Nýtt efni…

… frá mér er hérna.

Í augnablikinu er ekki mikið þar, en nokkrar smásögur bíða birtingar. Það er ágætis byrjun.

Afsakið hlé

Jæja, það er kominn mánuður án þess að mér hafi einu sinni dottið í hug að setja eitthvað hingað inn.

Í þetta skiptið sýnist mér að árlegum bloggleiða, Twitter og Ári hinna lifandi dauðu hafi tekist að slökkva á þessari síðu.

Þetta byrjar örugglega aftur einhvertímann. Hefur alla vega gert það hingað til.

Sexy Dance 2

Ég gleymdi alltaf að setja þetta hérna inn í fyrra þegar að auglýsingarnar fyrir þessa mynd voru út um alla borg. Svona var unglingadansmyndin Step Up 2: The Streets þýdd á frönsku:

Ég ætla aldrei að sjá þessa mynd, af því að hún getur engan veginn verið jafn frábær og tímalausa snilldin í hausnum á mér. Sexy Dance 2 er einfaldlega besti kvikmyndatitill í heimi. Við getum hætt að reyna núna, mannkynið toppar þetta aldrei.

Twilight

Börnin læra það sem fyrir þeim er haft. Ég held að mamma hafi verið með eitthvað slíkt í huga þegar að hún talaði við konurnar á bókasafninu þegar ég var ellefu ára og sagði þeim að ég mætti taka hvaða bækur sem ég vildi, alveg sama um hvað þær væru. Ég er ekki alveg jafn viss um að hún hafi séð fyrir að ég myndi nota tækifærið til að lesa allar bækur Stephen King sem var búið að þýða yfir á íslensku. Ég var kannski ungur og þar af leiðandi vitlaus, en ég var búinn að sjá út að þó ég mætti ekki leigja The Shining á vídjó, þá fannst fólki allt í lagi að ég læsi bókina einn inni í herbergi og svæfi svo ekki í viku á eftir. Sjálfur held ég að þetta hafi ekki gert mér neitt nema gott, og ef ég eignast einhvertímann börn ætla ég að byrja að gauka Stephen King að þeim á svipuðum tíma. Þau verða alla vega áhugaverðari en allir hinir ellefu ára krakkarnir og munu hafa eitthvað til að tala um, fyrir utan hvað það verður fyndið að fylgjast með þeim fá ofsjónir af svefnleysi.

Auðvitað las ég eðlilegri hluti líka, eins og hverja einustu Bert bók sem var gefin út, enda alveg í markhópnum fyrir þá seríu, og nokkrum árum seinna bættust svo við hlutir eins og 1984 og A farewell to arms. Þó að þessar bækur séu talsvert ólíkar sín á milli, þá held ég að þær hafi kennt mér mjög mikilvæga lexíu: Eins skemmtilegt og það er að verða ástfanginn þá taka öll sambönd enda, reyndar á misbrútal hátt eftir hvaða bók maður miðar við, og oft vegna atburða sem að maður hefur enga stjórn á. Eins deprimerandi og þessi hugmynd hljómar þá vill svo til að hún er sönn, og þess vegna hollur og góður hlutur til að læra fyrir hvaða ungling sem er. Þessi hugmynd er hins vegar ekki eitthvað sem unglingar læra í dag, eða að minnsta kosti ekki ef þeir lesa Twilight.

Á síðustu tíu árum lærði heill haugur af krökkum að lesa af því að þau langaði að vita hvað kom næst fyrir Harry Potter, og maður hlýtur að spyrja sig hvað allir þessir krakkar eru að gera núna þegar að sú sería er búin? Strákar verða strákar, svo að þeir eru aðallega í fótbolta eða dópi, en stelpurnar hafa fundið nýjan bókaflokk til að týna sér í, það er Twilight. Um þessar mundir virðist Twilight flóðbylgja vera að skella á þjóðfélaginu og hún mun án efa hafa hörmulegar afleiðingar í för með sér; sterkir menn munu gráta á götum úti, glimmer verður nær ófáanlegt og dýrara en heróín, og engin verður unglingsstúlka með unglingsstúlkum nema að Twilight hafi lesið. Þetta eru allt seinnitímavandamál, og sem slík ber að hundsa þau þar til að þau springa í andlitið á okkur, svo að í dag ætlum við að einbeita okkur að kvikmyndinni Twilight sem er einmitt gerð eftir fyrstu bókinni úr samnefndum flokki.


