Pabbi var að benda mér á að bjórinn á 20 ára afmæli í dag. Það verður að fagna því. Verst að ég kemst ekki í neitt annað en eitthvað franskt sull. O jæja, það er þó skömminni skárra en breskur bjór, sem er venjulega bara 4%. Mér finnst mesta furða að breskar fótboltabullur komist á almennilegt drykkjuæði, þeir hljóta að byrja að hella þessu vatnslíki í sig eldsnemma á morgnanna til að verða orðnir góðir þegar að leikurinn byrjar.
Ég veit ekki hvort okkur er einhver greiði gerður með því að segja fólki frá því að bjór hafi verið ólöglegur þar til fyrir tuttugu árum. Frakkarnir sem ég þekki hafa nú þegar nokkuð spes ímynd af landinu – það er þeir vita af miðnætursólinni, fylleríunum og Björk – án þess að maður fari að hlaða þessu þar ofan á. Alla vega hefur fólk hingað til ekki brugðist öðruvísi við þessum fréttum en með því að stara á mig í smástund og bakka svo rólega í burtu.
Það eru samt til svipað skrýtnar pælingar í öðrum löndum. Um daginn fékk ég að vita að þar til á sjötta eða sjöunda áratugnum fengu háskólaprófessorar í Kólumbíu borgað í kössum af þjóðarbrugginu þeirra, sem ég man ekki lengur hvað er, og þurftu svo að prútta því fyrir mat og öðrum slíkum nauðsynjum.
Svona er lífið deprimerandi. Jafnvel þegar að maður velur rétta starfsframann þá eru nokkrir áratugar síðan að góðærið kláraðist.
0 Responses to “Ammó”