sturtu
vhs myndin valhöll

Góðu fréttirnar eru að þetta veitir heillandi, ef snarbilaða, innsýn inn í netnotkun fólks í daglega lífinu. Vondu fréttirnar eru að síðan mín dúkkar upp í undarlegustu leitum (,,stundin okkar svört stelpa“?), sem hlýtur að segja eitthvað um mig sem höfund hennar.

Klár sigurvegari þessa alls saman er svo auðvitað ,,ivory coast abidjan “regina scott”“. Ég get engan veginn ímyndað mér hverju sá sem sló þessi orð inn var að leita að, eða hvernig í ósköpunum það leiddi hann á síðuna mína, en ég óska viðkomandi góðs gengis í öllum þeim google-leitum sem hann mun taka sér fyrir hendur í framtíðinni. Hipp-hipp-húrra.

Smá heimaverkefni handa ykkur

L’enfer, c’est les autres. [Helvíti, það er annað fólk.]
- Huis Clos, Jean-Paul Sartre

Maður er manns gaman.
- Úr Hávamálum

Ræðið.

Kannski seinna. Þangað til: Harvey Milk

Einn af kostunum við að eiga ástarlíf sem er best lýst með orðunum ,,post-apocalyptic wasteland“ er að maður verður nokkuð ónæmur fyrir höfnunartilfinningum. Sem er mjög gott, því þá dregur maður ekki að óþörfu að láta stelpur vita hvað maður vill og þannig sparast rosalegur tími sem færi annars í stigvaxandi rugl sem leiddi ekki neitt.

Fyrir sirka tveim vikum hitti ég kólumbíska stelpu í partíi. Við spjölluðum aðeins og skiptumst á númerum og höfum hist aðeins síðan þá. Ég fíla hana. Hún er klár, fyndin og alltof sæt fyrir mig, en á meðan hún veit það ekki gæti þetta virkað og það er enginn séns að ég ætli að benda henni á þennan fegurðarmun.

Hún kom í risastóra kveðjupartíið sem við héldum fyrir einn húsfélagann í gær, og við fórum á kaffihús áðan og spjölluðum um mikilvæga hluti eins og bíómyndir og ferðalög. Síðan þurfti hún að fara og við gengum niður eftir götunni og kvöddumst og ég sagði henni að mig langaði að kyssa hana. Hún brosti og sagði ,,Nei, ekki ennþá,” og gekk í burtu.

Ég elska þetta. Ég hef enga hugmynd um hvað þetta þýðir og það gæti vel verið að það gerist ekkert á milli okkar héðan í frá, en þetta er í fyrsta skipti sem eitthvað líkt þessu er sagt við mig. Mér finnst alltof gaman þegar lífið kemur mér á óvart.

Talandi um að lífið komi manni á óvart, þá hef ég ekki getað hætt að hlusta á Life… the best game in town (ýttu á hlekkinn til að ná í plötuna) með Harvey Milk síðasta mánuðinn eða svo. Sumar plötur láta manni strax líða vel, og sumum plötum þarf maður að kynnast áður en þær smella. Að hlusta á Life… the best game in town í fyrsta skipti er álíka huggulegt og að vera barinn af nýnasistum.

Síðast leið mér svona þegar ég hlustaði á plötu þegar De-Loused in the comatorium með Mars Volta kom út. Life er alveg á sama skala. Maður veit aldrei hver fjandinn á eftir að gerast næst á henni, maður veit bara að það verður frábært. Ef þú heldur að það væri hægt að fá þig til að hætta við að fremja sjálfsmorð með því að sýna þér eitthvað sem að kæmi þér á óvart, því að þá myndirðu sjá að lífsleiðinn þinn er ekki jafn alger og þú hélst, þá mæli ég með því að þú hlustir ekki á Life heldur gangir alltaf með eintak af henni á þér. Einhvern daginn gæti það sannfært þig um að lífið hafi ennþá eitthvað að bjóða.

Lopapeysur og bólusótt

Ensku landnemarnir í Ameríku í gamla daga kunnu þetta. Jú, það voru einhverjir indiánar þarna á undan þeim, en það var ekkert mál. Bjóðum þá velkomna í mat, spjöllum smá, og gefum þeim nokkur teppi að skilnaði.

Ef að teppin komu frá bólusóttarsjúklingum og ullu manndrepandi faröldrum hvar sem þau komu niður, þá var það auðvitað óviljandi misskilningur. Og ef að indiánarnir gátu ekki varist innrás Englendinganna fyrir þessum faröldrum, þá var það auðvitað ekkert annað en tilviljun. Kemur fyrir besta fólk.

Auðvitað eru svona hernaðarbrögð ekki neitt sem siðmenntað fólk stundar í dag, og eru sér í lagi ekki neitt sem Íslendingum dytti í hug að gera. En með þetta í huga hlýtur maður samt að spyrja sig… hvaðan koma lopapeysurnar sem er verið að senda til Bretlands núna?