Helena af Tróju var víst sjötta bjórs stelpa í samanburði við Bellu.

Aðalpersóna Twilight er Bella Swan, sem er 17 ára menntaskólanemi, og myndin hefst á snöggri upplesningu sem útskýrir að hún er skilnaðarbarn sem þarf að flytja til pabba síns af því að mamma hennar var að giftast aftur og vill frekar hanga með nýja manninum en henni. Svo að í staðinn fyrir að njóta sólarinnar og eyðimerkurinnar og Peyotekaktusanna í Phoenix, þá flytur Bella til pabba síns sem býr í smábænum Forks í Washington, þar sem er alltaf skýjað og þoka og það rignir næstum alltaf. Ofan á hættuna á beinþynningu vegna D-vítamínskorts af sökum of lítils sólarljóss þarf Bella líka að byrja í nýjum menntaskóla, sem er ógnvekjandi fyrir hvern sem er, og alls ekki auðvelt þar sem krakkarnir í nýja skólanum hafa þekkt hvort annað lengi.

Eða fyrir venjulegt fólk er það alla vega ógnvekjandi og strembið. Bella virðist aftur á móti hafa guðlega hæfileika til að láta fólki líka vel við sig, þrátt fyrir að gera aldrei annað en að standa kyrr og hlusta ekki á það sem fólk segir og horfa viðutan út í loftið. Ef hún væri önd, og það að láta fólki líka vel við sig væri að synda í vatni, þá væri hún einhversskonar undraönd, andagoðsögn á meðal anda, með yfirnáttúrlega hæfileika til sunds og doktorspróf í vökvadýnamík. Á sekúndunni þegar að Bella mætir í skólann í fyrsta skipti verður hún besta vinkona allra stelpnanna í skólanum, sem öfunda hana sko ekki neitt af því að hver einasti karlkyns einstaklingur í sjö mílna radíus verður undir eins svo ástfanginn af henni að hann fær berkla af þrá til hennar.

Ég er ekkert að grínast, fyrir utan pabba hennar og líffræðikennarann, þá er eina markmið hvers einasta karlmanns sem við sjáum á fyrstu 20 mínútum Twilight að henda öllu frá sér og eyða ævinni með Bellu, þrátt fyrir að hún hafi aldrei svo mikið sem sagt ,,hæ„ og eyði mestum sínum tíma í að standa kyrr og stara út í tómið. Hvers. Eins. Og. Einasta. Fyrir utan Edward Cullen. Hann er sætasti strákurinn í skólanum, sem allar stelpurnar eru skotnar í, en hann hefur engan áhuga á þeim og heldur sig mestmegnis með systkinum sínum. Ekki aðeins hefur hann engan áhuga á Bellu, heldur er hann frekar leiðinlegur við hana. Þar sem hann er fyrsta vitsmunaveran í alheiminum sem tekur henni ekki opnum örmum, þá verður Bella yfir sig hrifin af honum og getur ekki hætt að hugsa um hann og dreymir að hann vaki yfir sér og horfi á sig sofa á nóttunni.


Edward lætur lítið bera á sér.

Til að gera langa sögu stutta kemur í ljós að Edward sker sig alls ekki úr hópi allra hinna strákanna í Twilight, því að hann er sá þeirra sem er langhrifnastur af Bellu. Og hann er hundrað og eitthvað ára gömul vampýra, og hann var bara leiðinlegur við Bellu af því að hann þarf að lifa í felum ásamt fjölskyldunni sinni sem er samansett af öðrum vampýrum. Þrátt fyrir að vera hundrað ára gamall, sem þýðir að hann ætti að vera nokkurn veginn kominn með á hreint að lifa í felum, þá er Edward alveg hreint ömurlegur í að vekja ekki grunsemdir og láta lítið fara fyrir sér. Meðal þess sem hann gerir áður en að Bella áttar sig á því augljósa er að vera til skiptis vingjarnlegur og leiðinlegur við hana, segja henni að hann sé hættulegur og að hún ætti að halda sig fjarri, og hoppa á milli hennar og bíls sem hún hefði annars orðið fyrir og stöðva hann með höndunum einum saman. Nú er ég ekki ástsjúk unglingsstúlka, en engu að síður hefði ekkert þessara atriða minnkað forvitni mína á þessum föla en myndarlega og dularfulla manni.

Eins og ég sagði áðan er Edward vampíra, og atriðið þar sem hann segir Bellu það sem hún var búin að púsla saman sjálf er ágætis samantekt á öllu því sem er að Twilight: Bella byrjar á því að samþykkja að labba ein með honum út í skóg (hún var kú í sláturhúsi í fyrra lífi), þar sem þau fara eins og kettir í kringum heitan graut áður en að hann hleypur ógnarhratt (vampýrur geta það víst) með hana upp á fjallstind svo að hann geti staðið í sólarljósinu og sýnt henni hvað hann er í raun og veru. Akkúrat hérna fer vampýruhugmyndin svolítið út af sporinu, af því að Edward brennur ekki upp í sólarljósinu eins og dagblað frá því í síðustu viku, heldur glitrar hann í sólinni eins og að húðin hans væri þakin tugmilljónum lítilla demanta, eða glimmeri fyrir okkur sem hafa ekki aðgang að demöntum. Var ég búinn að minnast á að þetta er mynd fyrir unglingsstelpur?

Hvað með það, að glimmerregninu loknu fær Bella tvo boðsmiða á byssusýninguna: Edward rótar upp nokkrum trjám með berum höndum og hleypur um hraðar en augað greinir í alveg ótrúlega andvana tilraun til að hræða Bellu frá sér. Eða það var alla vega markmiðið samkvæmt frænku minni sem las bókina. Ég geri ráð fyrir að kaflaheiti þessarar senu í bókinni sé ,,Atriðið í skóginum þar sem Edward reynir að hræða Bellu frá sér,„ af því ég sá alla vega ekki neitt á skjánum sem benti í þá átt. Auðvitað mistekst þessi byssusýning hrapalega, eða heppnast prýðilega eftir hvernig á það er litið, og þau Bella og Edward verða yfir sig ástfangin sem þau sýna eins og allir 17 ára unglingar: Með því að liggja kyrr í grasinu og skiptast á merkingarfullum augngotum og segja ekki neitt af því að þau þurfa þess ekki, og taka ekki svo mikið sem í höndina á hvort öðru og kyssast ekki og stunda ekki óábyrgt kynlíf eins og þeim væri borgað fyrir það. Á meðan að öllu þessu stendur ekki hringsólar myndavélin yfir þeim tveim og strengir leika undir, en það mun endurtaka sig ítrekað þaðan í frá.


Alveg góð tuttugu prósent af Twilight samastanda af skotum eins og þessu.

Stór galli á Twilight eru persónurnar í henni, sem eru undantekningarlaust svo óáhugaverðar að ég fæ endurteknar martraðir um að festast með þeim í lyftu. Krakkarnir í menntaskólanum eru bara á staðnum til að Bella og Edward séu ekki ein í tímum, foreldrar Bellu eru mannlegar hlutleysur sem láta allt ganga yfir sig, og fjölskyldan hans Edwards er ein þreytt steríótýpan á fætur annarri. Að lokum eru þau tvö ekki mikið skárri, því Bella er persónugerving tómsins sem Nietzche talaði um og fyrri helming myndarinnar spilast Edward sjaldan öðruvísi en óþolandi fáviti sem laumast inn í herbergi stelpna á nóttunni og horfir á þær sofa (það var víst ekki draumur hjá Bellu). Ég er samt tilbúinn að horfa í hina áttina með Edward, af því að um leið og maður hugsar um Groundhog Day-legt líf hans getur maður ekki annað en haft samúð með honum, af því að þetta er maður sem er búinn að vera í menntaskóla í hátt í hundrað ár. Nú leiddist mér svo sem ekkert í menntó, en það er ekki til nógu langt reipi í öllum heiminum til að draga mig upp úr nýhilismaholunni sem ég væri sokkin ofan í ef ég hefði þurft að taka Félagsfræði 103 í eitt hundrað ár. Eins og Edward væri ég örugglega líka farinn að laumast inn til stelpna og horfa á þær sofa á nóttunni, jafnvel þó ég hefði enga af vampýrueiginleikum hans og sé með ofnæmi fyrir glimmeri.

Venjulega er ég alveg tilbúinn að gefa myndum séns ef þær klikka annað hvort á persónunum eða söguþræðinum, á meðan að þær skila hinu á meðan. Til að taka einhver dæmi þá hef ég bæði mjög gaman af Factotum og The Core, þrátt fyrir að önnur hafi gott sem engan söguþráð til að tala um og að maður gæti alveg eins skipt persónunum úr hinni út fyrir spýtukalla. Twilight klikkar hins vegar á báðum atriðunum, því ef eitthvað er óáhugaverðara en persónurnar í henni þá er það söguþráðurinn. Í stuttu máli er hann einfaldlega ekki til staðar í fyrri helmingi Twilight, sem gengur út á að Bella og Edward grípa hvort annað ekki og kysstast ekki á ástríðufullan hátt og þreifa ekki á hvort öðru eins og venjulegir unglingar, en í seinni helmingi myndarinnar sér söguþráðurinn að sér og áttar sig á því að hann vill halda sambandi við persónurnar á skjánum og vill ekkert meira en vera partur af lífi þeirra, eins og helgarpabbi sem meinar vel en reynir of mikið. Þannig að á síðustu 50 mínútum myndarinnar er brunað í gegnum atburðarrás sem virkar mjög þvinguð og kjánaleg, af því að eftir öll merkingarþrungnu skotin af Bellu og Edward að horfa á hvort annað undir strengjaleik (Twilight yrði 20 mínútum styttri ef þau væru klippt út) var einfaldlega enginn tími eftir til þess að stilla upp áhugaverðum aðstæðum eða árekstrum.


Söguþráðurinn dró þetta fólk heim um miðja nótt, lyktandi af gini, og lét okkur dansa fyrir það úti í horni fyrir þjórfé.

Allt þetta er samt ekki það versta við Twilight. Þetta er arfaslök mynd, sem ég mun ekki einu sinni horfa aftur á drukkinn til að gera grín að henni á meðan, en það versta við hana eru ekki Tómið og Glimmermaðurinn, eða söguþráður sem ætti að sjá sóma sinn í að skríða undir pall og deyja, heldur hvaða áhrif hún mun hafa á börnin. Ætlar ekki einhver að hugsa um börnin? Eins og ég sagði í upphafi þá finnst mér ekkert að því að láta óharnaða unglinga lesa Stephen King og horfa á hvaða hryllingsmyndir sem er, af því að í þeim er ekkert sem getur virkilega fokkað upp lífinu þeirra. Ókei, unglingarnir sofa kannski ekki svo vel nóttina á eftir, en það er hverjum manni hollt að missa smá svefn einstaka sinnum. Aftur á móti myndi ég aldrei leyfa nokkrum unglingi að horfa á Twilight, af því að henni er ástin sýnd sem fyrirbæri sem er þrungið merkingu og tilgangi og er sérstakt á einhvern hátt, eins og að það sé til einhver ein manneskja í heiminum sem sé sköpuð fyrir mann einan. Ég hef eytt nokkrum árum í að neita sannleiksgildi allra hugmyndanna í síðustu setningu, sem hefur fært mér ótrúlegt frelsi og hamingju, og mér hreinlega blöskrar að sjá þessar skoðanir viðraðar svona fyrir auðtrúa augum þegar að raunveruleikinn á ekkert skylt við þessa tálsýn.

Auðvitað vill fólk leyfa börnunum sínum að vera börn eins lengi og hægt er og hlífa þeim við óréttlæti heimsins, en það eru takmörk fyrir hversu lítið maður getur sagt krökkum um heiminn ef maður vill að þeir verði ekki fyrir losti þegar að þeir mæta honum loksins í fyrsta skipti. Að leyfa óhörnuðum unglingum að horfa á Twilight er eins og að segja litlum börnum að það sé allt í lagi að taka við sælgæti af ókunnugum mönnum eða að kjósa Framsóknarflokkinn: Rangt á alla vegu og verður aðeins til þess að þeir verða holar mannlegar skeljar vegna misnotkunar þegar að fram líða stundir.

:: ÁR HINNA LIFANDI DAUÐU ::

Ég skammast mín ekkert fyrir að öll þessi færsla er eitt stórt plögg fyrir Ár hinna lifandi dauðu, þar sem ég skrifa svipaðar færslur í hverri viku um nýlegar hryllingsmyndir. Ef þú hafðir gaman af þessu, þá hefurðu örugglega gaman af Ári hinna lifandi dauðu líka.

Venjan þar er að enda hverja færslu á trailernum fyrir næstu mynd. Í þetta skiptið er auðvitað engin næsta mynd, en mér þætti synd að víkja út frá hefðinni, þannig að í staðinn býð ég upp á slideshow (það er því miður ekki til myndband) við lag Atómsstríðsskáldsins og Amazonprinsessunnar Sarah Michelle Gellar, ,,Teen horniness is not a crime„, af því að mér finnst boðskapur þess sérdeilis prýðilegt mótvægi við skírlífspredikunum Twilight.

Fjórar plötur sem þú ættir að vera að hlusta á …

… ef þú ert ekki búinn að því nú þegar.

#1 :: Harvey Milk – Life… The best game in town [2008]

Sumar plötur eru bestu vinir þínir og gefa þér blóm og hvísla litlar sætar merkingarleysur í eyra þitt. Life… The best game in town kemur óboðin heim til þín, drekkur allt áfengið þitt, og reynir svo við ættingja þína, en samt tekurðu hana alltaf í sátt aftur. Þetta er plata sem þarf margar endurteknar hlustanir, eins og De-Loused in the comatorium gerði á sínum tíma, en rétt eins og með meistaraverk Mars Volta muntu aldrei sjá eftir einni einustu mínútu sem fer í að hlusta á hana. Þess virði að hlusta á bara fyrir óviðeigandi Bítlatilvísunina í lokin á fyrsta laginu.

#2 :: Ghinzu – Blow [2004]

Ég held að þessi plata sé það næsta Six með Mansun sem maður kemst án þess að fara út í jafn skrýtið framleiðsluferli og hún. Nei, þetta er ekki jafn góð plata og Mansun platan, enda er nær ómögulegt að toppa þá snilld, en Blow er progguð, áhugaverð, melódísk þegar hún vill vera það, og hendir á köflum klassískum píanóleik með. Ekkert lag af henni yrði spilað í útvarpi, en í heild sinni er hún frábær.

#3 :: The ghost of a thousand – This is where the fight begins [2007]

The ghost of a thousand eru reiðustu ungu menn sem ég hef heyrt í frá því að ég hlustaði fyrst á Gavin Portland, og þeir ná næstum því að jafna Þóri og félaga. Öll platan er ótrúlega þétt, full af grípandi lögum (ef að hugmynd þín um grípandi er eitthvað sem veldur flogaveikisköstum fyrir framan spegla), og akkúrat nógu löng til að mann langi í meira þegar að hún klárast.

#4 :: … and you will know us by the trail of dead – The century of self [2009]

Eina platan sem ég ætlaði að láta ykkur finna sjálf, af því að hún er nýkomin út og það er ekkert mál, þar til að ég fór að pæla í hvort að þið mynduð finna hana yfir höfuð ef að hún væri ekki hérna með hinum. Sem væri ekkert nema synd. Á meðan að The century of self er aðeins minna aðgengileg en So divided frá 2007, þá er The century of self sérdeilis prýðilegt framhald þeirrar plötu, og lög eins og ,,Fields of coal„ og ,,Insatiable two„ lyfta plötunni á hærra plan og láta mann söngla brot af henni daginn út og inn.

Ammó

Pabbi var að benda mér á að bjórinn á 20 ára afmæli í dag. Það verður að fagna því. Verst að ég kemst ekki í neitt annað en eitthvað franskt sull. O jæja, það er þó skömminni skárra en breskur bjór, sem er venjulega bara 4%. Mér finnst mesta furða að breskar fótboltabullur komist á almennilegt drykkjuæði, þeir hljóta að byrja að hella þessu vatnslíki í sig eldsnemma á morgnanna til að verða orðnir góðir þegar að leikurinn byrjar.

Ég veit ekki hvort okkur er einhver greiði gerður með því að segja fólki frá því að bjór hafi verið ólöglegur þar til fyrir tuttugu árum. Frakkarnir sem ég þekki hafa nú þegar nokkuð spes ímynd af landinu – það er þeir vita af miðnætursólinni, fylleríunum og Björk – án þess að maður fari að hlaða þessu þar ofan á. Alla vega hefur fólk hingað til ekki brugðist öðruvísi við þessum fréttum en með því að stara á mig í smástund og bakka svo rólega í burtu.

Það eru samt til svipað skrýtnar pælingar í öðrum löndum. Um daginn fékk ég að vita að þar til á sjötta eða sjöunda áratugnum fengu háskólaprófessorar í Kólumbíu borgað í kössum af þjóðarbrugginu þeirra, sem ég man ekki lengur hvað er, og þurftu svo að prútta því fyrir mat og öðrum slíkum nauðsynjum.

Svona er lífið deprimerandi. Jafnvel þegar að maður velur rétta starfsframann þá eru nokkrir áratugar síðan að góðærið kláraðist.

Vídjótækið stoppar og spólar til baka

Í kvöld komst ég að því að það verður ekkert á milli mín og kólumbísku stelpunnar. Mér finnst freistandi að skrifa eitthvað af því á að hún klikkaði á stóru prófi í vikunni og fer þess vegna aftur heim miklu fyrr en hún hélt, en sannleikurinn er örugglega nærri því að hún fílaði mig ekki þannig. Það er allt í lagi. Það er fullt af fólki í heiminum, og meirihlutinn af því á aldrei eftir að fíla mann þannig.

Á meðan að ég vissi þetta ekki hafði ég gaman af hnútnum í maganum sem ég fékk rétt áður en að ég hringdi í hana og hvernig mér leið þegar við heilsuðumst og föðmuðumst úti á torgi og hvernig hún tók öllum fréttum með stóískri ró. Ég hafði gaman af öllu þessu og meiru og ég geri það ennþá. Þetta er einfaldlega alltaf ein möguleg útkoma þegar að maður tekur áhættu og reynir að kynnast nýju fólki.

Og hvað nú? Núna spólar maður til baka og byrjar aftur á alveg sama hlutnum á morgun. Það er alltof gaman að hitta fólk og verða spenntur fyrir stelpu og halda að hlutirnir geti kannski gengið upp í þetta skiptið til þess að hanka sig á því að þeir hafa aldrei gert það áður. Þangað til að þeir gera það er best að hugsa til Daniel Johns, og muna að stelpur lýsa upp líf manns eins og pólýesterhattar sem bráðna í sólinni.